I OZ 160/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Sobieralski po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 grudnia 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 1356/22 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 27 października 2023 r. w sprawie ze sprzeciwu J.J. od decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 28 lipca 2022 r., znak: [...], w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość przejętą z mocy prawa postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zwany dalej "Sądem I instancji", postanowieniem z dnia 18 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 1356/22, odrzucił zażalenie J.J. na postanowienie z dnia 27 października 2023 r. o odrzuceniu sprzeciwu J.J., zwanego dalej "skarżącym", od decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 28 lipca 2022 r., znak: [...], w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość przejętą z mocy prawa. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji powołał się na art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", wskazując, że zażalenie, od którego nie uiszczono należnego wpisu, podlega odrzuceniu przez sąd. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie zaskarżając je w całości. Wnoszący zażalenie nie odniósł się merytorycznie do skarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 194 § 3 P.p.s.a., zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym. W myśl art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis, przy czym pismem takim jest również zażalenie. Jeśli zażalenie nie zostało należycie opłacone, zgodnie z art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a., przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem odrzucenia zażalenia, uiścił opłatę, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W art. 239 P.p.s.a. ustawodawca przewidział dwa rodzaje zwolnień od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych – z mocy ustawy, bądź przyznane przez sąd. Niniejsza sprawa nie należy jednak do kategorii spraw, które z mocy ustawy są zwolnione od wpisu. Z akt nie wynika także, aby skarżącemu w niniejszej sprawie zostało przyznane prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżący został prawidłowo wezwany do usunięcia braku fiskalnego zażalenia. Skarżącemu został wyznaczony siedmiodniowy termin na jego usunięcie. Pomimo tego, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 5 marca 2024 r., sygn. akt I OZ 100/24, oddalił zażalenie skarżącego na powyższe zarządzenie, potwierdzając konieczność uiszczenia wpisu, brak fiskalny nie został przez niego usunięty. W związku z powyższym, stan faktyczny sprawy obligował Sąd I instancji do odrzucenia zażalenia na postanowienie z dnia 27 października 2023 r. w oparciu o art. 220 § 3 P.p.s.a. z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego w wyznaczonym terminie, o czym zasadnie orzekł Sąd I instancji. Ogólnikowe zarzuty powołanie przez skarżącego w zażaleniu, które nie odnosiły się w sposób jasny do zaskarżonego postanowienia, nie mogły odnieść pożądanego skutku w postaci uwzględnienia zażalenia. W konsekwencji zażalenie podlegało oddaleniu na postawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.