I OZ 122/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 grudnia 2018 r., sygn. akt II SAB/Gd 107/18 o odrzuceniu skargi B. J. na bezczynność Prezydenta Miasta S. w przedmiocie udostępnienia informacji niejawnych postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił opisaną powyżej skargę B. J.. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 8 listopada 2018 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis przedmiotowego zarządzenia skarżąca otrzymała w dniu 19 listopada 2018 r., stąd termin do uiszczenia wpisu sądowego upływał 26 listopada 2018 r. W terminie tym skarżąca nie uiściła wymaganego wpisu sądowego. W dniu 3 grudnia 2018 r. (data nadania przesyłki) złożyła natomiast pismo zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi. Sąd I instancji uznał, że merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne wyłącznie wtedy, gdy skarga nie zawiera błędów lub braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. W obliczu wystąpienia takich błędów lub braków sąd administracyjny skargę odrzuca. Mając powyższe na uwadze WSA w Gdańsku odrzucił skargę jako nieopłaconą na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: P.p.s.a.). W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca podniosła, że skargę skutecznie cofnęła przed rozprawą i opłatą sądową, stąd postępowanie sądowe winno zostać umorzone. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ mimo wezwania nie został od niej uiszczony wpis, więc nie mogła zostać skutecznie cofnięta. Zgodnie bowiem z art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zgodnie natomiast z § 3 cytowanego przepisu skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie pomimo prawidłowego wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w zakreślonym terminie brak ten nie został uzupełniony przez skarżącą. Skarga w niniejszej sprawie nie została zatem opłacona i jako taka podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. W takiej sytuacji, oświadczenie o cofnięciu tej skargi było bezskuteczne i nie mogło prowadzić do umorzenia postępowania sądowego. W orzecznictwie powszechnie aprobowany jest pogląd, że badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W przypadku nieopłacenia skargi dochodzi do odrzucenia tego środka zaskarżenia (art. 220 § 3 P.p.s.a.), a nie umorzenia postępowania z uwagi na jego cofnięcie (art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.