I OZ 1166/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu dnia 22 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 857/16 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J.S. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie ustalenia zdolności do służby postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przywrócić termin do wniesienia skargi

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił J. S. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 6 maja 2015 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż we wniosku skarżący podniósł, że organ nie zawarł w swoim orzeczeniu pouczenia o możliwości zaskarżenia go do sądu administracyjnego, czym wprowadził go w błąd. O takiej możliwości skarżący dowiedział się dopiero w dniu 7 kwietnia 2016 r., kiedy skontaktował się z wybranym przez siebie pełnomocnikiem. W ocenie Sądu powołane przez skarżącego okoliczności nie wskazywały na brak jego winy w uchybieniu terminu. Sąd wskazał, iż o możliwości wniesienia skargi na orzeczenie Komisji skarżący w istocie dowiedział się po otrzymaniu pisma organu z dnia 3 marca 2016 r., ponadto ustanowił w sprawie profesjonalnego pełnomocnika, zatem przeszkoda w postaci braku pouczenia o możliwości zaskarżenia orzeczenia mogła być usunięta przez niego wcześniej. Zażalenie na to postanowienie wniósł J. S., reprezentowany przez radcę prawnego, zarzucając Sądowi naruszenie art. 86 § 1 i 87 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu autor zażalenia wskazał między innymi, iż z treści pisma organu z dnia 3 marca 2016 r. nie wynikała – wbrew twierdzeniom Sądu – informacja o możliwości zaskarżenia orzeczenia Komisji, a jedynie stwierdzono w nim, że orzeczenie takie było decyzją administracyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) przewiduje możliwość przywrócenia przez Sąd uchybionego terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym. Przywrócenie takie uzależnione jest od wykazania przez stronę braku jej winy w uchybieniu, zaś okoliczności wskazujące na brak winy wykazane winny być we wniosku o przywrócenie terminu, co wynika z art. 87 § 2 tej ustawy. W przedmiotowej sprawie J. S. uchybił terminowi do wniesienia skargi na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 6 maja 2015 r. Jako przyczynę uchybienia terminu strona wskazała brak pouczenia o możliwości zaskarżenia wydanego przez organ orzeczenia, czego skutkiem była nieświadomość, zarówno co do uprawnienia do wniesienia skargi, jak i co do uchybienia terminu do wystąpienia ze środkiem zaskarżenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczność taka bez wątpienia uprawdopodabnia brak winy w uchybieniu terminu i może być uznana za przesłankę przywrócenia uchybionego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie niezasadnie uznał, iż w sprawie brak było podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia skargi, bowiem o możliwości wystąpienia z tym środkiem zaskarżenia strona miała dowiedzieć się już z pisma organu z dnia 3 marca 2016 r. Jednakże – wbrew twierdzeniom Sądu – w piśmie tym Centralna Komisja Lekarska ABW stwierdziła jedynie, iż jej orzeczenie ma charakter decyzji administracyjnej, nie odnosząc się jednocześnie w żaden sposób co do ewentualnej możliwości jej zaskarżenia. O takiej możliwości skarżący dowiedział się dopiero w dniu 7 kwietnia 2016 r., podczas wizyty w kancelarii ustanowionego przez siebie pełnomocnika. Brak wcześniejszego pouczenia skarżącego o przysługującym mu prawie do wniesienia skargi i jego niewiedza w tym zakresie wskazywały na brak jego winy w uchybieniu. Mając na uwadze powyższe i uznając zaskarżone postanowienie za wydane z naruszeniem art. 86 § 1, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.