I OZ 1446/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 11 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 3 sierpnia 2017 roku sygn. akt II SA/Go 417/17 oddalające wniosek o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. G. z dnia [...] lutego 2017 roku nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2017 roku sygn. akt II SA/Go 417/17 wydanym na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 oku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oddalił wniosek J. N. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na decyzję SKO w Z. G. z dnia [...] lutego 2017 roku nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący nie uzupełnił złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie udzielił odpowiedzi na żadne z dwóch wezwań skierowanych do niego na podstawie art. 255 p.p.s.a. Nie zostały dostarczone m. in. wyciągi z rachunków bankowych, dokumenty potwierdzające ponoszone koszty utrzymania mieszkania, kredytów, a także koszty leczenia oraz dokumenty potwierdzające przyznanie świadczenia rentowego, świadczeń rodzinnych i wychowawczych. W tej sytuacji w ocenie Sądu I instancji nie było możliwe dokonanie wszechstronnej analizy sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Zażalenie na to postanowienie złożył J. N. W ocenie żalącego przesłane przez niego w odpowiedzi na wezwanie Sądu zaświadczenie z Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. potwierdzające korzystanie ze świadczeń pomocy społecznej jest wystarczające do przyznania mu prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Orzeczenie w tej sprawie sąd wydaje na podstawie oświadczeń strony, mając na uwadze okoliczności podane w tym oświadczeniu i w razie potrzeby przedstawione przez stronę dowody. Z powyższego wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy w zakresie przez nią wnioskowanym. Jak wynika z art. 255 p.p.s.a. w sytuacji, gdy oświadczenie strony zawarte we wniosku, o którym mowa w art. 252, okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego, możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona zobowiązana jest złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Jak przyjęto w judykaturze, dopiero fakt niedopełnienia w całości lub w części obowiązku złożenia dodatkowego oświadczenia lub przedłożenia dokumentów źródłowych uzasadnia oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy. W niniejszym postępowaniu Sąd I instancji skorzystał z możliwości określonej w art. 255 p.p.s.a. i zarządzeniem z dnia 13 czerwca 2017 roku wezwał wnioskodawcę do przedłożenia w terminie 7 dni odpowiednich dokumentów i wyjaśnień, w tym dokumentów potwierdzających dochód uzyskiwany przez niego i osoby pozostające z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, wyciągów z rachunków bankowych za okres ostatnich trzech miesięcy, odpisów zeznań podatkowego za ostatnie dwa lata, a także dokumentów potwierdzających ponoszone koszty utrzymania mieszkania, spłaty kredytów oraz zakupu leków (por. k. 28). W zakreślonym terminie wnioskodawca nie uczynił jednak zadość wezwaniu, bowiem nie udzielił odpowiedzi na wszystkie postawione w nim pytania oraz nie przedstawił wszystkich wskazanych w wezwaniu dokumentów. Przedłożył jedynie zaświadczenie z Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w G., z którego wynika, że korzysta ze świadczeń pomocy społecznej. Wnioskodawca nie przedstawił żądanych dokumentów i wyjaśnień również w odpowiedzi na dodatkowe wezwanie Sądu wystosowane w dniu 3 lipca 2017 roku. W tej sytuacji słusznie uznał Sąd I instancji, że nie jest możliwa pełna ocena rzeczywistego stanu majątkowego J. N. Powyższe stanowisko jest już ugruntowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Podkreśla się, iż niewykonanie wezwania do złożenia dodatkowych oświadczeń lub dokumentów uniemożliwia dokonanie rzetelnej analizy sytuacji finansowej strony (zob. postanowienie NSA z dnia 29 stycznia 2015 roku sygn. akt II OZ 58/15 oraz powołane tam orzecznictwo). Wskazanych wyżej braków wniosku o prawo pomocy nie wypełnia także dołączone do zażalenia zaświadczenie z dnia 8 sierpnia 2017 r. z GOPS w G., z którego jedynie wynika, że od 1 maja 2017 r. do 31 lipca 2017 r. skarżący otrzymywał miesięcznie zasiłki i świadczenia w kwocie 3995 złotych a w maju otrzymał dodatkowo zasiłek celowy 500 zł oraz w lipcu otrzymał dodatkowo zasiłek celowy 400 złotych. W związku z powyższym należało uznać, że wobec faktu niewykazania przez skarżącego, iż spełnia on przesłanki uzasadniające przyznanie mu prawa pomocy w żądanym zakresie, zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Dlatego zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.