I OZ 1030/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia radcy prawnego M. K. na postanowienie zawarte w pkt II. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 9 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Go 845/16 przyznające radcy prawnemu M. K. koszty nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi S. K. na postanowienie Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przyznać od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim na rzecz radcy prawnego M. K. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych powiększoną o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w pkt II. wyroku z dnia 9 marca 2017 r., sygn. akr II SA/Go 845/16, przyznał od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnego M. K. kwotę 240 zł powiększoną o należną stawkę podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej – na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej "p.p.s.a.") oraz na podstawie § 4 ust. 3 i § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016r., poz. 1715). Od w/w postanowienia radca prawny M. K. wniósł zażalenie zarzucając naruszenie: 1. § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że w niniejszej sprawie ma zastosowanie rozporządzenie z dnia 3 października 2016 r. w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie ma zastosowanie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, 2. § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu w zw. z art. § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy do spraw wszczętych przed wejściem w życie rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r., tj. 2 listopada 2016 r. mają zastosowanie przepisy dotychczasowe, tj. rozporządzenia z 22 października 2015 r. Wniesiono o: 1. zmianę postanowienia o kosztach i przyznanie na rzecz radcy prawnego kwoty 480 zł powiększonej o należną stawkę podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, 2. zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych w postępowaniu zażaleniowym, 3. przyznanie od Skarbu Państwa – WSA w Gorzowie wielkopolskim – na rzecz radcy prawnego M. K. kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu, powiększonej o należną stawkę VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu w postępowaniu zażaleniowym, Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wskazać należy, że rozporządzenie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu – ogłoszone w dniu 18 października 2016 r. – weszło w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, czyli w dniu 2 listopada 2016 r. Zgodnie zaś z § 22 w/w rozporządzenia, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Jak natomiast wynika z akt, niniejsza sprawa została wszczęta skargą złożoną do Sądu za pośrednictwem organu w dniu 1 września 2016 r., a więc przed wejściem w życie rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. Wobec tego zastosowanie w niniejszej sprawie miały przepisy rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu. Natomiast w myśl § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) tego rozporządzenia, opłaty maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie 480 zł. Skoro zatem w niniejszej sprawie zastosowanie miały przepisy w/w rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r., to Sąd I instancji w pkt II. wyroku dnia 9 marca 2017 r. winien był zasądzić pełnomocnikowi kwotę 480 zł – zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) tego rozporządzenia, a nie kwotę 240 zł, która faktycznie została mu zasądzona na podstawie nieobowiązującego jeszcze rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. Odnosząc się do wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego stwierdzić należy, że nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu I instancji.