I OZ 1325/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 13 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 208/17 o odrzuceniu zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2017 r. o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi K. J. z dnia 28 marca 2017 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 208/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie K. J. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2017 r. o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zarządzeniem z dnia 24 kwietnia 2017 r. Przewodniczący Wydziału wezwał K. J. do sprecyzowania, w terminie 7 dni, skargi z dnia 28 marca 2017 r., poprzez jednoznaczne wskazanie, czy jej przedmiotem jest bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w zakresie rozpoznania wniosku z dnia 27 stycznia 2017 r. o wydanie zaświadczenia, czy też w zakresie rozpoznania zażalenia z dnia 6 lutego 2016 r. na niezałatwienie sprawy w terminie. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie, podnosząc że z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. nie wynika dla strony nakaz ścisłego określania wniosków i zarzutów w sprawie. Odrzucając zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego z dnia 24 kwietnia 2017 r. Sąd stwierdził, że na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Zażalenie na postanowienie z dnia 13 czerwca 2017 r. wniósł K. J., wskazując że na podstawie art. 167 i art. 167a P.p.s.a., do zarządzeń Przewodniczącego Wydziału, czy Referendarza stosuje się te same przepisy, jakie mają zastosowanie dla postanowień Sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest: 1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu; 1a) odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3; 1b) umorzenie postępowania; 2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61; 4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku; 5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa; 5a) odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowa jego uwzględnienia; 6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego; 7) odrzucenie skargi kasacyjnej; 8) odrzucenie zażalenia; 9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej; 10) ukaranie grzywną. Zażalenie, na co właściwie zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, służy także na niektóre zarządzenia przewodniczącego, w przypadkach wskazanych w ustawie, co wynika z art. 198 P.p.s.a. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości zaskarżenia w drodze zażalenia zarządzenia przewodniczącego wzywającego stronę do uzupełnienia braków formalnych pisma (skargi). Prawidłowo zatem Sąd I instancji uznał takie zażalenie za niedopuszczalne i je odrzucił. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.