I OW 129/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Prezydenta Miasta Gorzów Wielkopolski o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Prezydentem Miasta Gorzów Wielkopolski a Burmistrzem Miasta i Gminy M. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania sprawy dotyczącej wypłaty zasiłku pielęgnacyjnego dla M.G. postanawia: umorzyć postępowanie z wniosku o rozstrzygnięcie sporu o właściwość.

Wnioskiem z 11 czerwca 2024 r. Prezydent Miasta G.W. (dalej także: "wnioskodawca") złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Prezydentem Miasta G.W. a Burmistrzem Miasta i Gminy M. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania sprawy dotyczącej wypłaty zasiłku pielęgnacyjnego dla M.G. 31 lipca 2024 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynął akt zgonu M.G. zgodnie z którym wymieniona zmarła 23 czerwca 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "ppsa") sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. Na podstawie art. 193 ppsa jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedmiot postępowania administracyjnego – przyznanie M.G. zasiłku pielęgnacyjnego – niewątpliwie dotyczy wyłącznie prawa ściśle związanego z osobą ubiegającą się o świadczenie. Wobec śmierci zainteresowanej postępowanie w sprawie wskazania organu właściwego do wydania decyzji w przedmiocie przyznania wskazanego świadczenia jest bezprzedmiotowe. W tej sytuacji postępowanie należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 i § 2 w zw. z art. 193 i w zw. z art. 15 § 2 ppsa i dlatego orzeczono jak w postanowieniu.