I OW 143/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędziowie NSA Małgorzata Miron Marian Wolanin po rozpoznaniu w dniu 14 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku M.B. o wyłączenie wszystkich sędziów, asesorów sądowych i referendarzy sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie od orzekania w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 1114/17 ze skargi M.B. na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: wyznaczyć Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie do rozpoznania wniosku.

Skarżący złożył wniosek o wyłączenie wszystkich sędziów, asesorów sądowych i referendarzy sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie od orzekania w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 1114/17. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 22 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – dalej jako: "P.p.s.a.", o wyłączeniu sędziego rozstrzyga sąd administracyjny, w którym sprawa się toczy. Jak wynika z art. 22 § 3 P.p.s.a., w razie gdy sąd administracyjny, o którym mowa w art. 22 § 1 P.p.s.a., nie może podjąć postanowienia z powodu braku dostatecznej liczby sędziów, Naczelny Sąd Administracyjny wyznacza inny sąd do rozpoznania wniosku. W niniejszej sprawie wniosek o wyłączenie sędziów powoduje sytuację, że brak jest wystarczającej liczby sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, którzy mogliby podjąć postanowienie w przedmiocie wyłączenia. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany jest wyznaczyć inny sąd. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 22 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.