I OZ 1110/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Rady Miejskiej w N. nad N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Bd 1013/16 o odrzuceniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 1013/16 w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego w N. nad N. na uchwałę Rady Miejskiej w N. nad N. z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania na terenie miasta N. nad N. oraz wysokości opłat za parkowanie i sposobu ich pobierania postanawia: oddalić zażalenie. 2

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 1013/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę kasacyjną Rady Miejskiej w N. nad N. od wyroku tego Sądu z dnia 23 grudnia 2016 r. w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego w N. nad N. na sprecyzowaną w sentencji uchwałę Rady Miejskiej w N. nad N., z uwagi na nieuzupełnienie w terminie wskazanych jej braków. Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że we wniesionej skardze kasacyjnej brak było wniosku o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy. W związku z czym, zarządzeniem z dnia 7 lutego 2017 r. zobowiązano pełnomocnika skarżącej kasacyjnie do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej przez złożenie wniosku o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy wraz z odpisami tego wniosku, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 20 lutego 2017 r. W zakreślonym terminie do akt sprawy nadesłano pismo przewodnie z dnia 21 lutego 2017 r., w którego treści zawarto wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Pismo to jednak nadesłano bez odpisu dla strony przeciwnej. Z uwagi na fakt, że udział w sprawie w charakterze uczestnika postępowania bierze jeszcze jeden podmiot, koniecznym było złożenie przez stroną skarżącą dodatkowego egzemplarza wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, celem doręczenia go uczestnikowi. Sąd I instancji stwierdził zatem, że pełnomocnik skarżącej składając tylko jeden egzemplarz pisma zawierającego wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, nie uzupełnił skutecznie braków skargi kasacyjnej, pomimo wezwania sądu, co skutkowało jej odrzuceniem na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: P.p.s.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącej zarzucił Sądowi I instancji naruszenie: - art. 178 P.p.s.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie wystąpiła przesłanka nieuzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej; - art. 177a P.p.s.a. poprzez błędne wezwanie skarżącego organu do złożenia odpisu pisma procesowego, w którym określi on, czy domaga się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie w dwóch egzemplarzach i w konsekwencji uznanie, że przesłanie tylko jednego egzemplarza pisma stanowiło brak formalny. Zdaniem autora zażalenia, oświadczenie o tym, czy sprawa ma być rozpatrywana na rozprawie, czy też nie, jest kierowane wyłącznie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż tylko ten Sąd wyprowadza skutki prawne takiego oświadczenia i tylko temu Sądowi taka informacja jest potrzebna. Dlatego też nie ma potrzeby, aby żądać od skarżącej kasacyjnie przedłożenia tego pisma dla pozostałych uczestników postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw podlegało oddaleniu. Zgodnie z art. 176 § 1 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie; wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Ponadto skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy o czym stanowi art. 176 § 2 P.p.s.a. W sytuacji, gdy skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 177a P.p.s.a.). Złożona w tej sprawie skarga kasacyjna nie zawierała wniosku o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy. Okoliczność ta jest bezsporna - tak przyjął Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu i nie kwestionuje tego również strona skarżąca kasacyjnie. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącej kasacyjnie został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi kasacyjnej poprzez "złożenie wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie albo złożenie oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy - wraz z odpisami tego wniosku". Wezwanie to doręczono skutecznie pełnomocnikowi strony w dniu 20 lutego 2017 r., o czym świadczy znajdujące się w aktach potwierdzenie odbioru (k-63). W zakreślonym przez Sąd I instancji terminie zostało złożone pismo zawierające wniosek o rozpoznanie sprawy na rozprawie, jednakże tylko w jednym egzemplarzu. Trafnie zatem przyjął Sąd meriti, iż wezwanie nie zostało wykonane w pełni, przeto nie usunięto braku formalnego skargi kasacyjnej. Nieprawidłowe jest stanowisko autora zażalenia, jakoby zagadnienie trybu rozpoznania skargi kasacyjnej było niejako ustaleniem pomiędzy skarżącym kasacyjnie, a Naczelnym Sądem Administracyjnym, niemającym znaczenia dla pozostałych stron postępowania. Zgodnie z przepisem art. 176 § 2 P.p.s.a. wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy jest obligatoryjnym elementem skargi kasacyjnej, bez którego ten środek odwoławczy nie może otrzymać prawidłowego biegu. Umożliwia on nadto pozostałym stronom ustosunkowanie się do niego w trybie art. 182 § 2 P.p.s.a., przeto niepodobna go pominąć. Winien zatem znaleźć się w skardze kasacyjnej albo w odrębnym piśmie uzupełniającym. Skoro w niniejszej skardze kasacyjnej takiego wniosku bądź oświadczenia skarżący nie umieścił, został prawidłowo wezwany do uzupełnienia tego braku poprzez nadesłanie stosownego pisma wraz z odpisami. Konieczność dołączenia odpisu pisma uzupełniającego jest konsekwencją reguły zawartej w art. 47 P.p.s.a., stąd odpowiednio można zastosować tezę uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13 (ONDSAiWSA z 2014 r., nr 3, poz. 39), wedle której niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. Z uwagi na powyższe prawidłowo Sąd I instancji odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 178 P.p.s.a. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuca skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Zarzuty podniesione w zażaleniu okazały się chybione. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. ----------------------- 2