I OZ 1213/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 maja 2017 r. sygn. akt III SA/Kr 1033/10 oddalające wniosek o dokonanie wykładni postanowienia tego Sądu z dnia 29 czerwca 2011 r. w sprawie ze skargi K.J. na Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1032/08 postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 12 maja 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1033/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek K.J. o dokonanie wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 106/10 w przedmiocie odrzucenia skargi. We wniosku skarżący podał, że domaga się wyjaśnienia wątpliwości "W zakresie prawomocnego i merytorycznego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie II SA/Wa 1032/08, poprzez wyjaśnienie, czy przez zawarte stanowisko w uzasadnieniu wyroku o treści: "Zatem skoro Komendant Powiatowy Policji w Krakowie nie był on stroną postępowania sądowoadministracyjnego, w którym zapadł przedmiotowy wyrok, K.J. nie może skutecznie wnieść skargi przeciwko Komendantowi Powiatowemu Policji w Krakowie o niewykonanie przedmiotowego wyroku" stanowi o dokonaniu wykładni prawnej wyroku WSA w Warszawie i na tej podstawie dokonanej wykładni stwierdzenie, iż żaden inny organ, poza Komendantem Wojewódzkim Policji w Krakowie w sprawie tym wyrokiem orzekający nie jest nim związany, mimo, iż wyrok zapadł w przedłużeniu postępowania, w którym decyzję jako pierwszy wydał skarżony organ i decyzja tego organu była przedmiotem postępowania w zakresie przypisywanych jej skutków". W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wniosek skarżącego w tak ujętym kształcie nie mógł zostać uwzględniony. Sąd nie dostrzegł żadnej niejasności w zakresie cytowanego stwierdzenia, zawartego w postanowieniu WSA w Krakowie z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 1033/10. Sformułowanie to w swym znaczeniu jest jednoznaczne i nie nasuwa wątpliwości interpretacyjnych. Zdaniem Sądu I instancji, skarżący domaga się wyjaśnienia zawartych w ww. postanowieniu wyrażeń i słów, co jest niedopuszczalne w trybie wniosku o wykładnię orzeczenia Sądu. Ponadto Sąd podkreślił, że kwestia organów, które poza Komendantem Wojewódzkim Policji w Krakowie są związane ww. wyrokiem WSA w Warszawie, w ogóle nie była poruszana przez Sąd w postanowieniu, którego interpretacji skarżący się domaga i nie mogła być przedmiotem wykładni. Doprowadziłoby to bowiem do poszerzenia uzasadnienia tegoż postanowienia o elementy, które nie zostały w nim zawarte. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł K.J., nie zgadzając się z Sądem I instancji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: P.p.s.a., sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Podkreślenia wymaga, że konieczność wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wtedy, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu wykonania wyroku. Wykładnia może odnosić się do rozstrzygnięcia, jak i do uzasadnienia wyroku. Uwzględnienie wniosku o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku może nastąpić jedynie wówczas, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do stanowiska sądu, zawarta w rozstrzygnięciu lub uzasadnieniu. Wątpliwości co do uzasadnienia orzeczenia mogą być wyjaśnione w trybie art. 158 P.p.s.a. tylko w przypadku, gdy jest to niezbędne do dokonania prawidłowej interpretacji sentencji orzeczenia. Za takie wątpliwości nie mogą być uznane odpowiedzi na pytania skierowane do sądu w związku z koniecznością merytorycznego załatwienia sprawy. Instytucja wyjaśniania wątpliwości co do treści wyroku nie służy również udzielaniu odpowiedzi na pytania dotyczące konsekwencji procesowych takiego wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2012 r., sygn. akt I OZ 78/12; postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt I GSK 111/12; postanowienie NSA z dnia 5 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 1310/12, postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt I GSK 111/12 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyjaśnienie wątpliwości nie może prowadzić zatem do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Wniosek o wykładnię nie może w konsekwencji zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu zawartym w orzeczeniu. Podkreślić także należy, że wykładnia wyroku nie może zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię wyroku nie może zmierzać również do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawnych i znaczenia słów, ani do polemiki ze stanowiskiem Sądu orzekającego w sprawie, a także uzyskania wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2007 r., sygn. akt I OZ 51/07, z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 427/08). Przechodząc od powyższych rozważań na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 czerwca 2011 r. nie wywołuje wątpliwości interpretacyjnych, które wymagałyby dokonania wykładni w trybie art. 158 P.p.s.a. Wbrew twierdzeniu skarżącego, wskazana przez skarżącego wątpliwość odnośnie części uzasadnienia nie wywołuje takich wątpliwości interpretacyjnych. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.