I OZ 1315/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2494/15 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 1 marca 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2494/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku W. M., odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne. W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że skarżący nie wykazał, ani nie udokumentował okoliczności, które mogłyby spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Za takie, w ocenie Sądu, nie można uznać twierdzeń, że strona nie została poinformowana czy zaskarżona decyzja jest ostateczna, czy też faktu, że skarżący nie rozpoczął procedury egzaminacyjnej i merytorycznego przygotowania się do egzaminu. Podane twierdzenia nie przesądzają o spełnieniu którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dodatkowo Sąd I instancji wyjaśnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji, czyli sam fakt poddania się badaniom psychologicznym, nie rodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Badania takie mają bowiem na celu jedynie ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Ewentualną konsekwencją poddania się badaniom w sytuacji stwierdzenia, na podstawie orzeczenia psychologicznego, istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem jest decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, wydawana przez starostę na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r., poz. 155), jednak sprawa w tym przedmiocie podlega załatwieniu w odrębnym postępowaniu. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł W. M., wskazując że jest dziennikarzem i posługiwanie się samochodem jest mu niezbędne do wykonywania codziennych obowiązków. Brak samochodu oznacza konkretne szkody: zarówno finansowe, jak i merytoryczne, co mogłoby spowodować obniżenie jego pozycji zawodowej. Ponadto uchylenie się przez urzędy i sądy od informacji o dacie przystąpienia do egzaminu powoduje stan niepewności co do możliwości realizacji praw skarżącego. Wykonanie decyzji przed skorzystaniem z pełnej drogi odwoławczej oznaczałoby pogodzenie się z tą decyzją i podważałoby sens jej zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w powołanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W przepisie tym chodzi bowiem o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Rzeczą Sądu jest zaś zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Mając powyższe na uwadze należy podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że skarżący nie wykazał, że zaskarżona decyzja w razie jej wykonania spowodowałaby skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Powołane przez stronę argumenty związane z ewentualnymi stratami finansowymi, jak i obniżeniem pozycji zawodowej w razie odebrania prawa jazdy mają charakter ogólny i pozbawione są konkretnej oraz przekonującej argumentacji ściśle odnoszącej się do sytuacji wnioskodawcy. Ponadto, jak właściwie wskazał Sąd I instancji, kontrolowana decyzja utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy o skierowaniu na badania psychologiczne nie oznacza pozbawienia skarżącego uprawnienia do kierowania pojazdami. Wykonanie tej decyzji, czyli poddanie się badaniom psychologicznym, nie rodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia stronie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Badania takie mają na celu jedynie ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Decyzja o skierowaniu na badania psychologiczne pociąga za sobą określone dolegliwości, które jednak same w sobie nie uzasadniają wstrzymania jej wykonania. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.