I OZ 1536/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 450/17 o sprostowaniu z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej w wyroku z dnia 12 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 450/17 w sprawie ze skargi I. B. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty postanawia: oddalić zażalenie. 3

Postanowieniem z dnia 27 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej P.p.s.a., sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w wyroku tego Sądu z dnia 12 maja 2017 r., wydanym w sprawie, w ten sposób, że na stronie 2 uzasadnienia w wersie 6 od góry w miejsce słowa "T." wpisał "D.". Sąd pierwszej instancji uznał, iż była to oczywista omyłka pisarska, która podlegała sprostowaniu z urzędu. Zażalenie na powyższe orzeczenie wywiodła I. B. zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. wydanie postanowienia z naruszeniem art. 156 § 1 i § 2 P.p.s.a., poprzez jego błędną wykładnię, a w rezultacie błędne zastosowanie poprzez przyjęcie, że przedmiot sprostowania stanowił oczywistą omyłkę, w sytuacji gdy zmieniony zapis dotyczy tożsamości osoby, której doręczono postanowienie Wojewody P. z dnia [...] lipca 2010 r. w sprawie zawieszenia postępowania w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, zatem sfery ustaleń faktycznych, które nie mogą być sprostowane jako oczywiste omyłki w trybie art. 156 § 1 i § 2 P.p.s.a. Wskazując na powyższe naruszenie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie od Ministra Skarbu Państwa na jej rzecz kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego) według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest nieuzasadnione. Zgodnie z art. 156 1 P.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić również na żądanie strony (art. 159 P.p.s.a.). Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. O dopuszczalności sprostowania wyroku decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (p. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004r., sygn. akt OZ 887/04, publ. CBOSA). Pojęcie oczywistej omyłki nie dotyczy więc ani przeoczenia, jakiego sąd dopuścił się przy rozstrzygnięciu sprawy, ani niezgodności sentencji z następnie sporządzonym uzasadnieniem (J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2008 r., s. 395 oraz powołana w nim literatura tj. K. Piasecki w: KPC cz. I, s. 1051-1052). Sprostowaniu mogą ulegać niedokładności, błędy pisarskie i rachunkowe czy inne oczywiste omyłki popełnione także w uzasadnieniu orzeczenia, które nie mogą jednak prowadzić do zmiany mylnych ustaleń faktycznych. Błąd pisarski jest oczywistą omyłką przykładowo wówczas, gdy już "na pierwszy rzut oka" jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście błędnej pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2012 r., sygn. I FSK 528/10, publ. CBOSA). Z kolei za niedokładność w rozumieniu art. 156 § 1 P.p.s.a. uznaje się m.in. nieprecyzyjne określenie stron postępowania, czy nieprawidłowe oznaczenie imienia strony (p. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 1088/09, publ. CBOSA). Należy zatem przyjąć, iż w sprawie doszło do niedokładności w rozumieniu art. 156 § 1 P.p.s.a., poprzez nieprawidłowe oznaczenie imienia uczestnika "T." zamiast "D.". Co prawda Sąd pierwszej instancji uznał tę niedokładność za "oczywistą omyłkę", jednak błąd ten nie miał wpływu na wynik rozstrzygnięcia, ponieważ zarówno "niedokładności", jak i "oczywiste omyłki" podlegają sprostowaniu z urzędu w myśl art. 156 § 1 P.p.s.a., wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu. Owa nieprecyzyjność oczywiście wynika z akt, bo postępowanie od początku toczyło się z udziałem D. Ś. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. ----------------------- 2