Sygnatura
I OZ 1593/15
Postanowienie NSA z 4 grudnia 2015 r., I OZ 1593/15 – wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie
Wynik
Oddalono zażalenie
- Sąd
- Naczelny Sąd Administracyjny
- Data orzeczenia
- 4 grudnia 2015
- Prawomocne
- tak
Treść rozstrzygnięcia
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2242/15 o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi J.A. na postanowienie Wojewody [..] z dnia 18 maja 2015 r. nr [..] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione postanawia: oddalić zażalenie.
Analiza z kontekstem sprawy
Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?
Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 września 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2242/15 odmówił J.A. przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi J.A. na postanowienie Wojewody [..] z dnia 18 maja 2015 r. nr [..] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje m. in. zwolnienie tylko od kosztów sądowych w całości lub w części. Jednakże stosownie do art. 247 tej ustawy prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi, w rozumieniu art. 247 powołanej ustawy, powoduje, że skarżącemu nie przysługuje prawo pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., sygn. OZ 377/04, Lex nr 837862). O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania gruntownej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Następnie Sąd I instancji zauważył, że skarżący wniósł skargę na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia 18 maja 2015 r. wydane na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. Postanowienie to ma ściśle procesowy charakter i nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie jest to postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje na nie zażalenie. Nie należy zatem do żadnej kategorii postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 P.p.s.a., nie jest to również inny, niż określone w pkt 1-3 § 2 art. 3 P.p.s.a., akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd wskazał, że podstawową przesłanką warunkującą zaskarżenie postanowienia - wydanego w postępowaniu administracyjnym - do sądu administracyjnego jest to, czy służy na nie zażalenie, chyba że postanowienie kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty (art. 3 § 2 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 141 § 1 K.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego jest zamknięty i nie ulega wątpliwości, że nie obejmuje on zaskarżonego postanowienia. Sąd I instancji uznał, że wniesiona w sprawie skarga jest niedopuszczalna i jako taka będzie podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd I instancji stwierdził, że ze względu na oczywistą bezzasadność skargi, na mocy art. 247 P.p.s.a. należało odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy. Na powyższe postanowienie J.A. złożył zażalenie, domagając się jego uchylenia w całości oraz przyznania pomocy prawnej i zwolnienia od kosztów sądowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zakres kognicji sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie natomiast do treści art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza, to że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 P.p.s.a. (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, str. 573). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga J.A. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia 18 maja 2015 r. nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Zaskarżone postanowienie zostało wydane przez Wojewodę [..] – jako organ wyższego stopnia – na podstawie art. 37 K.p.a. Zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ ten, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 37 § 2). Zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a., jest zatem szczególnym środkiem prawnym. Jego przedmiotem nie jest bowiem wydane w toku postępowania postanowienie organu (art. 141 § 1 K.p.a.), lecz niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. Podkreślenia wymaga, że przepis art. 37 K.p.a. ma na celu likwidację bezczynności organu wyłącznie w trybie administracyjnym. Nie określa on przy tym, w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia, rozpoznający zażalenie na bezczynność organu, który winien załatwić sprawę, ma takie zażalenie rozstrzygnąć. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie, przyjęto, że organ administracji publicznej, właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 K.p.a., wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o którym mowa w art. 123 K.p.a. Jest to jednak postanowienie, na które zażalenie nie przysługuje i nie podlega ono zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. o sygn. akt I OSK 306/05, publ. LEX nr 196463). Fakt, iż w Kodeksie postępowania administracyjnego brak jest przepisu o dopuszczalności zaskarżenia postanowienia wydanego w oparciu o art. 37 § 2 tej ustawy oznacza, że stronie nie przysługuje prawo podważenia tego stanowiska (postanowienia) w trybie procesowym. Jest to zrozumiałe, jeśli zważy się, że – niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia – strona może wnieść do sądu administracyjnego skargę na bezczynność organu i w tym postępowaniu ewentualnie podważać stanowisko wyrażone w trybie art. 37 K.p.a. Postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia 18 maja 2015 r. nie podlega zatem zaskarżeniu do sądu administracyjnego, a więc skargę J.A. należy uznać za niedopuszczalną. Jak już wspomniano, oczywista niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego oznacza także oczywistą bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 P.p.s.a., co z kolei powoduje, iż w niniejszej sprawie prawo pomocy skarżącemu nie przysługuje (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r. o sygn. akt OZ 377/04, publ. https://cbois.nsa.gov.pl). Wobec powyższego stwierdzić należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy ze względu na oczywistą bezzasadność skargi. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.
Informacje o sprawie
- Data wpływu
- 28 października 2015
- Symbol z opisem
- 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
- Hasła tematyczne
- Prawo pomocy
- Skarżony organ
- Wojewoda
- Sędziowie
- Małgorzata Pocztarek /przewodniczący sprawozdawca/
Powołane przepisy
- Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
art. 227 · Dz.U. 2012 poz. 270
Inne orzeczenia w tej sprawie
Powiązane dokumenty
Sygnatura: I OZ 1592/15 · 4 grudnia 2015
Postanowienie NSA z 4 grudnia 2015 r., I OZ 1592/15 – wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie
Sygnatura: IV SA/Wa 1516/15 · 3 grudnia 2015
Wyrok WSA w Warszawie z 3 grudnia 2015 r., IV SA/Wa 1516/15 – wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie
Sygnatura: II SA/Ol 816/15 · 3 grudnia 2015
Wyrok WSA w Olsztynie z 3 grudnia 2015 r., II SA/Ol 816/15 – wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie
Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny