I OZ 13/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Przybysz po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 listopada 2025 r. sygn. akt II SA/Wa 1905/25 o odrzuceniu sprzeciwu w sprawie ze sprzeciwu M.T. od decyzji Wojewody Mazowieckiego z 5 września 2025 r. nr 801/2025 w przedmiocie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych postanawia: oddalić zażalenie.

Pismem z 24 września 2025 r. skarżąca M.T. wniosła sprzeciw od decyzji Wojewody Mazowieckiego z 5 września 2025 r., nr 801/2025, w przedmiocie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z 14 października 2025 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu poprzez wskazanie numeru PESEL w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia. Przesyłka zawierająca m.in. wezwanie do usunięcia braków formalnych sprzeciwu została doręczona skarżącej 30 października 2025 r. W piśmie z 12 listopada 2025 r., nadanym 13 listopada 2025 r., skarżąca podała swój numer PESEL. Zaskarżonym postanowieniem z 26 listopada 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 1905/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił sprzeciw. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Niewątpliwie wywiedziony na gruncie niniejszej sprawy sprzeciw był dotknięty brakiem formalnym. Brak wskazania numeru PESEL wymagał więc wszczęcia procedury naprawczej na mocy art. 49 § 1 w zw. z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b w zw. z art. 64b § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Jak bowiem stanowi art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., pierwsze pismo strony w sprawie powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną. Natomiast w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd zobligowany jest odrzucić skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Po myśli art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Ponadto zgodnie z art. 64b § 2 p.p.s.a. sprzeciw od decyzji powinien czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, żądanie jej uchylenia oraz oznaczenie organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Nieuzupełnienie powyższego braku formalnego w ustawowym, siedmiodniowym terminie jest obarczone rygorem odrzucenia sprzeciwu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, wezwanie do wskazania numeru PESEL wraz z pouczeniem o skutkach niewykonania wezwania w terminie skarżąca odebrała 30 października 2025 r., zatem siedmiodniowy termin na uzupełnienie braku formalnego sprzeciwu upływał 6 listopada 2025 r. Skarżąca uzupełniła ten brak dopiero w piśmie datowanym na 12 listopada 2025 r., które nadała w Urzędzie Pocztowym 13 listopada 2025 r., a zatem po upływie ustawowego terminu na uzupełnienie braków formalnych sprzeciwu. W tym stanie rzeczy sprzeciw podlegał odrzuceniu, o czym Sąd I instancji zasadnie orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. W zażaleniu skarżąca wskazała na termin czternastu dni, który wynikał z treści innego pisma sądowego. Należy zatem wyjaśnić, że w przesyłce zawierającej wezwanie do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu (skargi – jak de facto wskazał w piśmie z 24 października 2025 r. Sąd I instancji) skarżącej doręczono również trzy inne pisma datowane na 24 października 2025 r., tj. wezwanie do ustosunkowania się do wniosku pełnomocnika organu o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, pismo zawierające pouczenia o treści art. 46, art. 47, art. 70 § 1 i 2 oraz art. 210 § 1 p.p.s.a., a także pismo przewodnie – "doręczenie odpisu odpowiedzi na skargę". Wobec tego wymaga podkreślenia, że sądowy termin 14 dni dotyczył wyłącznie kwestii ustosunkowania się przez skarżącą do wniosku organu o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W osobnym piśmie Sąd I instancji zakreślił skarżącej odrębny termin na uzupełnienie braków formalnych sprzeciwu – tj. ustawowy, siedmiodniowy termin wynikający z treści art. 49 § 1 p.p.s.a. W świetle powyższego należy uznać, że skarżąca została precyzyjnie pouczona, w jakim terminie powinna wykonać wezwanie Sądu I instancji. Z przedstawionych względów zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.