I OZ 1348/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./ po rozpoznaniu w dniu 19 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 682/16 o odmowie uzupełnienia postanowienia tego Sądu z dnia 10 marca 2017 r. w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 10 marca 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 682/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 10 maja 2016 r. Pismem z dnia 3 kwietnia 2017 r. (4 kwietnia 2017 r. – data stempla pocztowego) skarżący złożył do WSA w Warszawie wniosek o uzupełnienie przedmiotowego postanowienia WSA w Warszawie o "zakres pominięty", albowiem, w ocenie skarżącego, jego skarga "nie została do dnia dzisiejszego w sposób właściwy rozpoznana i załatwiona, a podejmowane przez KGP działania i czynności nie dają możliwości stanowiska, iż nie pozostawiono jej w całości, czy chociażby w części pozostawiona bez rozpoznania i załatwienia, gdy występują okoliczności naruszeń poprzez nie zastosowanie nakazów z przepisów ogólnych kpa i szczególnych, mających w sprawie konstytutywne zastosowanie." Postanowieniem z 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 682/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił uzupełnienia postanowienia tego Sądu z dnia 10 marca 2017 r. Sąd stwierdził, że skarżący zasadność wniosku o uzupełnienie postanowienia upatruje w tym, że jego skarga "nie została do dnia dzisiejszego w sposób właściwy rozpoznana i załatwiona". W ocenie Sądu, tego rodzaju wniosek wykracza poza instytucję uzupełnienia postanowienia i zmierza w istocie do jego zakwestionowania, co skarżący może uczynić jedynie poprzez skorzystanie z uprawnienia do jego zaskarżenia w toku instancji. Sąd, odrzucając skargę, wydał orzeczenie o charakterze procesowym, a nie merytorycznym, badał bowiem wyłącznie kwestię dopuszczalności skargi. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył K. J. i wniósł o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 157 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu, które to przepisy stosuje się odpowiednio także do postanowień, w myśl art. 166 P.p.s.a. Postanowieniem z dnia 10 marca 2017 r., uzupełnienia którego domagał się K. J., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił jego skargę, uznając ją za niedopuszczalną. Sąd nie miał obowiązku zawarcia w tym postanowieniu jakichkolwiek dodatkowych rozstrzygnięć. Rozstrzygnął o całości skargi, zatem brak było podstaw do żądania uzupełnienia tego orzeczenia. Wskazać też należy, że jeśli skarżący nie zgadzał się z orzeczeniem Sądu pierwszej instancji, to winien je zaskarżyć w drodze skargi kasacyjnej. Wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie może stanowić polemiki ze stanowiskiem, jakie Sąd zajął w tym orzeczeniu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.