I OSK 978/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie: sędzia NSA Piotr Niczyporuk sędzia del. WSA Dariusz Chaciński (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Kozłowski po rozpoznaniu w dniu 5 września 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 2068/19 w sprawie ze skargi Z. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 30 lipca 2019 r. nr KOA 304/Pd/19 w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wstępnego podziału nieruchomości oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 lutego 2020 r. I SA/Wa 2068/19, oddalił skargę Z. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 30 lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wstępnego podziału nieruchomości. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Z. M. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu naruszenie: 1. prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 93 ust. 1-2 w zw. z art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.) oraz w zw. z § 10 ust. 2 pkt. 3 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla części [...] uchwalonego uchwałą nr [...] (dalej: plan miejscowy); 2. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 7 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 138 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, że postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie i nie odniosły się do wszystkich dowodów złożonych przez Skarżącego, tj. ekspertyzy budowlanej dotyczącej możliwości realizacji zapisów zawartych w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przy proponowanym podziale nieruchomości z 21 sierpnia 2019 r. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o przeprowadzenie rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935) – p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły. Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów. Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organ i Sąd I instancji. Jeśli skarga kasacyjna oparta jest na obydwu podstawach kasacyjnych, co do zasady rozpatrzeniu w pierwszej kolejności podlegać powinny zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, albowiem zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy i motywy rozstrzygnięcia nie budzą wątpliwości. W niniejszej sprawie natomiast zarzuty postawione w ramach obydwu podstaw kasacyjnych pozostają ze sobą w związku, wobec czego zostaną rozpoznane łącznie. Zgodnie z art. 93 ust. 1 i 2 u.g.n., powołanym w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego (ust. 1 zdanie pierwsze). Zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (ust. 2). "Zgodność podziału z planem miejscowym polega na tym, by wydzielone działki tak zostały ukształtowane, aby teren w ich granicach spełniał wymagania dotyczące zagospodarowania wynikającego z planu. To od planu miejscowego zależy zatem, jakie cechy powinny mieć powstające działki ewidencyjne, aby w przyszłości ich zagospodarowanie było możliwe. Takim parametrem wynikającym z planu, który w wyraźny sposób determinuje dopuszczalność podziału, jest np. minimalna powierzchnia działek na terenie przeznaczonym w planie pod zabudowę. Podział ewidencyjny nieruchomości pełni zatem służebną rolę względem planu miejscowego, gwarantując możliwość przewidzianego w planie docelowego zagospodarowania terenu" (wyrok NSA z 13.12.2021 r. I OSK 110/19, LEX nr 3316745). Nie można więc twierdzić, jak usiłuje to czynić skarga kasacyjna (zob. zarzut oparty na drugiej podstawie kasacyjnej – art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), że ekspertyza dotycząca możliwości realizacji inwestycji zgodnej z przeznaczeniem w planie miejscowym na mniejszym obszarze, niż dopuszcza plan, może uzasadniać odstąpienie od treści planu. Dowód, którego pominięcie przy ustalaniu stanu faktycznego w sprawie zarzuca skarga kasacyjna, nie był więc w ogóle przydatny dla rozstrzygnięcia sprawy. W jaki sposób miałby zostać natomiast naruszony art. 97 ust. 1 u.g.n. o treści: Podziału nieruchomości dokonuje się na wniosek i koszt osoby, która ma w tym interes prawny – skarga kasacyjna nie wyjaśnia. Jeśli zaś chodzi o samą treść planu miejscowego, to zgodnie z powoływanym w skardze kasacyjnej § 10 ust. 2 pkt 3 tego planu, dopuszcza się wydzielenie działek o powierzchni mniejszej niż normatywy określone dla poszczególnych terenów, jeśli zmniejszenie działki poniżej jej wymaganych parametrów wynika z konieczności wydzielenia terenu pod ulice wymagane ustaleniami niniejszego planu. W niniejszej sprawie przedmiotem projektowanego podziału była działka nr [...], której część objęta planem przeznaczona jest pod zabudowę wielorodzinną i usługi (2MW/U) oraz komunikację. Rację ma Sąd I instancji, że po uwzględnieniu powierzchni działek przeznaczonych pod drogi (konieczność wydzielenia w rozumieniu § 10 ust. 2 pkt 3 planu – projektowane działki o nr [...]), istnieje możliwość wydzielenia z działki o nr [...] działki o przeznaczeniu pod zabudowę wielorodzinną i usługi (symbol 2MW/U), z zachowaniem określonego w § 17 ust. 7 planu miejscowego normatywu dla takiego przeznaczenia terenu ([...] m2). Suma powierzchni sąsiadujących ze sobą projektowanych działek o nr [...] wynosi bowiem [...] m2. Zatem wydzielenie z terenu działki o nr [....], oprócz dróg, działki zgodnej z określonym w planie normatywem powierzchni dla terenu o symbolu 2MW/U jest możliwe. Nie jest natomiast zrozumiałe, dlaczego treść § 10 ust. 2 pkt 3 planu skarżący kasacyjnie odnosi do projektowanej działki nr [...], skoro miała ona być jedną z projektowanych przy podziale działek, a przedmiotem podziału miała być działka nr [...] i tylko do tej ostatniej działki, po odjęciu koniecznej przy podziale powierzchni "drogowej", może odnosić się regulacja zawarta w § 10 ust. 2 pkt 3 planu. Jeśli zatem projektowana działka nr [...] miałaby mieć powierzchnię [...] m2, to taki podział nie jest zgodny z planem miejscowym. Mając więc na uwadze, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o jej oddaleniu.