I OZ 1016/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 lipca 2014 r. sygn. akt IV SA/Gl 575/14 o odmowie przywrócenia terminu do złożenia skargi w sprawie ze skargi B.S. na decyzję Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i odrzucić wniosek B.S. o przywrócenie terminu

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił B.S., reprezentowanemu przez radcę prawnego, przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach. W uzasadnieniu Sąd podniósł, iż we wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik skarżącego wskazał, że o wydaniu decyzji dowiedział się 17 kwietnia 2014 r., podczas zapoznawania się z aktami w siedzibie OIRP w Katowicach. Zdaniem działającego w sprawie radcy prawnego uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy, bowiem doręczenie decyzji nastąpiło z naruszeniem przepisów Kpa w czasie, gdy przebywał on z rodziną na wczasach w Grecji. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki wskazał, iż doręczenia decyzji dokonano w dniu 13 lipca 2011 r., do rąk dorosłej córki pełnomocnika strony, która była obecna w znajdującym się w tym samym lokalu [...]. W piśmie procesowym z dnia 18 czerwca 2014 r. pełnomocnik skarżącego podkreślił, iż okoliczności wskazanie przez organ są nieprawdziwe, bowiem w okresie od 30 czerwca do 15 lipca 2011 r. przebywał z całą swoją rodziną na urlopie za granicą. Wojewódzki Sąd Administracyjny, oceniając przedstawione w sprawie okoliczności, uznał, iż nie zachodzą przesłanki przywrócenia terminu w myśl art. 86 § 1 i art. 87 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.". Sąd podkreślił, iż w niniejszej sprawie nastąpiło doręczenie zstępcze zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 43 Kpa, do rąk dorosłej córki pełnomocnika skarżącego, a jego przebywanie na urlopie nie stanowi okoliczności wyłączającej winę w uchybieniu. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł B.S., reprezentowany przez tego samego radcę prawnego, domagając się jego uchylenia, uznania, iż Sąd oparł się o błędnie ustalony stan faktyczny oraz dopuszczenia jako dowodu oświadczeń członków rodziny pełnomocnika na okoliczność wykazania, iż żadna z jego córek nie mogła poświadczyć odbioru zaskarżonej w sprawie decyzji. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik strony, między innymi, ponownie podkreślił, iż niemożliwym było doręczenie decyzji do rąk którejkolwiek z jego córek, bowiem wszystkie one przebywały wraz z nim na urlopie poza granicami kraju. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu, jednakże z przyczyn odmiennych, niż wskazane w zażaleniu. Art. 87 § 5 P.p.s.a. stanowi, iż po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. W przedmiotowej sprawie wniosek Błażeja Szymczyka, złożony w dniu 22 kwietnia 2014 r., zawierał żądanie przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] lipca 2011 r. Zatem wniosek taki złożony został niewątpliwie po upływie roku od uchybionego terminu, a we wniosku tym nie zawarto żadnych okoliczności, które mogłyby zostać uznane za wskazujące na wyjątkowy przypadek, w myśl art. 87 § 5 P.p.s.a. Szczególnie za taki przypadek nie może być uznany fakt, iż pełnomocnik skarżącego przez blisko trzy lata nie zainteresował się tym, co dzieje się w sprawie, w której działał. Oznacza to, iż wniosek skarżącego podlegał odrzuceniu jako niedopuszczalny na podstawie art. 88 P.p.s.a. i nie mógł być rozpoznany, jak dokonał tego Wojewódzki Sąd Administracyjny. Mając na uwadze powyższe i uznając zaskarżone postanowienie za wydane z naruszeniem art. 87 § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 88 i art. 188 w zw. z art. 197 § 2 tej ustawy.