I OZ 1266/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 16 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 642/15 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi P. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 20 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 642/15 w sprawie ze skargi P. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 8 czerwca 2015 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek P. S. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu. Przy wezwaniu z dnia 11 czerwca 2015 r. przesłano wnioskodawcy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej PPF celem jego wypełnienia, zgodnie z opisem wskazanym w poszczególnych rubrykach oraz pouczeniem zawartym na ostatniej stronie formularza, podpisania i odesłania do Sądu w terminie 7 dni od dnia doręczenia, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Sąd I instancji zaznaczył, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż wnioskodawca odebrał ww. wezwanie wraz z przesłanym urzędowym formularzem PPF w dniu 15 czerwca 2015 r., a zatem termin do nadesłania uzupełnionego formularza upłynął w dniu 22 czerwca 2015 r. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawca w wyznaczonym terminie nie nadesłał wniosku o przyznanie prawa pomocy na przesłanym urzędowym formularzu. Sąd I instancji wskazał, że stosownie do treści art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej ppsa wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniała w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący i wnosząc o jego uchylenie w całości, wskazał, że nie zgadza się z postanowieniem bo zostało wydane w sposób niekorzystny dla niego, nie zostały wzięte po uwagę wszelkie możliwe aspekty zgłoszonej sprawy, podtrzymuje wcześniejsze stanowisko. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 252 § 2 ppsa wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór wniosku został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Niezachowanie określonego w art. 252 § 2 ppsa wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 257 tej ustawy, który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, opubl. ONSAiWSA z 2008 r. nr 5, poz. 74). Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 ppsa). W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sądowych, skarżący pismem z dnia 8 czerwca 2015 r. zwrócił się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w formie pisemnej, ale nie na urzędowym formularzu. W związku z powyższym wezwano skarżącego do nadesłania wniosku o przyznanie prawa pomocy na formularzu PPF w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Skarżący nie uzupełnił ww. braku formalnego. Przyjąć należało zatem, iż w świetle art. 257 ppsa postanowienie Sądu I instancji o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, jest prawidłowe. Skarżący nie uczynił zadość ustawowemu obowiązkowi złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu w zakreślonym terminie. Złożenie wniosku niespełniającego ww. wymogu skutkowało niemożliwością merytorycznego jego rozpoznania. Tym samym wniesione zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ppsa postanowił, jak w sentencji.