I OW 130/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Prezydenta Miasta Ełk o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Prezydentem Miasta Ełk a Prezydentem Miasta Białystok w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku M.Z. o skierowanie do domu pomocy społecznej postanawia: umorzyć postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Pismem z 3 lipca 2026 r. Prezydent Miasta Ełk (dalej także: "wnioskodawca") złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość z Prezydentem Miasta Białystok w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku M.Z. o skierowanie do domu pomocy społecznej. Przy piśmie z 14 lipca 2026 r. wnioskodawca poinformował o śmierci M.Z., nadsyłając jego akt zgonu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 146 ze zm. dalej: "ppsa"), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. Na podstawie art. 193 ppsa jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedmiot postępowania administracyjnego – skierowanie M.Z. do domu pomocy społecznej – niewątpliwie dotyczy wyłącznie prawa ściśle związanego z osobą ubiegającą się o świadczenie. Wobec śmierci strony zainteresowanej postępowanie w sprawie wskazania organu właściwego do wydania decyzji w przedmiocie przyznania wskazanego świadczenia jest bezprzedmiotowe. W tej sytuacji postępowanie należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 i § 2 w zw. z art. 193 i w zw. z art. 15 § 2 ppsa i dlatego orzeczono jak w postanowieniu. Nie orzeczono o zwrocie wpisu, ponieważ wnioskodawca nie cofnął wniosku (a contrario do art. 232 § 1 pkt 1 ppsa).