I OZ 1593/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 lipca 2017 r., sygn. akt III SAB/Kr 40/12 o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania w sprawie z wniosku K. J. z dnia [...] czerwca 2017 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Zarządzeniem z dnia 4 lipca 2017 r., sygn. akt III SAB/Kr 40/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pozostawił wniosek K. J. o bez rozpoznania. W uzasadnieniu Sąd ten podał, że w dniu 6 czerwca 2017 r. skarżący K. J. wniósł pismo do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w którym wskazał, że: "W związku z postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 października 2012 r. III SAB/Kr 40/12, a w dalszej części zdania ciągnącego się przez dwadzieścia wersów, skarżący wymieniał różne sygnatury, różnych spraw." Skarżący został wezwany o sprecyzowanie, jaki charakter ma wniesione pismo, w szczególności czy stanowi ono skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 30 października 2012 r., III SAB/Kr 40/12, czy też pismo należy traktować jako inny środek zaskarżenia, a także jakie jest żądanie, tzn. jakiego skarżący oczekuje rozstrzygnięcia. W wezwaniu zakreślono termin 7 dni od daty otrzymania wezwania. Skarżący został również pouczony, że niesprecyzowanie żądań pisma może spowodować pozostawienie pisma bez rozpoznania. Wezwanie zostało doręczone 19 czerwca 2017 r. Pismem nadanym 20 czerwca 2017 r. skarżący wskazał: "(...) nie istnieje z mojej strony żaden obowiązek dookreślenia zakresu sprawy wniesionej do sądu". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pozostawił pismo bez rozpoznania z uwagi na niesprecyzowanie żądania. Sąd ten podał, że treść pisma (wniosku) w zakresie ewentualnych żądań skarżącego była niezrozumiała w związku z czym Sąd nie mógł nadać sprawie biegu. Sąd I instancji przytoczył treść art. 46 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a., zgodnie z którym każde pismo wnoszone do sądu powinno zawierać oznaczenie rodzaju pisma i osnowę wniosku lub oświadczenia. Podkreślił, że te elementy pisma pozwalają zorientować się sądowi, jakie są żądania i jakiego rozstrzygnięcia domaga się wnioskodawca. Skoro skarżący pouczony o skutkach nieuzupełnienia braków pisma, odmówił sprecyzowania swoich żądań, Sąd I instancji pozostawił, na podstawie art. 49 § 2 p.p.s.a., pismo (wniosek) bez rozpoznania. W zażaleniu K. J. wniósł o: "uchylenie zaskarżonego zarządzenia i przekazanie sprawy celem ponownego i właściwego rozpoznania przez Sąd I instancji, albowiem nie sposób zgodzić się z treścią rozstrzygnięciem i uzasadnienia". Podniósł, że "pismem z dnia 20 czerwca 2017 r. wyjaśnił w miarę możliwości żądanie sądu, a pismo to i stanowisko w nim zaprezentowane sąd niezasadnie pozostawił bez uwzględnienia oraz rozpoznania". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., każde pismo powinno zawierać oznaczenie rodzaju pisma oraz osnowę wniosku lub oświadczenia. W myśl zaś art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W myśl § 2 powołanego przepisu, jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skoro K. J. nie uzupełnił braków formalnych pisma z dnia 6 czerwca 2017 r., co uniemożliwiło nadanie temu pismu dalszego biegu . Sąd I instancji zasadnie uznał, że w rozpatrywanej sprawie istniały podstawy do wydania zarządzenia wzywającego do uzupełnienia braków pisma zgodnie z art. 49 § 2 p.p.s.a. Należy zauważyć, że rolą Sądu nie jest domyślanie się intencji strony i zakresu żądania wyrażonego w złożonym w sprawie piśmie procesowym. W piśmie z dnia 20 czerwca 2017 r., w odpowiedzi na zarządzenie wzywające do sprecyzowania charakteru procesowego tego pisma, skarżący również nie wskazał swoich żądań, ani nie sprecyzował, jakiego domaga się rozstrzygnięcia. Już samo stwierdzenie skarżącego, że: "nie istnieje z mojej strony żaden obowiązek dookreślenia zakresu sprawy wniesionej do sądu" stanowi, że skarżący odmówił współdziałania w ustaleniu charakteru pisma. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w oparciu o art. 49 § 2 p.p.s.a. zasadnie orzekł o pozostawieniu pisma K. J. bez rozpoznania. Z tych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i 198 p.p.s.a. oddalił zażalenie.