I OZ 1233/17

Dnia 29 sierpnia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Dyrektora T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 maja 2017 r. o sygn. akt IV SO/Gl 7/17 wymierzające Dyrektorowi T. grzywnę w wysokości 400 złotych na wniosek K.N. w związku z nieprzekazaniem w terminie 30 dni skargi wraz z aktami sprawy postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 15 maja 2017 r. o sygn. akt IV SO/Gl 7/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wymierzył na wniosek K.N. Dyrektorowi T. grzywnę w wysokości 400 złotych w związku z nieprzekazaniem w terminie 30 dni skargi wraz z aktami sprawy, stosując art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późń. zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, w piśmie z dnia 23 lutego 2017 r. K.N. wniósł o wymierzenie Dyrektorowi T. (dalej także, jako: organ) na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. grzywny w kwocie 10 000 zł. Podniósł, że w dniu 27 grudnia 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem organu, skargę na "decyzję z dnia 21 grudnia 2016 r., nr [...]", którą odmówiono mu udostępnienia informacji publicznej. Skarga ta pomimo nałożonego na organ obowiązku nie została do dnia dzisiejszego przekazana do Sądu. Odpowiadając na wezwanie Sądu wnioskodawca w dniu 9 marca 2017 r. nadał w urzędzie pocztowym, przedmiotową skargę z dnia 27 grudnia 2016 r. do której dołączył "decyzję z dnia 21 grudnia 2016 r., nr [...]". Poinformował także Sąd, że nie dysponuje kopią wniosku o udostępnienie informacji publicznej albowiem kopia ta została zniszczona przez współosadzonego. W odpowiedzi na wniosek organ stwierdził, że nie był zobligowany do przekazania skargi do sądu albowiem wnioskodawca nie wystąpił o udzielenie informacji publicznej. Zasady udostępnienia materiałów audiowizualnych zostały określone w załączniku do uchwały nr 275/2015 Zarządu TVP S.A. z dnia 17 czerwca 2015 r. Wnioskodawca wypełnił dwa formularze "zgłoszenia użytkownika korzystającego z dokumentacji audiowizualnej ze zbiorów programowych Telewizji Polskiej S.A." oraz "oświadczenie użytkownika korzystającego z dokumentacji audiowizualnej zbiorów programowych Telewizji Polskiej S.A." na drukach stanowiących załącznik do wskazanej powyżej uchwały i przesłał je na adres Telewizji Polskiej S. A. Odpowiadając na wniosek organ nie działał w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 z późn. zm., zwanej dalej "u.d.i.p."). Pismo organu z dnia 21 grudnia 2016 r., w którym odmówiono udostępnienia wnioskowanej informacji, nie jest więc decyzją w rozumieniu u.d.i.p., a jedynie pismem informującym sporządzonym na podstawie wskazanej powyżej uchwały Zarządu TVP S.A. Dodatkowo organ poinformował wnioskodawcę, że materiał, o którego udostępnienie wystąpił został przekazany Sądowi Okręgowemu II Wydział Cywilny w Katowicach do sprawy o sygn. II C 176/15/4, która toczy się z powództwa wnioskodawcy przeciwko Telewizji Polskiej S.A. Wnioskodawca jako strona postępowania cywilnego ma prawo wglądu do akt sprawy, a tym samym do znajdującego się w tych aktach materiału filmowego. Skoro wnioskodawca nie złożył wniosku w trybie dostępu do informacji publicznej, organ nie był zobligowany do działania w oparciu o art. 21 w zw. z art. 17 ust. a więc, w jego ocenie, nie miał obowiązku przekazania skargi sądowi. Z tych względów organ wniósł o oddalenie wniosku. W ocenie Sądu pierwszej instancji wniosek K.N. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi T. za nieprzekazanie sądowi skargi z dnia 27 grudnia 2016 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, zasługiwał na uwzględnienie. Skarga była adresowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Nie ulegało wątpliwości tego Sądu, że wymieniony podmiot, zobowiązany był do przekazania skargi do Sądu w terminie 15 dni, przy czym w sprawie nie zaistniały żadne nadzwyczajne okoliczności uniemożliwiające wykonanie tego obowiązku. Jednocześnie WSA w Gliwicach podkreślił, że wbrew stanowisku zaprezentowanemu w odpowiedzi na wniosek, obowiązek organu w zakresie przekazania Sądowi skargi istnieje niezależnie od tego, czy w jego ocenie skarga jest dopuszczalna, czy też nie. Już samo żądanie strony dotyczące nadania skardze określonego biegu, obliguje organ do uczynienia zadość temu żądaniu. Wobec tego przekonanie, że skarga nie jest dopuszczalna, nie zwalnia organu od obowiązku przekazania tej skargi wraz z odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego. Rolą sądu jest dokonanie oceny skargi zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym w oparciu o skargę i akta administracyjne, a organ nie może go w tym zastępować. W opisanych wyżej okolicznościach, zwłaszcza wobec wielkości przekroczenia ustawowego terminu przekazania skargi, grzywna w kwocie 400 zł nie mogła być zdaniem Sądu uznana za nadmierną, a jednocześnie przyjął za wystarczającą do zrealizowania jej celu, jakim jest zdyscyplinowanie organu do terminowego przekazywania skarg sądowi administracyjnemu. Zażalenie na powyższe postanowienie wywiódł Dyrektor T. Postawił w nim zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 55 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 2 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na wymierzeniu grzywny Dyrektorowi T. niebędącemu organem spółki Telewizja Polska S.A. z siedzibą w Warszawie, a co za tym idzie, podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 ustawy). Zgodnie natomiast z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym, że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Art. 55 § 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ustawy, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy, tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że dla wymierzenia grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi do sądu administracyjnego irrelewantne jest to, czy podmiot, do którego skarga wpłynęła, jest podmiotem zobowiązany do udostępniania informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Kwestia ta jest bowiem przedmiotem analizy przy merytorycznym rozpoznaniu skargi. Tymczasem grzywna wymierzana na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. ma m.in. funkcję dyscyplinującą, aby do takiego rozpoznania doprowadzić, a znajduje swoją podstawę faktyczną w samym fakcie nieprzekazania w terminie skargi do sądu administracyjnego przez podmiot, do którego wpłynęła i przeciwko któremu jest skierowana. Podmiot musi zatem przekazać skargę w terminie nakreślonym w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, aby sąd administracyjny mógł zweryfikować to, czy podmiot ten jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej. Jest to kompetencja sądu administracyjnego i nie może zostać osłabiona przez okoliczność, że organ uzna się za podmiot niezobowiązany w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i nie przekaże skargi, uniemożliwiając jej rozpoznanie. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że Dyrektor T. nie przekazał skargi w terminie. Tym samym zaistniały podstawy do wymierzenia grzywny, a poczynione w tym zakresie przez Sąd pierwszej instancji ustalenia oraz rozstrzygnięcie, Naczelny Sąd Administracyjny w pełni akceptuje. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.