I OZ 1404/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 marca 2016 r., sygn. akt: II SAB/Bk 6/16 o odrzuceniu skargi M.C. na bezczynność Starosty Białostockiego w przedmiocie wydania wtórnika prawa jazdy postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku.

Postanowieniem z dnia 3 marca 2016 r., sygn. akt: II SAB/Bk 6/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę M.C. na bezczynność Starosty Białostockiego, w oparciu o przepis art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718) zwanej dalej p.p.s.a. z uwagi na nieuiszczenie, pomimo wezwania, wpisu sądowego od skargi w terminie. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł M.C. pismem z dnia 4 maja 2016 r., podnosząc w nim, iż doręczenie wezwania do uiszczenia wpisu od skargi nie było skuteczne, bowiem osoba, która pokwitowała odbiór przesyłki nie zamieszkuje ani nigdy nie zamieszkiwała pod adresem doręczenia i nie jest skarżącemu znana. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie należało uwzględnić. Środek zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi do dokonania czynności procesowej jest oparty na twierdzeniu, że do uchybienia nie doszło, a sąd zajął w tej kwestii błędne stanowisko. Z akt sprawy wynika wprawdzie, że odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego został skierowany prawidłowo na adres podany przez skarżącego, jednak odbiór został pokwitowany przez inną osobę. Z dowodu doręczenia znajdującego się w aktach sprawy (k. 12) oraz w świetle późniejszych wyjaśnień skarżącego nie można wysnuć jednoznacznego wniosku, czy kwitujący był faktycznie osobą uprawnioną do odbioru przesyłki. Nie można wykluczyć, że była to osoba z kręgu osób, którym zgodnie z przepisami p.p.s.a. mogła być doręczona przesyłka zawierająca wezwanie. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru odnotowano bowiem, że przesyłka została wydana "osobie uprawnionej do odbioru przesyłki". Wprawdzie w czasie rozstrzygania o odrzuceniu skargi M.C. z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego Sąd nie posiadał wiedzy o ewentualnym niewłaściwym doręczeniu niemniej jednak następnie w toku sprawy skarżący wniósł pisma, w których podnosił wadliwość doręczenia. Nie zostało przeprowadzone w tym zakresie postępowanie reklamacyjne w oparciu o przepisy ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1113) i rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 26 listopada 2013 r. (Dz.U. z 2013 r., poz. 1468). W tym konkretnym przypadku uprawnienie do wszczęcia procedury w oparciu o powołane wyżej przepisy miał Sąd. Stosownie do przepisu § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia, reklamację z tytułu z tytułu nienależytego wykonania usługi doręczenia przesyłek rejestrowanych, o których mowa w art. 89 ustawy (Prawo pocztowe) zgłasza się po otrzymaniu dokumentów potwierdzających odbiór przesyłki rejestrowanej lub przesyłek zwróconych, wobec których zgłoszono nieprawidłowości. Wobec podnoszonych przez skarżącego zarzutów dotyczących błędu w doręczeniu, prawo złożenia reklamacji przysługiwało nadawcy przesyłki, zgodnie z przepisem art. 92 ust. 1 pkt 1 Prawa pocztowego, nie zachodził bowiem przypadek o którym mowa w punkcie 2 tego przepisu. O złożenie reklamacji skarżący wnioskował już w piśmie z dnia 23 marca 2016 r. Nieskuteczne doręczenie wezwania oznaczałoby, że bieg określonego w nim terminu nie rozpoczął się, zatem odrzucenie skargi w takim wypadku należałoby uznać za nieprawidłowe. Niezależnie jednak od powstałych w sprawie wątpliwości, w dalszym postępowaniu sądowym zostało skarżącemu przyznane prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 2 września 2016 r.). W obecnym stanie sprawy nie można więc byłoby wezwać skarżącego do uiszczenia wpisu, skoro korzysta on z dogodności prawomocnego postanowienia w przedmiocie prawa pomocy. W tym stanie rzeczy zażalenie należało uwzględnić, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 197 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.