I OZ 1456/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 11 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń Z. M.-F. i J. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 czerwca 2017 roku sygn. akt III SA/Kr 441/17 odrzucające skargę Z. M.-F. i J. F. na zawiadomienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia [...] stycznia 2017 roku nr [...] w przedmiocie uznania skargi za niezasadną postanawia: oddalić zażalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 14 czerwca 2017 roku sygn. akt III SA/Kr 441/17 wydanym na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę Z. M.-F. i J. F. na zawiadomienie M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia [...] stycznia 2017 roku nr [...] w przedmiocie uznania skargi za niezasadną. W ocenie Sądu I instancji złożona skarga jest na tyle nieczytelna, że nie pozwala na prawidłowe określenie przedmiotu zaskarżenia (brak wskazania numeru i daty oraz rodzaju zaskarżonego aktu lub innej czynności), a tym samym zawiera braki formalne uniemożliwiające nadanie jej dalszego biegu. Sąd wskazał, że powyższe uzasadniało wezwanie skarżących do sprecyzowania braku formalnego skargi, a wobec nieuzupełnienia tego braku do odrzucenia skargi. Zażalenia na to postanowienie wnieśli Z. M.-F. i J. F., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenia nie zasługują na uwzględnienie. Wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego skarga musi spełniać wymogi przewidziane w art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), tj. powinna zawierać m.in. wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności oraz oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy. W przypadku nieuzupełnienia braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, sąd odrzuca skargę (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Prawidłowe określenie zakresu żądania jest zatem obowiązkiem strony skarżącej, zaś sąd administracyjny powinien jedynie poinformować o skutkach niewłaściwego wypełnienia tego obowiązku i wezwać do sprecyzowania skargi pod rygorem jej odrzucenia. W rozpoznawanej sprawie, wobec niejednoznacznego i budzącego zasadne wątpliwości Sądu I instancji określenia przedmiotu skargi, Z. M.-F. i J. F. zostali prawidłowo wezwani do sprecyzowania swojego żądania poprzez wskazanie daty i numeru zaskarżonego aktu albo czynności, jak również wskazanie zaskarżonego organu w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący wystosowali do Sądu pismo z dnia 28 maja 2017 roku, w którym jednak nie zawarli jednoznacznego określenia przedmiotu złożonej skargi. W szczególności zaznaczyć należy, że pismo skarżących zawiera sprzeczne informacje - na początku podano, że skarga dotyczy działania Wojewody [...], następnie zaś wskazano, że przedmiotem zaskarżenia jest "zawiadomienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Urzędu Wojewódzkiego w K." (por. k. 48 akt sądowych). Podkreślenia wymaga, że nieokreślenie przedmiotu skargi jest brakiem istotnym, uniemożliwiającym jej rozpoznanie. Strona wezwana do sprecyzowania skargi powinna zastosować się do wezwania sądu, a tym samym uzupełnić wszystkie braki, którymi dotknięte jest złożone przez nią pismo procesowe. Nieuzupełnieniem braków skargi jest bowiem nie tylko niewykonanie wezwania, ale także jego nieprawidłowe czy niepełne wykonanie. Sąd nie może bowiem domniemywać intencji strony skarżącej i w przypadku niesprecyzowania przedmiotu skargi decydować za nią, jakie było jej żądanie. Wydaje się, że skarżący winni skorzystać z pomocy osoby zawodowo zajmującej się udzielaniem porad prawnych celem sprecyzowania swoich żądań wobec organów administracji a następnie sądu. Zarówno skarga, jak i pismo skarżących z dnia 28 maja 2017 r. nie przedstawiały ich jednoznacznych intencji i wniosków, to uniemożliwiało podjęcie przez Sąd I instancji czynności wynikających z ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i dalsze prowadzenie postępowania, a w konsekwencji stanowiło obligatoryjną podstawę do odrzucenia skargi. Końcowo warto zwrócić uwagę na to, że wątpliwości co do intencji strony skarżącej nie rozwiewa także treść zażaleń. Wynika z nich inny jeszcze przedmiot zaskarżenia - decyzja Burmistrza Miasta T. (por. k. 91). W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie w pełni odpowiada prawu. Dlatego zażalenia podlegały oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.