I OW 244/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 5 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Burmistrza N. o dokonanie wykładni postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2020 r., sygn. akt I OW 244/19 wydanego w sprawie z wniosku Burmistrza N. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Burmistrzem N. a Prezydentem W. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku W. L. w sprawie przyznania tymczasowego schronienia w schronisku dla bezdomnych postanawia: odmówić dokonania wykładni postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2020 r. sygn. akt I OW 244/19

Postanowieniem z dnia 21 lutego 2020 r., sygn. akt I OW 244/19 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu wniosku Burmistrza N. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Burmistrzem N. a Prezydentem W. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku W. L. w sprawie przyznania tymczasowego schronienia w schronisku dla bezdomnych – wskazał Prezydenta W. jako organ właściwy w sprawie. Pismem z dnia 1 września 2021 r. Burmistrz N. wystąpił o wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2020 r., sygn. akt I OW 244/19. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że zgodnie z ww. postanowieniem Prezydent W. przyznał W. L. pomoc w postaci tymczasowego schronienia, odmówił jednak pokrycia kosztów udzielonej pomocy i domaga się ich refundacji od Ośrodka Pomocy Społecznej w N. Wątpliwość wnioskodawcy sprowadza się zatem do pytania czy postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego uznające Prezydenta W. jako organ właściwy w sprawie, zobowiązuje ten organ do pokrycia kosztów pomocy udzielonej W. L. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 158 w związku z art. 166 i art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej jako: P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny, który wydał postanowienie, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Wykładnia orzeczenia dokonywana jest w sytuacji, gdy treść postanowienia jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do zawartego w nim rozstrzygnięcia. Jeżeli orzeczenie jest kompletne, zawiera rozstrzygnięcie i jego uzasadnienie, których treść nie budzi wątpliwości, wniosek o jego wykładnię podlega oddaleniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2013 r. sygn. II OSK 1480/11). Wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych, polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzeniu o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Nie jest również dopuszczalne dokonanie wykładni orzeczenia na podstawie art. 158 P.p.s.a., poprzez uzupełnienie zawartej w nim argumentacji, mającej uzasadniać podjęte rozstrzygnięcie, czy podjęcie polemiki ze stroną postępowania w odniesieniu do zawartej w tym orzeczeniu treści (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 sierpnia 2013 r. sygn. II OSK 2696/11). Postanowieniem z dnia 21 lutego 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał Prezydenta W. jako organ właściwy w sprawie rozpoznania wniosku W. L. o przyznanie tymczasowego schronienia w schronisku dla bezdomnych. Prezydent W. został wskazany jako właściwy ze względu na szczególną sytuację osobistą ubiegającego się o świadczenie, w oparciu o kryterium miejsca pobytu (art. 101 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej). Zarówno sentencja kwestionowanego orzeczenia, jak i jego uzasadnienie, wskazujące podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie, zostały sformułowane w sposób jasny i niebudzący wątpliwości. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązał Prezydenta W. do rozpatrzenia wniosku W. L., bowiem to kwestia wskazania organu właściwego do rozpoznania tego wniosku stanowiła przedmiot postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Kwestia zwrotu wydatków gminie, która przyznała świadczenia w miejscu pobytu, jest natomiast odrębną kwestią, regulowaną przepisem art. 101 ust. 7 ustawy o pomocy społecznej i nie była ona przedmiotem sprawy I OW 244/19. Ubocznie wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że spór między gminami o zwrot wydatków, o których mowa w art. 101 ust. 7 ustawy o pomocy społecznej nie ma charakteru administracyjnego, lecz stanowi sprawę cywilną w rozumieniu art. 1 kodeksu postępowania cywilnego (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 lipca 2019, sygn. akt I OW 7/19, z dnia 8 lutego 2012 r., sygn. akt I OW 201/11, z dnia 5 marca 2010 r. sygn. akt I OW 204/09, z dnia 18 stycznia 2010 r. sygn. akt I OW 181/09, z dnia 21 listopada 2013 r. sygn. akt I OW 200/13, – dostępne na https://cbois.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 158 w związku 166 i art. 193 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia