I OZ 1553/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 693/14 odrzucające zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 693/14 o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi Z. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie przekazania odwołania organowi pierwszej instancji celem rozpatrzenia według właściwości postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie Z. Ś. na postanowienie Sądu z dnia 1 grudnia 2014 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi Z. Ś. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie przekazania odwołania organowi pierwszej instancji celem rozpatrzenia według właściwości. Sąd I instancji wskazał, że odpis postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej został doręczony skarżącemu w dniu 10 grudnia 2014 r. wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia zażalenia oraz wskazaniem, jakie wymogi formalne musi ono spełniać by mogło być rozpoznane. W dniu 13 grudnia 2014 r. skarżący wniósł do Sądu pismo zatytułowane "Skarga", w którym zarzucał wadliwość postępowania toczącego się przed WSA w Krakowie. Pismo nie zostało podpisane przez wnoszącego. W dniu 31 grudnia 2014 r., w następstwie wezwania Sądu, skarżący przesłał podpisane prze siebie zażalenie. Z uwagi na fakt, iż pismo to wpłynęło w terminie do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 1 grudnia 2014 r. oraz ze względu na jego treść, z której wynika, iż skarżący zaskarża to postanowienie, Sąd pismo skarżącego potraktował jako zażalenie. Sąd wskazał następnie, że zażalenie na ww. postanowienie skarżący sporządził własnoręcznie, a nie przez zawodowego pełnomocnika, tj. adwokata lub radcę prawnego. Niezachowany zatem został niezbędny wymóg formalny zażalenia, o którym mowa w art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). O obowiązku tym skarżący został pouczony w pkt 5 pisma z dnia 4 grudnia 2014 r. (k. 62 akt sądowych), wraz z którym doręczono mu odpis postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 grudnia 2014 r. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Z. Ś.. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 194 § 1 pkt 7 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej. Art. 194 § 4 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny wskazuje, iż zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, za wyjątkiem sytuacji, o której mowa w art. 175 § 2 p.p.s.a., w którym określony został katalog podmiotów zwolnionych od obowiązku zachowania przymusu adwokacko – radcowskiego. Skarżący, pomimo pouczenia udzielonego przez Sąd I instancji, sporządził osobiście zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie odrzucające skargę kasacyjną (również sporządzoną osobiście). Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący był adwokatem lub radcą prawnym, ani którymkolwiek z podmiotów wskazanych w art. 175 § 2 p.p.s.a. Zasadnym zatem było stanowisko Sądu I instancji, który uznał, iż zażalenie skarżącego było niedopuszczalne i w związku tym podlega odrzuceniu. Z tych przyczyn, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.