I OW 1/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędzia NSA Mariola Kowalska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Dyrektora [...] Parku Narodowego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Dyrektorem [...] Parku Narodowego a Zarządem Województwa [...] w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku w sprawie szkody łowieckiej wyrządzonej przez łosie postanawia: wskazać Dyrektora [...] Parku Narodowego jako organ właściwy do rozpatrzenia sprawy

Dyrektor [...] Parku Narodowego wniósł o rozstrzygnięcie sporu o właściwość rzeczową pomiędzy Dyrektorem [...] Parku Narodowego jako organem administracji rządowej niezespolonej a Zarządem Województwa [...] jako organem administracji samorządowej, poprzez wskazanie Zarządu Województwa [...] jako organu właściwego do załatwienia sprawy dotyczącej rozpatrzenia wniosku rolnika w sprawie szkody łowieckiej wyrządzonej przez łosie w ekologicznej plantacji aronii czarno-owocowej na działkach położonych w miejscowości [...], gmina. [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że pismem z dnia [...] lipca 2020 r. Urząd Marszałkowski Województwa [...] przekazał do rozpatrzenia Dyrektorowi [...] Parku Narodowego, wniosek z dnia [...] czerwca 2020 r. w sprawie szkody łowieckiej wyrządzonej przez łosie w ekologicznej plantacji aronii czarno-owocowej na działkach położonych w miejscowości [...], gmina. [...]. Pismem z [...] lipca 2020 r. Dyrektor [...] Parku Narodowego przekazał do rozpatrzenia w. wniosek Zarządowi Województwa [...]. Pismem z [...] sierpnia 2020 r. Urząd Marszałkowski Województwa [...] ponownie przekazał sprawę do rozpatrzenia Dyrektorowi [...] Parku Narodowego. W uzasadnieniu wskazano, że zgłoszona do oszacowania uprawa aronii położona jest na obszarze strefy ochronnej zwierząt łownych w otulinie [...] Parku Narodowego, który z mocy prawa nie wchodzi w skład obwodów łowieckich, w związku z tym Zarząd Województwa [...] nie jest uprawniony do szacowania szkód wyrządzonych przez zwierzęta łowne objęte całoroczną ochroną, gdyż z art. 126 ust. 8 i 9 ustawy o ochronie przyrody wynika, iż jest to zadanie Służby Parku Narodowego. Działki, na których zlokalizowana jest ekologiczna plantacja aronii czarno-owocowej, wchodzą w skład strefy ochronnej zwierząt łownych w otulinie [...] Parku Narodowego [§ 2 pkt 3 lit e rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 28 marca 2003 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej zwierząt łownych w otulinie [...] Parku Narodowego (Dz. U. Nr 67, poz. 630)], która tak jak teren parku narodowego w myśl art. 26 pkt 1 ustawy Prawo łowieckie i art. 11 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody wyłączona jest z granic obwodu łowieckiego. Organ wskazał, że na gruncie art. 126 ustawy o ochronie przyrody można wyodrębnić trzy grupy zwierząt dzikich, przyjmując za kryterium podziału podstawy i zakres odpowiedzialności za szkody przez nie wyrządzone: zwierzęta objęte ochroną gatunkową, wymienione w art. 126 ust. 1 u.o.p.- kategoria tych zwierząt została precyzyjnie określoną w art. 126 ust. 1 i należą do niej: żubry, wilki, rysie, niedźwiedzie, bobry, zwierzęta łowne występujące w parkach narodowych, strefach ochronnych zwierząt łownych oraz rezerwatach przyrody - kategoria ta nie obejmuje wszystkich gatunków zwierząt łownych, ale jedynie te wymienione w art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo łowieckiego. Do grupy tej należą: dziki, łosie, jelenie, daniele, sarny, trzecia grupa obejmuje pozostałe gatunki objęte ochroną gatunkową - kategoria ta nie została określona w sposób bezpośredni w żadnym przepisie. Można ją wyodrębnić na zasadzie definicji negatywnej, należą do niej wszystkie gatunki objęte ochroną, niewymienione w pkt 1 i 2. W zakresie szkód wyrządzonych przez zwierzęta łowne występujące w parkach narodowych, strefach ochronnych zwierząt łownych oraz rezerwatach przyrody, art. 126 ust. 7 ustawy o ochronie przyrody odsyła do unormowań Prawa łowieckiego: "Szkody wyrządzone przez zwierzęta łowne, występujące w parkach narodowych, strefach ochronnych zwierząt łownych oraz rezerwatach przyrody szacuje się oraz dokonuje wypłaty odszkodowań według zasad określonych w rozdziale 9 ustawy z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie (Dz. U. z 2018 r. poz. 2033 oraz z 2019 r. poz. 125, 730 i 897) ", Z brzmienia art. 126 ust. 7 ustawy o ochronie przyrody wynika, że odesłanie do Prawa łowieckiego dotyczy kwestii szacowania szkód i wypłaty odszkodowań, a nie odpowiedzialności Skarbu Państwa, jednak nie pozostaje bez wpływu na przesłanki tej odpowiedzialności. Jednym z elementów tej odpowiedzialności jest kwestia zwierząt, których zachowanie spowodowało szkodę, a drugim, w jakich dobrach prawem chronionych doszło do powstania uszczerbku. W myśl art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz. U. z 2020 r., poz. 67, 148, 695 i 875) Skarb Państwa odpowiada za szkody, o których mowa w art. 46 ust. 1 wyrządzone przez zwierzęta łowne objęte całoroczną ochroną. Istotnym elementem odpowiedzialności Skarbu Państwa przewidzianej w art. 50 ust. 1 ustawy Prawo łowieckie jest to, że szkodę muszą spowodować zwierzęta łowne objęte całoroczną ochroną. Zgodnie z obecnie obowiązującym rozporządzeniem w sprawie określenia okresów polowań na zwierzęta łowne jedynym gatunkiem objętym całoroczną ochroną są łosie (byki, klempy i łoszaki) - § 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 28 marca 2003 r. w sprawie określenia okresów polowań na zwierzęta łowne (Dz. U. Nr 48, poz. 459 ze zm.) i to do nich znajduje zastosowanie art. 50 ust. 1 ustawy Prawo łowieckie. Z art. 50 ust. 1 ustawy Prawo łowieckie wynika, że Skarb Państwa jest zobowiązany do naprawienia zarówno szkód wyrządzonych przez łosia na terenie obwodów łowieckich, jak i na terenach niewchodzących w skład obwodów łowieckich. Odpowiedzialność za szkody, przewidziana w art. 50 ust. 1 ustawy Prawo łowieckie, obejmuje jedynie szkody w uprawach i płodach rolnych, a nie przy wykonywaniu polowania, gdyż dotyczy zwierząt objętych całoroczną ochroną, wobec których nie może być wykonywane polowanie. W przypadku ziszczenia się przesłanek odpowiedzialności Skarbu Państwa określonych w art. 50 ust. 1 zastosowanie znajduje przepis art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo łowieckiej zgodnie z którym za szkody łowieckie wyrządzone przez zwierzęta łowne objęte całoroczną ochroną, poza obszarem obwodów łowieckich, wypłaca zarząd województwa ze środków budżetu państwa. Natomiast oględzin i oszacowania, szkód o których mowa po wyżej, dokonują przedstawiciele podmiotów właściwych do wypłaty odszkodowania - art. 50 ust. 4 ustawy Prawo łowieckie. Odpowiedzialność za szkody wyrządzone przez zwierzęta łowne objęte całoroczną ochroną na obszarze obwodów łowieckich polnych i niewchodzących w skład obwodów łowieckich nałożona na zarząd województwa należy do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej (art. 7 ustawy Prawo łowieckie). Bez wątpienia organy administracji publicznej zobowiązane są do przestrzegania z urzędu swojej właściwości, przy czym ustalenie właściwości winno następować zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Skoro art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo łowieckie wskazuje, że odszkodowanie za szkody, o których mowa w ust. 1 art. 50 ustawy na obszarach obwodów łowieckich polnych i obszarach niewchodzących w skład obwodów łowieckich, wypłaca zarząd województwa ze środków budżetu państwa, natomiast oględzin i szacowania tych szkód dokonują przedstawiciele podmiotów właściwych do wypłaty odszkodowania (art. 50 ust. 4 Prawa łowieckiego), to nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach przekazanie według właściwości rzeczowej przez Zarząd Województwa [...] Dyrektorowi [...] Parku Narodowego sprawy w przedmiocie wypłacenia odszkodowania za szkodę łowiecką wyrządzoną w uprawie aronii przez łosia objętego całoroczną ochroną. Wprawdzie przepis art. 126 ust. 8 i 9 ustawy o ochronie przyrody wskazuje, iż szacowanie szkód wyrządzonych przez zwierzęta łowne w strefie ochronnej zwierząt łownych należy do zadań Służby Parku Narodowego, natomiast odszkodowania pokrywane są ze środków parku narodowego, jednakże po pierwsze: regulacja ta odnosi się do szkód innych niż szkody łowieckie, po drugie Służba Parku Narodowego nie jest organem administracji publicznej w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a jedynie podmiotem realizującym zadania wskazane w ustawie. Przepis art. 50 ust. 1 ustawy Prawo łowieckie nie stanowi bowiem o odpowiedzialności Skarbu Państwa za wszelkie szkody wyrządzone przez zwierzęta objęte całoroczną ochroną. Za inne szkody niż szkody łowieckie wyrządzone przez zwierzęta objęte całoroczną ochroną Skarb Państwa odpowiada na zasadach ogólnych. Potwierdza to stanowisko Sądu Najwyższego w uchwale z dnia 7 grudnia 2007 r., III CZP 120/07, OSNC 2008, nr 12, poz. 136. Właśnie w takiej sytuacji znajduje zastosowanie art. 126 ust. 8 i 9 ustawy o ochronie przyrody. Natomiast w zakresie szkód łowieckich art. 126 ust. 7 ustawy o ochronie przyrody odsyła do Prawa łowieckiego. Przeciwne rozumienie art. 126 ust. 7 ustawy o ochronie przyrody prowadziłoby do wniosku, że szkody łowieckie wyrządzone na obszarach chronionych przez zwierzęta takie jak łosie nie podlegają unormowaniom Prawa łowieckiego, lecz przepisom ustawy o ochronie przyrody. Wydaje się, że intencją ustawodawcy było odesłanie w tym wypadku w całości do unormowań Prawa łowieckiego. Zatem gdyby kompetencja dyrektora parku narodowego odnosiła się również do szacowania szkód łowieckich spowodowanych przez zwierzęta łowne objęte całoroczną ochroną, ustawodawca wskazałby wyraźnie takie rozwiązanie. W innym przypadku należy przyjąć, iż na mocy ustawy Prawo łowieckie, zarząd województwa jest właściwy rzeczowo do oszacowania i wypłaty odszkodowania za szkodę łowiecką wyrządzoną przez łosia w uprawach rolnych, niezależnie od tego, czy plantacja wchodzi w skład strefy ochronnej zwierząt łownych. Dyrektor Biebrzańskiego Parku Narodowego stoi na stanowisku, iż w przypadku szkody łowieckiej wyrządzonej przez łosia objętego, na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska, całoroczną ochroną w uprawie aronii, wniosek w przedmiocie wypłaty odszkodowania winien rozpoznać Zarząd Województwa [...]. Zarząd Województwa [...] wniósł o: odrzucenie wniosku [...] Parku Narodowego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, ze względu na okoliczność, iż spór dotyczy sprawy o charakterze cywilnym, nie mieszczącej się w katalogu czynności organów administracyjnych kontrolowanych przez sądy administracyjne, określonym w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; ewentualnie - w przypadku uznania, iż spór w niniejszej sprawie podlega kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego - o wyznaczenie Dyrektora [...] Parku Narodowego, jako organu właściwego do załatwienia sprawy. W uzasadnieniu organ wskazał, że wniosek dotyczy wypłaty odszkodowania za szkodę łowiecką w ekologicznej plantacji aronii czarno - owocowej na działkach znajdujących się na terenie [...] Parku Narodowego i zgodnie z art. 126 ust. 10 ustawy o ochronie przyrody w sprawach spornych dotyczących wysokości odszkodowań za szkody wyrządzone przez zwierzęta orzekają sądy powszechne. Zarząd Województwa Podlaskiego wskazał, że sprawa dotycząca szkody wyrządzonej przez łosie w uprawie rolnej jest sprawą o charakterze cywilnym, a nie administracyjnym. Co za tym idzie, spór dotyczący tego, który z podmiotów ma dokonać wypłaty odszkodowania nie powinien być rozstrzygany przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z powyższych względów wniosek Dyrektora [...] Parku Narodowego powinien zostać odrzucony. Z ostrożności, na wypadek dokonania przez Naczelny Sąd Administracyjny odmiennej oceny prawnej, Zarząd Województwa [...] wniósł o wskazanie Dyrektora [...] Parku Narodowego jako organu właściwego do załatwienia sprawy. Argumentacja Dyrektora Parku Narodowego zdaje się opierać na twierdzeniu, że w przypadku szkód w uprawach rolnych występujących w parkach narodowych, wyrządzonych przez zwierzęta łowne, w oparciu o przepis art. 126 ust. 7 ustawy o ochronie przyrody, zastosowanie mają wyłącznie przepisy rozdziału 9 ustawy Prawo łowieckie i nie mają zastosowania przepisy art. 126 ust. 8-10 ustawy o ochronie przyrody. Taka wykładnia przepisów art. 126 ust. 7 -10 nie znajduje jednak żadnego uzasadnienia. Z art. 126 ust. 7 wynika jedynie, że szkody wyrządzone przez zwierzęta łowne, występujące w parkach narodowych, strefach ochronnych zwierząt łownych oraz w rezerwatach przyrody szacuje się oraz dokonuje wypłaty odszkodowań według zasad określonych w rozdziale 9 ustawy z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie. Prawodawca odesłał zatem do rozdziału 9 prawa łowieckiego w odniesieniu do zasad szacowania i wypłaty odszkodowań, nie zaś w odniesieniu do podmiotów zobowiązanych do szacowania oraz wypłaty, ani w zakresie źródła finansowania wypłaty odszkodowań. W przepisach art. 126 ust. 8 i 9 prawodawca wprost wskazał, że szacowanie szkód wyrządzonych przez zwierzęta łowne w strefie ochronnej zwierząt łownych należy do zadań Służby Parku Narodowego, a w rezerwatach przyrody - do sprawującego nadzór nad rezerwatem oraz że odszkodowania za szkody spowodowane przez zwierzęta łowne w parku narodowym oraz strefie ochronnej zwierząt łownych są pokrywane ze środków parku narodowego, a za szkody spowodowane w rezerwatach przyrody - ze środków regionalnej dyrekcji ochrony środowiska. Przepisy art. 126 ust. 7-10 ustawy o ochronie przyrody mają charakter lex specialis, w stosunku do przepisów art. 50 ust. 1b, ust. 2 pkt 2 oraz ust. 3 i 4 ustawy Prawo łowieckie. Dyrektor Parku Narodowego twierdzi, że przepisy art. 126 ust. 8-10 dotyczą odpowiedzialności za szkody inne niż szkody łowieckie, jednak twierdzenie to nie znajduje żadnego uzasadnienia. Gdyby prawodawca chciał uregulować odpowiedzialność za szkody łowieckie w rozumieniu art. 46 ust. 1 ustawy Prawo łowieckie powstałe na terenie parków narodowych w taki sposób, jak twierdzi wnioskodawca, to zawarłby wprost regulację prawną odsyłającą do działu 9 ustawy Prawo łowieckie nie tylko w zakresie zasad szacowania i wypłaty odszkodowań, ale również w zakresie podmiotów zobowiązanych do wypłaty. Ponadto w przepisach art. 126 ust. 7-10 ustawy o ochronie przyrody brak jest jakichkolwiek regulacji prawnych, z których wynikałoby, że intencją prawodawcy jest różnicowanie podmiotów obowiązanych do szacowania i wypłaty odszkodowań w odniesieniu do szkód wyrządzonych przez zwierzęta łowne na terenie parków narodowych, w zależności od tego, czy szkoda jest szkodą łowiecką w rozumieniu art. 46 ust. 1 ustawy Prawo łowieckie, czy też nie. W ocenie Zarządu Województwa przepisy art. 126 ust. 7-8 należy interpretować w ten sposób, że podmioty określone w ust. 8 szacując szkodę oraz dokonując wypłaty odszkodowań stosują zasady określone w rozdziale 9 Prawa łowieckiego. Skoro brak jest jakichkolwiek regulacji prawnych, z których wynikałoby, że w przypadku szkód łowieckich, w rozumieniu art. 46 ust. 1 ustawy Prawo łowieckie, wyrządzonych na terenie parków narodowych przez zwierzęta łowne, przepis art. 126 ust. 8 ustawy o ochronie przyrody nie ma zastosowania, to tym samym zgodnie z zasadą lex specjalis derogat legi generali, podmiotem zobowiązanym do oszacowania szkody oraz wypłaty odszkodowania jest Dyrektor [...] Parku Narodowego. Przepisy art. 126 ust. 7 -10 ustawy o ochronie przyrody należy czytać łącznie, stanowią bowiem funkcjonalną całość. Podział kompetencji określony w ust. 8 art. 126 pomiędzy Służby Parku Narodowego oraz podmiot sprawujący nadzór nad rezerwatem, nawiązuje do zakresu terytorialnego określonego w ust. 7, tj. parki narodowe i strefy ochronne - są to strefy ochrony zwierząt łownych, w zakresie których pomiotem właściwym do wypłacania odszkodowań jest Służba Parku Narodowego, a w zakresie rezerwatów przyrody- podmiot sprawujący nadzór nad rezerwatem. Z powyższych względów, w przypadku nie uwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi wniesiono o wyznaczenie Dyrektora [...] Parku Narodowego, jako organu właściwego do załatwienia sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Spór o właściwość (kompetencyjny) zachodzi wówczas kiedy m.in. przynajmniej dwa organy jednocześnie uznają się – jak w przedmiotowej sprawie – za niewłaściwe do załatwienia danej sprawy, stojąc na stanowisku, że organem właściwym jest ten drugi. Ponadto do sporu kompetencyjnego dochodzi wówczas jeżeli jest to powiązane ze sprawą indywidualną, w której toczy się dane postępowanie lub został złożony wniosek o wszczęcie postępowania. Oznacza to, że w przypadku sporu kompetencyjnego postępowanie powinno być wszczęte na wniosek uprawnionej strony lub innego podmiotu, który przypisuje sobie taką cechę. W przedmiotowej sprawie istota sporu kompetencyjnego dotyczy ustalenia właściwego organu do rozpoznania wniosku rolnika w sprawie szkody łowieckiej wyrządzonej przez łosie w ekologicznej plantacji aronii czarno-owocowej położonej w granicach strefy ochronnej zwierząt łownych w otulinie [...] Parku Narodowego. W niniejszej sprawie Sąd podzielił stanowisko Zarządu Województwa [...] w zakresie wykładni art. 126 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2020 r., poz. 55 ze zm.) i wskazał Dyrektora [...] Parku Narodowego jako organ właściwy w sprawie. Sąd nie podzielił natomiast stanowiska ww. organu o niezasadności wniosku o rozpoznanie sporu kompetencyjnego i jego odrzucenie z uwagi na cywilnoprawny charakter odszkodowania i przewidzianą w art. 126 ust. 10 ustawy o ochronie przyrody cywilną drogę dochodzenia roszczenia z tytułu odszkodowania za szkody spowodowane przez zwierzęta. Przepis ten odnosi się jedynie do wyraźnie wskazanej grupy zwierząt określonej w art. 126 ust. 1 ustawy i nie obejmuje odpowiedzialności za szkody spowodowane przez łosie. W przypadku szkód spowodowanych przez inne zwierzęta niż wymienione w art. 126 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, ustawodawca w art. 126 ust. 7 nakazuje stosowanie trybu określonego w rozdziale 9 ustawy Prawo łowieckie. Przepisy prawa łowieckiego przewidują w tym zakresie uprawnienie odpowiednich organów, stosownie do art. 46-50 ustawy Prawo łowieckie do ustalenia zakresu szkody i jej oszacowania. W przypadku braku zgody osoby uprawnionej do odszkodowania, ustawodawca wskazał na możliwość skierowania sprawy na drogę procesu cywilnego. Zatem aktualny spór dotyczy jedynie organu uprawnionego do dokonania wstępnej oceny co do powstania szkody i jej wysokości. W trybie administracyjnym nie rozstrzyga się natomiast sporów co do wysokości odszkodowania, pozostawiając w tym zakresie osobie poszkodowanej możliwość wystąpienia na drogę procesu cywilnego. Organy właściwe do ustalenia szkody i odszkodowania w przypadku szkody powstałej na terenie parku narodowego, w strefie ochronnej zwierząt łownych oraz w rezerwacie przyrody określają przepisy art. 126 ust. 8-10 ustawy o ochronie przyrody. Z art. 126 ust. 7 wynika, że szkody wyrządzone przez zwierzęta łowne, występujące w parkach narodowych, strefach ochronnych zwierząt łownych oraz w rezerwatach przyrody szacuje się oraz dokonuje wypłaty odszkodowań według zasad określonych w rozdziale 9 ustawy z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie. Zgodzić się należy, że stanowiskiem Zarządu Województwa [...], że odesłanie zawarte w powyższym przepisie dotyczy jedynie zasad szacowania i wypłaty odszkodowań, nie zaś podmiotów obowiązanych do ustalenia oraz wypłaty, odszkodowania. Przepisy art. 126 ust. 8 i 9 ustawy o ochronie przyrody należy traktować jako lex specjalis w stosunku do przepisów ustawy Prawo łowieckie. Wynika z nich wprost, że szacowanie szkód wyrządzonych przez zwierzęta łowne w strefie ochronnej zwierząt łownych należy do zadań Służby Parku Narodowego, a w rezerwatach przyrody - do sprawującego nadzór nad rezerwatem oraz że odszkodowania za szkody spowodowane przez zwierzęta łowne w parku narodowym oraz strefie ochronnej zwierząt łownych są pokrywane ze środków parku narodowego, a za szkody spowodowane w rezerwatach przyrody - ze środków regionalnej dyrekcji ochrony środowiska. Wprawdzie art. 50 ustawy Prawo łowieckie ma zastosowanie do szkód powstałych na terenach obwodów łowieckich a także na obszarach niewchodzących w skład obwodów łowieckich, jednakże wobec wyraźnie zdefiniowanych ustawą o ochronie przyrody zasad odpowiedzialności za szkody powstałe na terenach parków narodowych i stref ochronnych zwierząt łownych nie sposób uznać, że art. 50 ustawy Prawo łowieckie odnosi się do powyższych obszarów. Zatem obszary niewchodzące w skład obwodów łowieckich o których mowa jest w art. 50 Prawa łowieckiego nie obejmują swym zakresem terenów parku narodowego i innych terenów wymienionych w art. 126 ustawy o ochronie przyrody. Z tych względów i na podstawie art. 15 § 1 pkt 4 i ust. 2 w związku z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji