I OZ 1555/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Olga Żurawska - Matusiak po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Wyższej Szkoły [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2769/16 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r., nr [...]. w sprawie ze skargi Wyższej Szkoły [...] na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 18 maja 2017 r. odmówił wstrzymania wykonania decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] lipca 2016 r. oraz decyzji Wojewody [...] z [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że Wyższa Szkoła [...] (dalej skarżący), wniosła skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] lipca 2016 r., którą utrzymano w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] września 2015 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2008 r. w części odmawiającej zwrotu nieruchomości położonej w S. przy ul. [...], oznaczonej w ew. nr [...]. W skardze wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji Wojewody [...]. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że ponowne rozpatrzenie wniosku o zwrot w części dotyczącej przedmiotowej nieruchomości może skutkować orzeczeniem jej zwrotu na rzecz osoby trzeciej, mogącej rozporządzić nią z naruszeniem interesu prawnego skarżącego, będącego jej użytkownikiem wieczystym. W ocenie Sądu I instancji w niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji, ponieważ stwierdzenie nieważności decyzji w części odmawiającej zwrotu nieruchomości, co do której skarżącemu przysługuje prawo użytkowania wieczystego, samo w sobie nie skutkuje wystąpieniem przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) dalej "P.p.s.a." Sąd zwrócił uwagę, że organ administracji będzie obowiązany ponownie rozpatrzeć wniosek osoby trzeciej o zwrot przedmiotowej nieruchomości. Od wydanej w tej sprawie decyzji skarżący będzie mógł się odwołać, a następnie wnieść skargę do sądu administracyjnego i to w postępowaniu z tej skargi będzie mógł złożyć wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący zarzucając naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a., poprzez wydanie postanowienia odmawiającego wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji, pomimo istnienia przesłanek ku rozstrzygnięciu przeciwnemu. W oparciu o powyższe wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] lipca 2016 r. i decyzji Wojewody [...] z [...] września 2015 r., względnie uchylenie ww. postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko przedstawione w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 P.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, 2008 r., str. 216). Wykonanie aktu administracyjnego polega więc na faktycznym zrealizowaniu norm zawartych w rozstrzygnięciu decyzji administracyjnej. Wykonanie może dotyczyć jedynie aktów zobowiązujących, aktów ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, czy też aktów, na podstawie których dany podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki. Chodzi więc tu o akty, które zmieniają sytuację prawną stron postępowania, a nie o akty nietworzące praw dla tych podmiotów (por. Lidia Klat-Wertelecka, Wykonalność aktu administracyjnego, w: J. Zimmermann (red.) Koncepcja systemu prawa administracyjnego, Warszawa 2007, s. 545 i nast.). W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] lipca 2016 r., którą utrzymano w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] września 2015 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z [...] listopada 2008 r. w części odmawiającej zwrotu nieruchomości położonej w S. przy ul. [...]. Zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie nadaje się do wykonania, bowiem w wyniku wydania takiej decyzji ostatecznej na stronie nie ciąży żaden obowiązek nadający się do wykonania dobrowolnego, bądź w trybie egzekucji. Decyzja taka nie podlega wobec tego wstrzymaniu wykonania w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądy Administracyjnego z 9 listopada 2005 r., sygn. akt II OZ 972/05). Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.