I OZ 140/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Niczyporuk po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 1052/23 o odrzuceniu sprzeciwu L. R. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 27 września 2023 r. nr SKO Gd/5268/22 w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: Sąd I instancji), postanowieniem z 8 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 1052/23, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 64c § 1 oraz art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64b § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), odrzucił sprzeciw L. R. (dalej: Sprzeciwiający się) od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (dalej: Kolegium) z 27 września 2023 r. nr SKO Gd/5268/22 w przedmiocie opłaty adiacenckiej. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Skarżący sprzeciw od ww. decyzji wniósł po terminie. Z akt sprawy wynika bowiem, że zaskarżona decyzja, zawierająca prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie jej zaskarżenia, została doręczona Skarżącemu 18 października 2023 r., a zatem czternastodniowy termin do złożenia sprzeciwu upływał dla Skarżącego 2 listopada 2023 r. Tymczasem Skarżący sprzeciw od ww. decyzji Kolegium wniósł dopiero 13 listopada 2023 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym), a więc z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Dodatkowo Sąd I instancji podniósł, że Skarżący, pismem z 28 listopada 2023 r. wezwany został do uzupełnienia braków formalnych wniesionego sprzeciwu poprzez jego podpisanie oraz podanie numeru PESEL, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem jego odrzucenia. Powyższe wezwanie Skarżący odebrał 13 grudnia 2023 r., jednakże pozostało ono bez jakiejkolwiek odpowiedzi. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Sprzeciwiający się, wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że Sąd I instancji w żaden sposób nie zareagował na informację przekazaną przez Skarżącego o tym, że postanowieniem z 27 listopada 2023 r. organ I instancji zawiesił postępowanie w sprawie o ustalenie opłaty adiacenckiej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Stosownie zaś do treści art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, o ile ustawa nie stanowi inaczej. W myśl natomiast art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po terminie do jej wniesienia. Z kolei przepis art. 64c § 1 p.p.s.a. stanowi, że sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skoro zaskarżona sprzeciwem decyzja Kolegium doręczona została Skarżącemu 18 października 2023 r. to czternastodniowy termin do wniesienia sprzeciwu upływał dla Skarżącego 2 listopada 2023 r. W związku z powyższym, prawidłowo Sąd I instancji przyjął, że czternastodniowy termin do wniesienia sprzeciwu określony w art. art. 64c § 1 p.p.s.a. nie został przez Skarżącego zachowany. Skoro zatem Skarżący wniósł po terminie środek zaskarżenia, to Sąd I instancji zobligowany był do jego odrzucenia w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64c § 1 p.p.s.a. Zasadnie również Sąd I instancji podał, że wniesiony sprzeciw podlegał również odrzuceniu z innego powodu, a mianowicie z uwagi na nieuzupełnienie jego braków formalnych. Jak już wspomniano powyżej zgodnie z art. 64b § 1 p.p.s.a., do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Jednocześnie w myśl art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. stanowi, że jednym z wymogów pisma w postępowaniu sądowym jest jego podpisanie. Ponadto jednym z wymogów dotyczących pism procesowych w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest wymóg podania numeru PESEL w przypadku pierwszych pism w sprawie (art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a.). Brak podpisu pod wniesionym sprzeciwem oraz brak numeru PESEL jest brakiem uniemożliwiającym nadaniu pismu prawidłowego biegu, w związku z czym w przypadku stwierdzenia wystąpienia takich braków przewodniczący na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. wzywa stronę o ich uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Odmienny skutek nieuzupełnienia braków pisma w wyznaczonym terminie został przewidziany w art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca sprzeciw, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jego braków formalnych. W rozpoznawanej sprawie bezspornie wniesiony sprzeciw nie zawierał podpisu Sprzeciwiającego się ani też jego numeru PESEL. Zasadnie zatem Sąd I instancji, pismem z 28 listopada 2023 r., wezwał Sprzeciwiającego się do uzupełnienia braków formalnych wniesionego sprzeciwu poprzez jego podpisanie oraz podanie numeru PESEL, w terminie 7 dni, od dnia doręczenia wezwania pod rygorem jego odrzucenia. Powyższe wezwanie Skarżący odebrał 13 grudnia 2023 r., jednakże pozostało ono bez jakiejkolwiek odpowiedzi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawidłowo uznał, że w rozpoznawanej sprawie zaszły również przesłanki do odrzucenia sprzeciwu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. Odnosząc się do zarzutów zażalenia wskazać należy, że stanowią one jedynie polemikę z zaskarżonym postanowieniem, które w całości odpowiada prawu. Wbrew twierdzeniu zażalenia - Sąd I instancji nie musiał w żaden sposób reagować na pismo Skarżącego informujące o zawieszeniu postępowania w sprawie o ustalenie opłaty adiacenckiej, gdyż nie miało to żadnego znaczenia dla sprawy. Jednocześnie Sąd I instancji zobligowany był do odrzucenia wniesionego sprzeciwu, z przyczyn wskazanych powyżej. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.