I OZ 1531/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 135/17 odrzucające skargę kasacyjną w sprawie ze skargi M. P. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na zamianę nieruchomości postanawia uchylić zaskarżone postanowienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 135/17 (dalej postanowienie z 21 sierpnia 2017 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w sprawie ze skargi M. P. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na zamianę nieruchomości I. odrzucił skargę kasacyjną; II. zwrócił M. P. kwotę 150 zł tytułem wpisu od odrzuconej skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 6 czerwca 2017 r. II SA/Rz 135/17 (dalej postanowienie z 6 czerwca 2017 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę M. P. (dalej skarżący) na uchwałę Rady Gminy [...]. Jak wynika z akt sprawy, przesyłka pocztowa zawierająca odpis postanowienia z 6 czerwca 2017 r. wraz z uzasadnieniem, w związku z nieobecnością adresata – pełnomocnika skarżącego, w dniu 23 czerwca 2017 r. została złożona w placówce operatora pocztowego wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe. Wobec niepodjęcia przesyłki przez adresata, mimo powtórnego awizowania, przesyłkę zwrócono Sądowi. Dnia 8 sierpnia 2017 r. skarżący nadał w placówce operatora pocztowego wyznaczonego w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe, skargę kasacyjną od postanowienia z 6 czerwca 2017 r. Skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej ppsa). Jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom (art. 67 § 5 ppsa). W przypadku niemożności doręczenia pisma adresatowi będącemu osobą fizyczną, w sposób, o którym mowa w art. 65-72 ppsa, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru (art. 73 § 1 i 2 ppsa). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu przewidzianego na podjęcie przesyłki (art. 73 § 4). Jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy (art. 83 § 2 ppsa). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd I instancji stwierdził, że w świetle adnotacji poczynionych przez pracownika operatora pocztowego na zwróconej Sądowi przesyłce pocztowej zawierającej postanowienie o odrzuceniu skargi, przesyłka ta, wobec nieobecności pełnomocnika skarżącego, została złożona w placówce operatora pocztowego w dniu 23 czerwca 2017 r. Skutek jej doręczenia skarżącemu nastąpił zatem z upływem 7 lipca 2017 r. (piątek), a nie jak wskazuje skarżący kasacyjnie – z dniem 10 lipca 2017 r. Nie jest bowiem tak, że skutek doręczenia następuje po upływie czternastodniowego terminu przewidzianego na podjęcie przesyłki, a zatem w istocie – piętnastego dnia od dnia złożenia przesyłki w placówce operatora pocztowego. Tym samym, trzydziestodniowy termin przewidziany na wniesienia skargi kasacyjnej upłynął, w świetle art. 83 § 2 ppsa, z dniem 7 sierpnia 2017 r. (poniedziałek). Skarżący wniósł natomiast skargę kasacyjną w dniu 8 sierpnia 2017 r., a zatem z uchybieniem terminu. Stosownie do art. 178 ppsa, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjna wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie (k. 174-177v, 185, 188-189, 198-206 akt sądowych). Zażalenie na postanowienie z 21 sierpnia 2017 r. wniósł M. P. reprezentowany przez adw. D. D. podnosząc, że doszło do naruszenia art. 178 w zw. z art. 177 § 1 w zw. z art. 65 § 1 i art. 67 § 5 ppsa przez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że wysłana za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 8 sierpnia 2017 r. skarga kasacyjna została wniesiona z uchybieniem 30 dniowego terminu na wniesienie skargi kasacyjnej, w sytuacji gdy dotychczasowy pełnomocnik skarżącego odebrał postanowienie WSA w Rzeszowie z uzasadnieniem dopiero w dniu 17 lipca 2017 r. w sekretariacie Sądu, a przesyłka pocztowa zawierająca odpis postanowienia WSA w Rzeszowie z dnia 6 czerwca 2017 r. została wysłana na inny adres niż wskazany przez pełnomocnika skarżącego w jego wniosku o sporządzenie uzasadnienia i o doręczenie orzeczenia wraz z uzasadnieniem, i z uwagi na niepodjęcie zwrócona Sądowi. Do zażalenia pełnomocnik skarżącego załączył zawiadomienie powtórne, w którym wystawiający pracownik Poczty Polskiej wskazał, że przesyłkę można odebrać w placówce pocztowej [...] "w terminie do 10-07.2017."(k. 219-221, 223 akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadamiać sąd o każdej zmianie swojego zamieszkania, adresu do doręczeń lub siedziby (art. 70 § 1 ppsa). Skuteczność doręczenia dokonanego w tym trybie zależy w szczególności od prawidłowego skierowania pisma do adresata na adres, o którym sąd został powiadomiony przed wysłaniem pisma, a następnie prawidłowego zawiadomienia adresata o pozostawieniu pisma, które może być odebrane. Domniemanie doręczenia pisma nie nastąpi w razie niespełnienia warunków określonych w art. 73 § 2 i 3 ppsa i nie wywoła skutków prawnych dla strony dokonującej czynności procesowej. Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy wskazać należy, że niezasadnie Sąd I instancji uznał, że odpis postanowienia z 6 czerwca 2017 r. został doręczony pełnomocnikowi skarżącego prawidłowo w dniu 7 lipca 2017 r. w trybie art. 73 § 1-4 ppsa. Przesyłka Sądu I instancji skierowana do pełnomocnika skarżącego została bowiem nadana dnia 21 czerwca 2017 r. na dawny adres pełnomocnika skarżącego (r. pr. R. K., ul. [...]), w sytuacji, gdy w piśmie z dnia 8 czerwca 2017 r. (prezentata WSA w Rzeszowie 14.6.2017 r.; wniosek o sporządzenie uzasadnienia i o doręczenie odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem, k. 182 akt sądowych) pełnomocnik skarżącego wskazał jako adres do doręczenia – adres skarżącego - ul. [...], który winien być uwzględniony przy doręczaniu pełnomocnikowi skarżącego wskazanego odpisu postanowienia z 6 czerwca 2017 r. W konsekwencji nie można było uznać doręczenia zastępczego odpisu postanowienia przesłanego na nieaktualny adres za prawidłowe, co skutkować musi przyjęciem, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia z 6 czerwca 2017 r. nie rozpoczął biegu dnia 7 lipca 2017 r. W rzeczywistości pełnomocnik skarżącego odebrał odpis postanowienia dnia 17 lipca 2017 r. w sekretariacie sądu (art. 66 § 2 ppsa; k. 194, 220 akt sądowych). Brak było więc podstaw do odrzucenia skargi kasacyjnej nadanej w placówce operatora pocztowego dnia 8 sierpnia 2017 r. Czyni to zarzut naruszenia art. 178 w zw. z art. 177 § 1 w zw. z art. 65 § 1 i art. 67 § 5 ppsa usprawiedliwionym. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.