I OSK 988/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 1719/19 w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 15 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 1719/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. S. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: Nieruchomości położona w gminie Żabia Wola, w obrębie [...], oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...]ha, decyzją Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2017 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, została przeznaczona pod rozbudowę drogi krajowej nr 8 do parametrów drogi ekspresowej na odcinku od węzła z drogą wojewódzką nr 579 w R. do węzła [...] z drogą wojewódzką nr 721 w W. od km [...]. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. orzekł o ustaleniu odszkodowania za ww. nieruchomość na rzecz B. S. w kwocie 833.486 zł oraz zobowiązaniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni, od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł B. S. Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i orzekł o: 1) ustaleniu odszkodowania za prawo własności nieruchomości położonej w gminie Żabia Wola, w obrębie [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...]ha, przeznaczonej pod rozbudowę drogi krajowej nr 8 do parametrów drogi ekspresowej na odcinku od węzła z drogą wojewódzką nr 579 w R. do węzła [...] z drogą wojewódzką nr 721 w W. w wysokości 833.486 zł na rzecz B. S.; 2) odmowie powiększenia odszkodowania o 5% wartości nieruchomości z powodu niewydania nieruchomości zgodnie z art. 18 ust. 1e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.); 3) zobowiązaniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty ustalonego w pkt 1 odszkodowania na rzecz B. S. w terminie 14 dni, od dnia wydania decyzji. W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności zauważył, że odwołanie strony zostało wniesione jedynie w zakresie niepowiększenia odszkodowania o 5% wartości nieruchomości na podstawie art. 18 ust. 1e powołanej ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. Wskazał, że jakkolwiek zarzut odwołania dotyczy jedynie braku powiększenia odszkodowania o 5% wartości nieruchomości, to brak jest podstaw do uznania, że decyzja została zaskarżona jedynie w tej części z uwagi na fakt, że w sentencji zaskarżonej decyzji brak jest stosownego orzeczenia w kwestionowanym zakresie. Z tego też względu w toku prowadzonego postępowania odwoławczego Minister Inwestycji i Rozwoju, dokonał oceny całej decyzji organu I instancji. Podkreślono, że podstawę dla ustalenia odszkodowania za przejęcie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa prawa własności przedmiotowej nieruchomości stanowił operat szacunkowy sporządzony na zlecenie Wojewody Mazowieckiego w dniu 16 listopada 2017 r., przez rzeczoznawcę majątkowego M. J., aktualizowany w dniu 30 maja 2019 r. Organ dokonując oceny ww. operatu szacunkowego w konkluzji stwierdził, że nie zawiera on nieprawidłowości, które uniemożliwiają dalsze jego wykorzystywanie dla celu ustalenia odszkodowania. Odnosząc się do zarzutu odwołania organ podkreślił, że zawiadomienie o wydaniu decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2017 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, opatrzonej rygorem natychmiastowej wykonalności, zostało odebrane przez B. S. w dniu 21 marca 2017 r., zatem termin na wydanie inwestorowi nieruchomości upłynął w dniu 20 kwietnia 2017 r. (czwartek). Natomiast wydanie przedmiotowej nieruchomości przez byłego właściciela nastąpiło w dniu 25 kwietnia 2017 r., co potwierdza oświadczenie o wydaniu nieruchomości złożone inwestorowi, a więc z uchybieniem ustawowego terminu. Organ nie podzielił poglądu odwołującego się, że liczenie 30 dniowego terminu na wydanie nieruchomości należało rozpocząć od zawiadomienia o wydaniu decyzji poprzez jego publiczne ogłoszenie - art. 11f ust. 3 specustawy drogowej. Skoro zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zostało skutecznie doręczone dotychczasowemu właścicielowi w dniu 21 marca 2017 r. to od tej właśnie daty należy liczyć 30 dniowy termin na wydanie nieruchomości inwestorowi. Brak jest podstaw by termin ten uległ przedłużeniu i rozpoczął swój bieg po upływie 14 dni od publicznego ogłoszenia zawiadomienia. Za taką interpretacją przemawiają szczególne motywy specustawy drogowej polegające na przyspieszeniu realizacji inwestycji drogowych, jak i wykładnia celowościowa art. 18 ust.1e specustawy drogowej, który gratyfikuje właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości za szybkie przekazanie nieruchomości inwestorom. Podkreślono przy tym, że wskazany przez skarżącego art. 11f ust. 3 specustawy drogowej określa jedynie sposoby doręczenia decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej oraz zawiadomienia o jej wydaniu oraz wskazuje osoby, którym należy takie dokumenty doręczyć. Tym samym nie może wpłynąć, w analizowanej sprawie, na zmianę sposobu liczenia terminu na wydanie nieruchomości inwestorowi. Wobec powyższego za bezzasadny uznano wniosek o zwrócenie się do Urzędu Gminy Żabia Wola o udzielenie informacji co do okresu dostępności obwieszczenia na tablicy informacyjnej. Organ wyjaśnił, że nie można również uwzględnić przedstawionej koncepcji strony, w odniesieniu do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2017 r., sygn. akt II OPS 2/16. Powołana uchwała została podjęta w celu ustalenia zasad liczenia terminu na wniesienie odwołania od decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w sposób zapewniający skuteczną ochronę praw procesowych podmiotów, którym odjęto prawo własności. Skargę na powyższą decyzję w części, tj. w zakresie pkt 2 co do odmowy powiększenia odszkodowania o 5% wartości nieruchomości wniósł B. S., zarzucając naruszenie: 1) przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., mających istotny wpływ na wynik sprawy; 2) przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w zw. z art. 49 ust. 2 k.p.a. poprzez ich błędną interpretację i ustalenie, że początek biegu 30-dniowego terminu na wydanie nieruchomości należy liczyć od dnia 21 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę stwierdził, że pod pojęciem wydania nieruchomości w rozumieniu art. 18 ust. 1e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. należy rozumieć podjęcie i ujawnienie takich czynności przez dotychczasowego jej właściciela, które zapewnią nowemu właścicielowi (inwestorowi) realną możliwość wykonywania w stosunku do niej wszelkich działań wynikających z prawa własności, a więc przede wszystkim posiadania, używania, pobierania pożytków, przetworzenia i rozporządzania rzeczą. Zatem czynność zmierzająca do realizacji tej czynności musi być odpowiednio widoczna i rzeczywista. Właściciel winien zatem podjąć jakiekolwiek działania, które mogą być odczytane jako przejaw woli wydania nieruchomości. W ocenie Sądu pomiar laserowy nieruchomości oraz prace geodezyjne poprzedzające wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie świadczą o realnym wydaniu nieruchomości. Pierwszym przejawem ze strony skarżącej, który uwidocznił zamiar wydania nieruchomości było oświadczenie z dnia 25 kwietnia 2017 r. Z uzasadnienia skargi nie wynika, aby skarżący po otrzymaniu zawiadomienia o wydaniu decyzji, a przed złożeniem oświadczenia w jakikolwiek inny sposób zamanifestował wolę wcześniejszego wydania nieruchomości. Skarżący nie wykazał, że przed 25 kwietnia 2017 r. doszło więc do przeniesienia posiadania i umożliwienia inwestorowi korzystania z nieruchomości w sposób właścicielski. Sąd zauważył, że jakkolwiek podwyższenie odszkodowania jest obligatoryjne w razie spełnienia omawianych przesłanek, to organ nie ma obowiązku pouczania o powyższym. Ponadto chociaż z zasady działania organów administracyjnych wynika obowiązek ustalenia stanu faktycznego sprawy, to jednak z uwagi na wyjątkowość instytucji obowiązek wykazania tej istotnej okoliczności w równym stopniu spoczywa na stronie, która winna z organem w tym zakresie współdziałać. Skarżący nie udowodnił w sposób niebudzący wątpliwości spełnienia przesłanki z art. 18 ust. 1e pkt 3 cytowanej ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. Stwierdzono przy tym, że w art. 11f ust. 3 ustawy z 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych przewidziano trzy niezależne od siebie sposoby zawiadamiania o wydaniu decyzji: 1) doręczenie decyzji; 2) doręczenie zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej; 3) zawiadomienie w drodze obwieszczeń - odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, na stronach internetowych tych gmin, a także w prasie lokalnej. Pierwsza forma dotyczy wyłącznie wnioskodawcy, tylko wnioskodawcy doręcza się decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji doręcza się zawiadomienie o wydaniu decyzji - ta forma miała zastosowanie w stosunku do skarżącego. Pozostałe strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia. Tak więc przepis art. 11f ust. 3 specustawy drogowej określa sposoby doręczenia decyzji o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej, zawiadomienia o jej wydaniu oraz wskazuje osoby, którym należy takie dokumenty doręczyć. W przepisie art. 18 ust 1e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. stanowiącym uregulowanie lex specialis w stosunku do przepisów kpa ustawodawca wskazał, że w przypadku w którym dotychczasowy właściciel lub użytkownik wieczysty wyda nieruchomość niezwłocznie lecz nie później niż w terminie 30 dni od dnia doręczenie zawiadomienia o wydaniu decyzji, wysokość odszkodowania powiększa się o 5%. W przypadku tych podmiotów, którym przepis specustawy drogowej nakazuje wysyłanie zawiadomienia o wydaniu decyzji, termin na wydanie nieruchomości biegnie od dnia doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej. Przepis ten jest jasny, konkretny i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Zdaniem Sądu powyższe prowadzi do uznania, że skuteczne, indywidualne doręczenie zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowi początek do liczenia biegu terminu na wydanie nieruchomości w trybie art. 18 ust. 1e specustawy drogowej. Organ ustalił, że zawiadomienie o wydaniu decyzji Wojewody Mazowieckiego o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, opatrzonej rygorem natychmiastowej wykonalności, zostało odebrane przez B. S. w dniu 21 marca 2017 r., zatem termin na wydanie inwestorowi nieruchomości upłynął w dniu 20 kwietnia 2017 r. Natomiast wydanie przedmiotowej nieruchomości przez byłego właściciela nastąpiło w dniu 25 kwietnia 2017 r., co potwierdza oświadczenie o wydaniu nieruchomości złożone inwestorowi. Sąd podzielił stanowisko organu, że pogląd odwołującego się jakoby liczenie 30 dniowego terminu na wydanie nieruchomości można było liczyć od doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji poprzez jego publiczne ogłoszenie - art. 11f ust. 3 specustawy drogowej jest chybiony. Nie uwzględniono również przedstawionej koncepcji strony, w odniesieniu do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2017 r. sygn. akt II OPS 2/16. Powołana uchwała została podjęta w celu wyjaśnienia skuteczności doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej i ustalenia zasad liczenia terminu na wniesienie od niej odwołania w sposób zapewniający skuteczną ochronę praw procesowych podmiotów, którym odjęto prawo własności. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł B. S., zarzucając naruszenie: 1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11c ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo tego, że decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewody Mazowieckiego powinny zostać uchylone w całości, albowiem ich wydania nie poprzedziło dokładne zbadanie sprawy, przeprowadzenie niezbędnych dowodów i ustalenie stanu faktycznego, co doprowadziło do błędnego ustalenia, że faktyczne wydanie nieruchomości przez skarżącego nastąpiło przed datą wysłania przez niego oświadczenia o wydaniu nieruchomości z dnia 21 kwietnia 2017 r., a w następstwie tego błędne ustalenie, że skarżący nie wydał nieruchomości w terminie, o którym mowa w art. 18 ust. 1e ustawy i w związku z tym odszkodowanie za odjęcie nieruchomości nie powinno zostać powiększone o 5%; 2) przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. w zw. z art. 49 ust. 1 i 2 k.p.a. i art. 11c ustawy poprzez ich błędną wykładnie skutkującą uznaniem, że początek biegu 30-dniowego terminu na wydanie nieruchomości należy liczyć od dnia 21 marca 2017 r., podczas gdy zawiadomienie o wydaniu decyzji wywłaszczającej na podstawie ustawy, zgodnie z dyspozycją art. 49 ust. 2 k.p.a., powinno zostać uznane za dokonane w terminie 14 dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, przez co termin na wydanie nieruchomości mógł upłynąć najwcześniej 30 kwietnia 2017 r. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o: 1) uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; 2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych za postępowanie w obydwu instancjach. Ponadto w piśmie z dnia 7 stycznia 2021 r. B. S. oświadczył, że zrzeka się rozpoznania sprawy na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podać należy, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", ponieważ skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a druga strona, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Skarga kasacyjna jest niezasadna. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. W skardze kasacyjnej sformułowane zostały zarzuty dotyczące naruszenia zarówno prawa materialnego jak i przepisów postępowania, mając jednak na uwadze, że istota sporu dotyczy wykładni przepisów materialnoprawnych, do tych zarzutów należy się odnieść w pierwszej kolejności. Zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego wskazano na naruszenie art. 18 ust. 1e specustawy w zw. z art. 49 ust. 1 i 2 k.p.a. i art. 11c specustawy przez ich błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że początek biegu 30 dniowego terminu na wydanie nieruchomości należy liczyć od dnia 21 marca 2017 r., podczas gdy zawiadomienie o wydaniu decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, zgodnie z dyspozycją art. 49 ust. 2 k.p.a. powinno zostać uznane za dokonane w terminie 14 dni od dnia w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie o wydaniu tej decyzji, przez co termin na wydanie nieruchomości mógł upłynąć najwcześniej 30 kwietnia 2017 r. Powołany art. 18 ust. 1e specustawy stanowi, że w przypadku, w którym dotychczasowy właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej odpowiednio wyda tę nieruchomość lub wyda nieruchomość i opróżni lokal oraz inne pomieszczenia niezwłocznie, lecz nie później niż w terminie 30 dni od dnia: 1) doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji, o której mowa w art. 17, 2) doręczenia postanowienia o nadaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności albo 3) w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna - wysokość odszkodowania powiększa się o kwotę równą 5% wartości nieruchomości lub wartości prawa użytkowania wieczystego. Zagadnieniem spornym jest ta część przepisu, która określa początek biegu 30 dniowego terminu od dnia doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji o której mowa w art. 17, istota sporu dotyczy sformułowania od dnia "doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji". Wątpliwości dotyczące wykładni art. 18 ust. 1e specustawy, w zakresie wskazanym wyżej, po części związane są z treścią art. 11f ust. 3 specustawy, w którym określone zostały zasady doręczania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Powołany art. 11f ust. 3 specustawy stanowi, że wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych doręczają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz zawiadamiają o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, w urzędowych publikatorach teleinformatycznych - Biuletynie Informacji Publicznej tych urzędów, a także w prasie lokalnej. Ponadto wysyłają zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości. W przypadku, o którym mowa w art. 11a ust. 2, zawiadomienie to wysyła się wojewodom albo starostom, na których obszarze właściwości znajdują się nieruchomości lub ich części objęte wnioskiem o wydanie tej decyzji. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne. Należy zauważyć, że w art. 11f ust. 3 zdanie pierwsze specustawy drogowej ustawodawca wyraźnie rozróżnia dwie kategorie stron postępowania w sprawie realizacji inwestycji drogowej - wnioskodawcę oraz pozostałe strony i w odniesieniu do każdej z tych kategorii stron postępowania przyjmuje odmienny sposób realizacji doręczenia decyzji. W przypadku kategorii pierwszej, obejmującej wyłącznie wnioskodawcę, specustawa drogowa zakłada (nakazuje) doręczenie decyzji w tradycyjnej formie, czyli na piśmie. Natomiast w przypadku drugiej kategorii stron określonej przez ustawodawcę mianem "pozostałych stron postępowania" zawiadomienie o wydaniu decyzji następuje w formie obwieszczenia, a więc formy publicznego ogłoszenia, o którym mowa w art. 49 k.p.a. Nadto z art. 11f ust. 3 specustawy wynika, że w przypadku dotychczasowych właścicieli nieruchomości, użytkowników wieczystych, a którzy należą do drugiej kategorii stron określonych jako "pozostałych stron postępowania" istnieje dodatkowy obowiązek wysłania zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji. Wskazać należy, że art. 11f ust. 3 zdanie pierwsze specustawy drogowej w sposób kompletny wskazuje formy doręczeń, jakie znajdują zastosowanie przy wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Oznacza to, że skutek prawnoprocesowy w postaci przyjęcia wynikającego z art. 49 k.p.a. domniemania, że po upływie terminu czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia nastąpiło doręczenie decyzji stronom, którym decyzja nie została doręczona na piśmie, znajduje zastosowanie względem wszystkich stron, z wyjątkiem wnioskodawcy, a zatem również względem dotychczasowych właścicieli i użytkowników wieczystych. Tym samym wynikający z art. 11f ust. 3 zdanie drugie dodatkowy obowiązek (ponadto wysyła się) wysłania zawiadomienia dotychczasowym właścicielom i użytkownikom wieczystym o wydaniu decyzji, nie ma znaczenia równoważnego z doręczeniem decyzji, które następuje w formie obwieszczenia (zob. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 27 lutego 2017 r. sygn. akt II OPS 2/16). Jednym słowem doręczenie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji byłym właścicielom nieruchomości, użytkownikom wieczystym następuje w trybie publicznego ogłoszenia, tak jak wszystkim pozostałym stronom poza wnioskodawcą. Natomiast w stosunku do byłych właścicieli nieruchomości i użytkowników wieczystych ustawodawca nałożył na organ jeszcze obowiązek wysłania zawiadomienia o wydaniu decyzji. To odwołanie się do art. 11f ust. 3 specustawy stało się konieczne, aby prawidłowo dokonać wykładni art. 18 ust. 1e ustawy w spornej części dotyczącej sformułowania "od doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji". Mając na uwadze wskazane wyżej wyjaśnienia należy stwierdzić, że 30 dniowy termin na wydanie nieruchomości biegnie od dnia doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji, tego zawiadomienia o którym mowa w art. 11f ust. 3 ustawy, a nie od daty doręczenia decyzji, które następuje w trybie obwieszczenia. Za taką wykładnią przemawia zarówno brzmienie art. 18 ust. 1e specustawy, jak również systemowa wykładania uwzględniająca pozostałe regulacje zawarte w tej ustawie, tj. art. 11f ust. 3. Dlatego też zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1e, art. 11f ust. 3 specustawy w zw. z art. 49 k.p.a. poprzez błędną wykładnię jest niezasadny. A w konsekwencji prawidłowe są ustalenia organów, że wydanie nieruchomości o którym mowa w art. 18 ust. 1e specustawy nastąpiło z uchybieniem terminu o jakim mowa w tym przepisie. Jak wynika z akt sprawy zawiadomienie o wydaniu decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2017 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zostało odebrane przez skarżącego w dniu 21 marca 2017 r., zatem 30 dniowy termin na wydanie nieruchomości upłynął w dniu 20 kwietnia 2017 r., natomiast wydanie nieruchomości nastąpiło w dniu 25 kwietnia 2017 r., co potwierdza oświadczenie o wydaniu nieruchomości złożone inwestorowi. W takich okolicznościach bezprzedmiotowe są zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne i dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. skarga kasacyjna została oddalona.