I OZ 1387/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku K. J. o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt I OZ 1387/19 o oddaleniu zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 listopada 2019 r., sygn. akt III SAB/Kr 122/19 o oddaleniu wniosku o wymierzenie organowi grzywny w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 22 maja 2019 r. o wydanie zaświadczenia postanawia: odmówić uzupełnienia postanowienia.

Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt I OZ 1387/19 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 listopada 2019 r., sygn. akt III SAB/Kr 122/19 o oddaleniu wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Pismem z dnia 26 stycznia 2020 r. K. J. wniósł o uzupełnienie ww. orzeczenia, albowiem w jego ocenie wydane orzeczenie nie wyczerpuje wniesionego zażalenia na postanowienie Sądu I instancji z dnia 14 listopada 2019 r. oraz zakresu podniesionych pod adresem skarżonego organu zarzutów bezczynności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zgodnie z art. 157 § 1 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", strona może domagać się uzupełnienia postanowienia, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w postanowieniu dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 stycznia 2020 r. oddalił zażalenie K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 listopada 2019 r. o oddaleniu wniosku o wymierzenie grzywny, a zatem orzekł o całości sprawy. Stąd też żądanie uzupełnienia postanowienia z dnia 23 stycznia 2020 r. nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Ponadto wskazać należy, że art. 157 § 1 P.p.s.a. nie przewiduje uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia. Gramatyczna wykładnia art. 157 § 1 P.p.s.a. pozwala bowiem na stwierdzenie, że uzupełnić można jedynie wyrok (postanowienie), a nie jego uzasadnienie (por. komentarz do art. 157, B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 2009, str. 421; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 343). Złożony na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a. wniosek o uzupełnienie wyroku nie może zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadnienia (por. M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, M. Grzywacz [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, 2015, str. 642). Również w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że uzupełnienie wyroku (postanowienia) dotyczy wyłącznie jego sentencji, nie zaś uzasadnienia. Nie można w szczególności żądać uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia poprzez zamieszczenie w nim określonych kwestii objętych żądaniem strony. Takie działanie w istocie zmierza nie do uzupełnienia ale do zmiany uzasadnienia przez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 13 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 2344/10, z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt I OZ 634/14 oraz z dnia 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt II GSK 465/11; dostępne w bazie orzeczeń sądów administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji wniosek K. J. o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2020 r. nie zasługuje na uwzględnienie. Na marginesie wskazać należy, że zgodnie z art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., jednakże w rozpoznawanej sprawie wniosek K. J. o wymierzenie grzywny podlegał oddaleniu, a zatem nie było podstaw do uwzględnienia wniosku w tym zakresie. Również nie było podstaw do przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej bowiem przyznanie tej kwoty może nastąpić jedynie w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 149 § 1 w zw. z art. 149 § 2 oraz art. 154 § 6 P.p.s.a.) lub w przypadku uwzględnienia skargi na niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 154 § 1 w zw. z art. 154 § 6 i 7 P.p.s.a.), a więc w innego rodzaju sprawach niż rozpoznawana przez Sąd I instancji sprawa z wniosku o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 157 § 1 w zw. z art. 193 P.p.s.a., postanowił jak sentencji.