I OZ 159/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Stowarzyszenia [...] z siedzibą w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 października 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 568/07 o oddaleniu wniosku o wyłączenie sędziego NSA I. D. od udziału w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w K. na Prokuratora Rejonowego K. - P. w K. w przedmiocie niewykonania wyroku Sądu dnia 29 czerwca 2006 r. sygn. akt II SAB/Kr 31/06 postanawia: podjąć zawieszone postępowanie i oddalić zażalenie

Zaskarżonym postanowieniem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek Stowarzyszenia [...] o wyłączenie sędziego NSA I. D. od udziału w sprawie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżące Stowarzyszenie jako okoliczności uzasadniające jego wniosek, powołało, między innymi, fakt wydawania przez sędziego orzeczeń niezgodnych z prawem, a ponadto podniesiono, iż między sędzią a przewodniczącym Stowarzyszenia może zachodzić związek osobisty, bowiem sędzia miała problemy w jednym z poprzednich miejsc pracy, o które mogła obwiniać żonę przewodniczącego, przywołano także okoliczność poddania w wątpliwości jej kompetencji przed środowiskiem sędziowskim. Stowarzyszenie zarzuciło również sędziemu zatajenie faktu współpracy z Papieską Akademią Teologiczną, a także podkreśliło, iż sędzia może wystąpić w roli oskarżonego w postępowaniu karnym, wytoczonym przeciwko niej przez przewodniczącego Stowarzyszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny, oceniając podniesione zarzuty uznał, iż w sprawie nie zachodziły przesłanki do wyłączenia sędziego, o jakich mowa w art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", bowiem wskazane przez stronę okoliczności nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione, a ogólnikowość i całkowita bezzasadność wniosku mogą wskazywać, iż złożono go w złej wierze. Zażalenie na to postanowienie wniósł, w imieniu Stowarzyszenia [...], jego przewodniczący, P. B. Naczelny Sąd Administracyjny, mając na względzie treść postanowienia Sądu Rejonowego dla Krakowa - Śródmieścia w Krakowie Wydział XI Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 25 września 2007 r., sygn. akt KR XII Ns Rej. KRS [...], zawiesił postępowanie w przedmiotowej sprawie do czasu wskazania nowej reprezentacji Stowarzyszenia [...] z siedzibą K. Jednak znana Sądowi z urzędu, wobec dużej liczby spraw skarżącego, kwestia reprezentacji Stowarzyszenia nie ma wpływu na bieg postępowania wpadkowego w niniejszej sprawie, tj. wszczętej wnioskiem o wyłączenie sędziego, bowiem w niej Stowarzyszenie, reprezentowane przez P. B., ma przymiot strony, a zatem z uwagi na powyższe Sąd postanowił o podjęciu zawieszonego postępowania, na podstawie art. 128 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Rozpoznając zażalenie wniesione w sprawie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, iż nie posiada ono usprawiedliwionych podstaw. Instytucja wyłączenia sędziego od orzekania w sprawie regulowana jest przepisami Rozdziału 5 Działu I P.p.s.a.. Art. 18 § 1 P.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek, w przypadku zaistnienia których wyłączenie sędziego winno nastąpić z urzędu, zaś wyłączenie dokonywane na wniosek strony uregulowane jest w art. 19 P.p.s.a. Zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ocenił, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie wniosku o wyłączenie sędziego NSA I. D. od udziału w sprawie. Ponadto podkreślić należy, iż wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez sędziego, którego wniosek dotyczy. Złożenie takiego wyjaśnienia miało miejsce w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Jak stwierdził Sąd Najwyższy: "Autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego" (postanowienie z 25.08.1971 r., I CZ 121/71, OSN 1972, poz. 55). Skarżący nie wskazał, ani też nie udowodnił żadnych okoliczności uzasadniających wniosek, co czyni jego zarzuty w tej kwestii nietrafnymi. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.