I OW 18/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Burmistrza Gminy B. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Burmistrzem Gminy B. a Burmistrzem Gminy O. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku J.Z. o zawieszenie wniosku o umieszczenie jego osoby w DPS z powodu złej sytuacji finansowej postanawia: umorzyć postępowanie z wniosku o rozstrzygnięcie sporu o właściwość.

Pismem z 23 stycznia 2026 r. Burmistrz Gminy B. (dalej jako "wnioskodawca") złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy nim a Burmistrzem Gminy O. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku J.Z. o "zawieszenie wniosku o umieszczenie jego osoby w DPS z powodu złej sytuacji finansowej". 24 lutego 2026 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynął akt zgonu J.Z., zgodnie z którym wymieniony zmarł 7 lutego 2026 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 poz. 143, dalej: "p.p.s.a.") sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. Na podstawie art. 193 p.p.s.a. jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedmiot postępowania administracyjnego – dotyczący umieszczenia J.Z. w domu pomocy społecznej z powodu złej sytuacji finansowej – niewątpliwie dotyczy wyłącznie prawa ściśle związanego z osobą ubiegającą się o świadczenie. Wobec śmierci zainteresowanego postępowanie w sprawie wskazania organu właściwego do wydania decyzji w przedmiocie złożonego wniosku okazało się bezprzedmiotowe. W tej sytuacji postępowanie należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 i § 2 w zw. z art. 193 i w zw. z art. 15 § 2 p.p.s.a. i dlatego orzeczono jak w postanowieniu.