I OW 13/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Wójta Gminy Jeziora Wielkie o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Wójtem Gminy Jeziora Wielkie a Prezydentem Miasta Torunia w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku K.O. o udzielenie pomocy finansowej w formie zasiłku okresowego, świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności oraz zasiłku celowego postanawia: umorzyć postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Wnioskiem z 10 stycznia 2024 r. Wójt Gminy Jeziora Wielkie wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygniecie sporu o właściwość pomiędzy Wójtem Gminy Jeziora Wielkie a Prezydentem Miasta Torunia w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku K.O. o udzielenie pomocy finansowej w formie zasiłku okresowego, świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności oraz zasiłku celowego. W piśmie z 19 lutego 2024 r. Prezydent Miasta Torunia uznał swoją właściwość w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wobec uznania swojej właściwości przez Prezydenta Miasta Torunia, spór o właściwość pomiędzy tym organem a Wójtem Gminy Jeziora Wielkie nie istnieje, a zatem postępowanie w sprawie rozstrzygnięcia wskazanego sporu jest bezprzedmiotowe. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "ppsa"), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Z uwagi na art. 64 § 3 w zw. z art. 15 § 2 ppsa powyższa norma ma zastosowanie również do postępowań wszczętych na skutek wniosku o rozstrzygnięcie sporu o właściwość. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64 § 3 i art. 15 § 2 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny umorzył postępowanie w sprawie. Nie orzeczono o zwrocie wpisu, ponieważ wnioskodawca nie cofnął wniosku (a contrario do art. 232 § 1 pkt 1 ppsa).