I OZ 1510/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno po rozpoznaniu w dniu 31 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 562/17 odrzucające skargę P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z 7 sierpnia 2017 r., II SA/GL 562/17, odrzucił skargę P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego nieruchomości. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że w rozpoznawanej sprawie strona wraz ze wniesieniem skargi uiściła 100 zł tytułem wpisu od skargi. W przedmiotowej sprawie wymagany wpis wynosi 200 zł (zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). W związku z tym strona została wezwana do uzupełnienia wpisu od skargi o brakujące 100 zł. Mimo prawidłowego wezwania, z jednoczesnym pouczeniem jej o konsekwencjach prawnych niedopełnienia obowiązku uzupełnienia wpisu, nie uczyniła tego w wymaganym terminie. Wobec powyższego Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."). Zażalenie na powyższe postanowienie złożyło P. S.A. z siedzibą w W., zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie art. 220 § 3 p.p.s.a. i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu wskazano, że strona skarżąca została wprowadzona w błąd i nieprawidłowo uznała, że intencją Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego było wezwanie do przedstawienia już dokonanego wpisu, którego strona dokonała 24 maja 2017 r. Zdaniem strony skarżącej, dookreślenie wysokości wpisu przez sąd pozwoliłoby na uniknięcie błędnej interpretacji, tym samym, że strona była przekonana, że wpis został uiszczony, a sąd nie dysponuje potwierdzeniem przelewu załączonym do skargi, z powodu jego nieprzekazania przez organ wraz z dokumentacją do sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Jak stanowi art. 230 § 2 p.p.s.a. pismami, o których mowa w art. 230 § 1 p.p.s.a., są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. W myśl art. 220 § 1 zd. 1 i 2 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Wskazać należy, że strona skarżąca została w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości wezwana do uzupełnienia wpisu sądowego o kwotę 100 zł (k-102), a więc do dopełnienia uiszczonego już wpisu o brakujące 100 zł. Wina strony skarżącej w uchybieniu terminu polega, po pierwsze, na niedokładnym przeczytaniu wezwania i w konsekwencji nieprawidłowym wykonaniu zarządzenia. Po drugie z twierdzeń pełnomocnika skarżącej zawartych w zażaleniu wynika, że strona skarżąca założyła, że to Sąd działał w błędzie wzywając ją do uzupełnienia wpisu – gdyby natomiast strona skarżąca kierowała się treścią zarządzenia, a nie jego subiektywną interpretacją, to wykonałaby je prawidłowo. Zauważyć również trzeba, że w razie wątpliwości można było zwrócić się do sądu z prośbą o wyjaśnienie treści wezwania. Tym samym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji zasadnie odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.