I OZ 1430/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tamara Dziełakowska po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Po 937/19 o odrzuceniu skargi M. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] czerwca 2019 r. znak [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie świadczenia wychowawczego postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z 21 listopada 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę M. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] czerwca 2019 r. w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie świadczenia wychowawczego. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarga na powyższą decyzję została złożona 19 września 2019 r., zaś zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej 19 sierpnia 2019 r. w trybie art. 44 § 1 – 4 K.p.a. Termin do skutecznego wniesienia skargi upłynął zatem 18 września 2019 r., a w konsekwencji tego skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 P.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie. Jak podkreśliła, z uwagi na wyjazd nie mogła podjąć sierpniowej korespondencji, a dowiedziała się o niej w ośrodku pomocy społecznej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – zwanej dalej P.p.s.a.) skarga podlega odrzuceniu, jeżeli została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, który zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Ponieważ w okolicznościach niniejszej sprawy decyzja została doręczona skarżącej 19 sierpnia 2019 r., zaś skargę nadano 19 września 2019 r., to słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji, że uchybiła ona ww. terminowi i odrzucił skargę jako spóźnioną. Okoliczności tych nie kwestionowała zresztą sama skarżąca w rozpoznawanym zażaleniu, przyznając, że nie mogła podjąć sierpniowej korespondencji "w konsekwencji czego zaistniała fikcja doręczenia (...)". Ocena, czy uchybiła ona terminowi na skutek okoliczności, które wskazywałyby, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy nie mogły zostać ocenione w niniejszym zażaleniu, ale ewentualnie we wniosku o przywrócenie terminu, o którym mowa w przepisach art. 86 – 89 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.