I OZ 1454/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 12 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 17 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Ke 202/17 odrzucające zażalenie M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 9 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Ke 202/17 w sprawie ze skargi M. M. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia: oddalić zażalenie.

Pismem z dnia 27 lutego 2017 r. M. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Następnie pismem z dnia 20 kwietnia 2017 r. skarżący skierował do Sądu wniosek o wymierzenie organowi grzywny oraz o przeprowadzenie dowodu z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2015 r. (sygn. akt II SA/Wa 2201/14). Postanowieniem z dnia 9 maja 2017 r. (sygn. akt II SA/Ke 202/17), wydanym na przeprowadzanej w tym dniu rozprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił wnioski zawarte w piśmie skarżącego z dnia 20 kwietnia 2017 r. Wyrokiem z dnia 9 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwanej dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę M. M. na ww. postanowienie organu II instancji. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano m.in., że cyt.: - "brak było podstaw do przeprowadzenia dowodu z powoływanego przez stronę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2015 r. (sygn. akt II SA/Wa 2201/14), zwłaszcza zważywszy że dopuszczenie dowodu z dokumentu w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. jest jedynie uprawnieniem, nie zaś obowiązkiem sądu. Przepis ten nie jest również instrumentem służącym do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona skarżąca się nie zgadza", - "Sąd, rozstrzygając w granicach niniejszej sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.), dotyczącej kontroli legalności postanowienia w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści, nie mógł zająć się kwestią wymierzenia organowi grzywny – co skutkowało oddaleniem złożonego w tym zakresie wniosku." W dniu 19 czerwca 2017 r. M. M. złożył zażalenie na ww. postanowienie Sądu z dnia 9 maja 2017 r. Postanowieniem z dnia 17 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach - na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. - odrzucił zażalenie M. M. na postanowienie tego Sądu z dnia 9 maja 2017 r., uznając, że przepisy ustawy p.p.s.a., w szczególności art. 194 § 1 p.p.s.a., nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na postanowienia dowodowe. Odnosząc się zaś do poruszanej przez skarżącego kwestii wymierzenia organowi grzywny Sąd wyjaśnił, że niezależenie od przytoczonych w tym zakresie rozważań zawartych w uzasadnieniu wyroku, zarządzeniem z dnia 26 czerwca 2017 r. Przewodniczący Wydziału II wyłączył do odrębnego rozpoznania wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny, który został zawarty w piśmie procesowym z dnia 20 kwietnia 2017 r. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł M. M., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy celem ponownego wspólnego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wniosku o dopuszczenie środków dowodowych oraz wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Skarżący zakwestionował możliwość częściowego orzekania w jego sprawie oraz tworzenia szeregu postępowań, które nie zmierzają do rozpoznania skargi strony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 zwanej dalej: "p.p.s.a.") zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest: 1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu; 1a) odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3; 1b) umorzenie postępowania; 2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61; 3) (uchylony); 4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku; 5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa; 5a) odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowa jego uwzględnienia; 6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego; 7) odrzucenie skargi kasacyjnej; 8) odrzucenie zażalenia; 9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej; 10) ukaranie grzywną. Jak trafnie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach powołana wyżej ustawa nie przewiduje możliwości złożenia zażalenia na postanowienia w przedmiocie oddalenia wniosków dowodowych, w związku z czym zażalenia na tego rodzaju postanowienia są niedopuszczalne. W takiej sytuacji należy uznać, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 lipca 2017 r. odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie wydane na rozprawie w dniu 9 maja 2017 r. Odnosząc się z kolei do argumentacji skarżącego dotyczącej częściowego orzekania w sprawie oraz tworzenia szeregu postępowań, które nie zmierzają do rozpoznania skargi strony, wyjaśnić należy, iż tego rodzaju zarzuty pozbawione są doniosłości prawnej. M. M. błędnie bowiem utożsamia kwestię proceduralną związaną z rozpatrzeniem przez Sąd wniosku dowodowego strony, który został złożony w ramach postępowania wszczętego na skutek skargi na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia, z rozpoznaniem wniosku skarżącego, o którym mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. Wniosek o wymierzenie organowi grzywny wymieniony w powyższym przepisie jest pismem wszczynającym odrębne postępowanie sądowe w rozumieniu art. 63 p.p.s.a., od którego na podstawie art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. pobiera się wpis sądowy. W konsekwencji, wbrew twierdzeniom skarżącego, wnioski te nie mogły być rozpoznane w ramach jednego postępowania. Uznając zatem, iż brak jest podstaw do podważenia prawidłowości zaskarżonego postanowienia, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.