I OZ 1277/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tamara Dziełakowska po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2018 r. sygn. akt II SAB/Wa 543/18 o odmowie uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2018 r. sygn. akt II SAB/Wa 543/18 o odrzuceniu skargi K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia z dnia 22 października 2016 r. postanawia oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu K. J. uzupełnienia postanowienia tego Sądu z dnia 25 września 2018 r., którym odrzucono jego skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący wniósł o uzupełnienie ww. postanowienia Sądu poprzez "orzeczenie, że zaskarżony organ pozostaje w stanie bezczynności, wobec nierozpoznania i niezałatwienia wniesionego zażalenia zgodnie z wiążącymi w tej sprawie normami prawa administracyjnego z ustawy kodeks postępowania administracyjnego, w związku z art. 104 K.p.a.". Zdaniem skarżącego Sąd rozpoznał skargę wyłącznie w części, bowiem pominięto, iż sprawa dotyczy obowiązku organu w stanie prawnym sprzed zmian wprowadzonych w ustawie K.p.a. wiążących od dnia 1 czerwca 2017 r. Analizując jednak instytucję uzupełnienia orzeczenia, o której mowa w art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – zwanej dalej P.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenił, że w postanowieniu z dnia 25 września 2018 r. orzeczono o całości skargi uznając, że podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Przepisy tej ustawy nie obligowały Sądu do zamieszczenia w postanowieniu żadnego dodatkowego orzeczenia zarówno w sentencji, jak i jego uzasadnieniu. Zakres uzupełnienia postanowienia, jakiego domaga się skarżący nie mieści się więc w określonym art. 157 § 1 P.p.s.a. i z tych przyczyn orzeczono jak na wstępie. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, podnosząc że odrzucając skargę Sąd pierwszej instancji przyjął błędny stan prawny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie, od dnia ogłoszenia, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W myśl art. 166 P.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W warunkach rozpoznawanej sprawy, w postanowieniu z dnia 25 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o całości sprawy, uznając niedopuszczalność złożonej w sprawie skargi na bezczynność. Jak słusznie podkreślał Sąd pierwszej instancji w kontrolowanym postanowieniu, polemika ze stanowiskiem zawartym w tym postanowieniu mogła się odbyć tylko poprzez złożenie stosowanego środka zaskarżenia, o czym zresztą skarżący został pouczony wraz z doręczeniem mu odpisu postanowienia. Kwestionowanie natomiast jego we wniosku o uzupełnienie postanowienia, w tym które przepisy winien stosować Sąd do rozpoznania skargi na bezczynność, słusznie zostało uznane za nieuprawnione. W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił rozpoznawane zażalenie.