I OW 317/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy z wniosku P. T. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Radą m. st. Warszawy a Prezydentem m. st. Warszawy w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku P. T. o przyznanie lokalu socjalnego postanawia: odrzucić wniosek.

P. T. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Radą m. st. Warszawy a Prezydentem m. st. Warszawy w sprawie wskazania organu właściwego do rozpoznania jego wniosku o przyznanie lokalu socjalnego. W aktach brak jest jakiegokolwiek stanowiska w sprawie któregokolwiek z organów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne rozpoznają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami jednostek samorządu terytorialnego, a organami administracji rządowej. Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 p.p.s.a. sprawy te rozpoznaje Naczelny Sąd Administracyjny, a do ich rozstrzygania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Przez spór o właściwość w znaczeniu przewidzianym w art. 4 p.p.s.a. należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej uważają się za właściwe w sprawie (spór pozytywny) lub też każdy z organów uważa się za niewłaściwy do jej załatwienia (spór negatywny). Jako spór o właściwość można zatem określić obiektywnie istniejącą sytuację prawną, w której zachodzi rozbieżność poglądów między organami administracji publicznej co do zakresu ich działania, w tym przede wszystkim co do upoważnienia do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia tej sprawy administracyjnej. Dla powstania sporu kompetencyjnego istotne jest istnienie toczącego się postępowania administracyjnego, na którego tle powstał dany spór lub żądanie wszczęcia takiego postępowania. Przy czym w przypadku sporów negatywnych postępowanie takie powinno być już wszczęte przez wniosek uprawnionej strony bądź innego podmiotu, który przypisuje sobie taką cechę. A zatem w sytuacji, gdy nie toczy się jeszcze postępowanie administracyjne w konkretnej sprawie, spór kompetencyjny nie będzie miał miejsca. W niniejszej sprawie – jak wynika z akt – wniosek o rozstrzygnięcie sporu złożył sam zainteresowany, zaś żaden z organów nie uznał się za właściwy, bądź niewłaściwy w sprawie, żaden z organów nie wystąpił o rozstrzygnięcie sporu o właściwość. Należy zatem przyjąć, że nie ma sporu, gdyż właściwość żadnego z organów nie została zakwestionowana. Z tych przyczyn wniosek skierowany do sądu administracyjnego, jako niedopuszczalny podlegał odrzuceniu na podstawie art. 4 i art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.