I OZ 117/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 2269/15 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej w czerwcu 2015 r. postanawia: oddalić zażalenie

Wyrokiem z dnia 1 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 2269/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej w czerwcu 2015 r. Na powyższe orzeczenie M. S. w ustawowym terminie złożył samodzielnie sporządzoną skargę kasacyjną, która z uwagi na brak dochowania przymusu adwokacko-radcowskiego została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 maja 2017 r. Ww. postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 16 czerwca 2017 r. wraz z pouczeniem o warunkach wniesienia zażalenia, w tym z informacją o konieczności sporządzenia go przez profesjonalnego pełnomocnika. M. S. złożył zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 maja 2017 r., które również sporządził samodzielnie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił ww. zażalenie M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2017 r. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pomimo otrzymanego pouczenia, zażalenie na odrzucenie skargi kasacyjnej zostało sporządzone przez skarżącego osobiście. Skarżący nie jest żadnym z podmiotów wskazanych w art. 194 § 4 p.p.s.a., co spowodowało odrzucenie zażalenia na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Na powyższe postanowienie M. S. złożył zażalenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił, że Sąd orzeka na jego niekorzyść oraz, że nie wzięto pod uwagę orzeczenia Sądu Najwyższego, który uznał, że wyłączeniu podlega sędzia, co do którego istnieje domniemanie, że może zmierzać do wydania orzeczenia niekorzystnego dla strony, jak to miało miejsce w tej sprawie. Ponadto wskazał, że autor zaskarżonego postanowienia obarcza skarżącego winą, pomimo, że dla skarżącego nie wyznaczono pełnomocnika z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Istotnym jest, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym strony mają zdolność postulacyjną w odniesieniu do w zasadzie wszystkich czynności procesowych. Jednym z wyjątków od tej zasady jest brak zdolności postulacyjnej w zakresie sporządzenia skargi kasacyjnej, o czym stanowi art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 175 § 1- 3 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, chyba że skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Dodatkowo skarga kasacyjna może być sporządzona przez doradcę podatkowego (w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami) oraz przez rzecznika patentowego (w sprawach własności przemysłowej). Przepis art. 175 § 1- 3 p.p.s.a. stosujemy analogicznie w przypadku zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną, o czym expressis verbis stanowi art. 194 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis art. 175 § 2- 3 stosuje się odpowiednio. Analiza wniesionego zażalenia prowadzi do wniosku, że skarżący nie kwestionuje okoliczności, iż niedochowanie przymusu adwokacko-radcowskiego stanowi brak skargi kasacyjnej oraz zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną. Skarżący został pouczony przez Sąd I instancji zarówno o sposobie, jak i terminie wniesienia zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną (k. 93). Pomimo tego pouczenia przedmiotowe zażalenie skarżący sporządził osobiście. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący był adwokatem lub radcą prawnym, ani którymkolwiek z podmiotów wskazanych powyżej, które z uwagi na swoją specjalistyczną wiedzę prawniczą mogą sporządzić taki środek odwoławczy osobiście. Zasadnie zatem Sąd I instancji uznał, że zażalenie skarżącego było niedopuszczalne i prawidłowo je odrzucił. Na marginesie należy dodać, że skarżący w zażaleniu nie podnosił naruszenia przepisów postępowania lub naruszenia prawa materialnego. Zażalenie zawiera wyłącznie polemikę z postępowaniem prowadzonym przez Sąd I instancji, co nie jest przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym postępowaniu zażaleniowym (ocenie podlegała wyłącznie kwestia prawidłowości zaskarżonego postanowienia o odrzuceniu zażalenia). Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.