I OZ 100/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1506/13 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi R.K., Stowarzyszenia [...], Stowarzyszenia [...] i Fundacji [...] na postanowienie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu pisma z uwagi na nieuiszczenie opłaty skarbowej postanawia: oddalić zażalenie

Uzasadnienie. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił R.K. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż skarżący wezwany został do złożenia dodatkowych oświadczeń oraz przedstawienia dokumentów potwierdzających jego sytuację majątkową i rodzinną wskazaną we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżący nie wykonał w terminie wezwania Sądu, oświadczając jedynie, iż rodzice – na których utrzymaniu pozostaje – odmówili udzielenia informacji żądanych przez Sąd. Tym samym nie wyjaśnił on wątpliwości co do oświadczeń zawartych we wniosku, zatem Sąd uznał, że strona nie wykazała aby spełniała przesłanki dla przyznania jej prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zażalenie na to postanowienie wniósł R.K. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane osobie fizycznej jeśli wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów. Wykazanie okoliczności, które wskazywałyby na zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie i winno nastąpić poprzez złożenie oświadczeń w odpowiednich rubrykach urzędowego formularza, na którym składa się przedmiotowy wniosek. Jeśli jednak oświadczenia zawarte we wniosku nie wystarczają do pełnej oceny sytuacji majątkowej i rodzinnej wnioskodawcy, bądź też budzą wątpliwości, Sąd może, na podstawie art. 255 powołanej ustawy, zażądać od strony dodatkowych oświadczeń lub przedłożenia dokumentów potwierdzających jej rzeczywiste dochody oraz stan majątkowy, czy rodzinny. Sytuacja taka miała miejsce w przedmiotowej sprawie. R.K. w swoim wniosku o przyznanie prawa pomocy podał, iż jest osobą bezrobotną i znajduje się na utrzymaniu swoich rodziców, nie wykazał jednak, jaki osiągają oni dochód. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zażądał więc przedstawienia przez skarżącego dokumentów, z których wynikałaby wysokość dochodów osiąganych przez jego rodziców, wyciągów z rachunków bankowych, zestawienia ponoszonych kosztów oraz zaświadczenia z Urzędu Pracy potwierdzającego, iż jest on osobą bezrobotną. W zakreślonym terminie skarżący wezwania nie wykonał, wskazując jedynie, iż jego rodzice odmówili udzielenia żądanej informacji. Tym samym skarżący uniemożliwił Sądowi I instancji dokonanie oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego. W tej sytuacji należało uznać, iż Sąd mógł rozpoznać wniosek jedynie na podstawie dotychczas przedłożonych przez skarżącego materiałów. Te zaś nie pozwalały przyjąć, że zachodzą przesłanki do przyznania mu prawa pomocy. Podkreślić należy, iż zwolnienie strony od obowiązku ponoszenia kosztów związanych z toczącym się z jej skargi postępowaniem jest sytuacją wyjątkową, a Sąd ma obowiązek ustalenia wszelkich okoliczności, które mogą stać się podstawą dla uwzględnienia, bądź oddalenia wniosku strony. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw, a postanowienie odmawiające przyznania prawa pomocy wydane zostało zgodnie z prawem i orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi