I OSK 972/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Burmistrza Gminy Mosina od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2022 r. sygn. akt IV SA/Wa 7/22 w sprawie ze skargi Burmistrza Gminy Mosina na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 22 października 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od Gminy Mosina na rzecz Ministra Klimatu i Środowiska kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 10 marca 2022 r. sygn. akt IV SA/Wa 7/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Burmistrza Gminy Mosina na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 22 października 2021 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: Pismem z dnia 9 kwietnia 2019 r. Burmistrz Gminy Mosina zwrócił się o wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne [...]ha gruntów leśnych, stanowiących własność Skarbu Państwa, pozostających w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Lasy Państwowe Nadleśnictwo K., stanowiących część działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu ewidencyjnego [...], gmina Mosina. Minister Środowiska decyzją z dnia 22 czerwca 2020 r. wyraził zgodę na przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele nieleśne ww. gruntów leśnych, oznaczonych na załączonych do wniosku mapach w skali 1:2000, projektowanych pod tereny dróg publicznych klasy głównej, tereny dróg publicznych klasy dojazdowej, tereny publicznego, ciągu pieszo-rowerowego, teren infrastruktury technicznej – kanalizacja, w oparciu o uchwałę Rady Miejskiej w Mosinie z dnia 29 października 2015 r. nr XX/133/15. W dniu 10 maja 2021 r. do Ministra Klimatu i Środowiska wpłynęła informacja, że na terenie obrębu ewidencyjnego [...] w gminie Mosina, w którym znajduje się przedmiotowa działka ewidencyjna, objęta zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, obowiązuje rozporządzenie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu z dnia 9 sierpnia 2012 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody w rejonie Mosina-Krajkowo dla zaopatrzenia Poznańskiego Systemu Wodociągowego. Wobec powyższego, postanowieniem z dnia 7 lipca 2021 r., sprostowanym dnia 14 lipca 2021 r., Minister Klimatu i Środowiska zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia 22 czerwca 2020 r. Decyzją z dnia 19 sierpnia 2021 r. Minister Klimatu i Środowiska stwierdził nieważność powołanej decyzji z dnia 22 czerwca 2020 r., a decyzją z dnia 22 października 2021 r., po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy ww. własną decyzję z dnia 19 sierpnia 2021 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że decyzja z dnia 22 czerwca 2020 r. obarczona jest wadą niewykonalności. W dniu jej wydania, obowiązywał bowiem akt prawa miejscowego - rozporządzenie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu z dnia 9 sierpnia 2012 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody w rejonie Mosina-Krajkowo dla zaopatrzenia Poznańskiego Systemu Wodociągowego ustanawiające w § 2 pkt 30 zakaz dokonywania zamiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych. Ponadto powyższy akt w dalszym ciągu obowiązuje. Stąd też wskazana przez Ministra wada niewykonalności decyzji jest trwała i stanowi podstawę do stwierdzenia jej nieważności w trybie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Skarżący wystąpił ze skargą na powyższe rozstrzygnięcie, zarzucając naruszenie: 1) art. 107 § 3 k.p.a.; 2) § 2 pkt 32 lit. j ww. rozporządzenia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu z dnia 9 sierpnia 2012 r.; 3) art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę zauważył, że wobec wnioskowanych terenów obowiązuje rozporządzenie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu z dnia 9 sierpnia 2012 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody w rejonie Mosina-Krajkowo dla zapatrzenia Poznańskiego Systemu Wodociągowego, który w § 2 pkt 30 stanowi o zakazie dokonywania zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych położonych w obrębach ewidencyjnych Krajkowo, Baranowo, Baranówko, Sowinki i Sowiniec na cele nierolnicze i nieleśne. Jednocześnie wskazano, że zapis § 2 pkt 32 lit. j, dopuszczający realizowanie dróg gminnych i dróg niepublicznych o nawierzchni twardej oraz obiektów mostowych w ciągu tych dróg, nie ma odniesienia do okoliczności niniejszej sprawy. Powyższe, zdaniem Sądu wynika z faktu, że treść § 2 pkt 30 stanowi jednoznacznie o zakazie dokonywania zmian przeznaczenia gruntów we wskazanych miejscowościach, nie czyniąc jednocześnie od powyższej zasady żadnych wyjątków. W przepisie tym bowiem nie zawarto sformułowania jak ma to miejsce w § 2 pkt 32, tj.: "(...) za wyjątkiem: (...)". Określenie "za wyjątkiem" umiejscowione właśnie w tym miejscu wskazuje, że odstępstwa od zakazów dotyczą wyłącznie § 2 pkt 32 ww. aktu, nie mają one natomiast odniesienia do pozostałych zapisów zawartych w § 2 powyższego rozporządzenia. W ocenie Sądu zapis ten jest czytelny i jednoznacznie wskazuje, że intencją wprowadzonego zakazu było niedopuszczenie do jakiejkolwiek ingerencji w dotychczasowy sposób użytkowania gruntów, w tym wnioskowanych przez skarżącego. Sąd przychylił się zatem do stanowiska Ministra, że zakaz dokonywania zmian przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych położonych w obrębach ewidencyjnych Krajkowo, Baranowo, Baranówko, Sowinki i Sowiniec na cele nierolnicze i nieleśne (pkt 30) ma charakter bezwzględny i w okolicznościach niniejszej sprawy musi zostać zastosowany. Jednocześnie podkreślono, że powyższa okoliczność nie była organowi znana w dniu orzekania. Natomiast powyższa "przeszkoda" ani na datę wydania wzruszanej, na powyższej podstawie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., decyzji z dnia 26 lipca 2021 r., ani na datę wydania zaskarżonej do Sądu decyzji, nadal obowiązuje. To tym samym czyni, że decyzja z dnia 22 czerwca 2020 r. obarczona jest wadą niewykonalności. Sąd stwierdził zatem, że niewykonalność ww. decyzji jako przesłanka wskazana w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. wystąpiła w kontrolowanej sprawie i oznacza, że nie może ona zostać wykonana z powodu powołanej wyżej wady, istniejącej już w dacie wydania decyzji. Wskazana zaś przeszkoda, powodująca dalszą jej niewykonalność, trwa nadal. To z kolei oznacza, że treść podważanej decyzji pozostaje w sprzeczności z powołaną regulacją czyniąc rozstrzygnięcie dotknięte wadą nieważności. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zarzucając naruszenie: 1) prawa procesowego, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niesporządzenie należyte uzasadnienia odnoszącego się do stanu niniejszej sprawy w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie należyte wykładni § 2 pkt 30 w zw. z § 2 pkt 32 lit. j rozporządzenia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu z dnia 9 sierpnia 2012 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody w rejonie Mosina-Krajkowo dla zaopatrzenia Poznańskiego Systemu Wodociągowego (Dz. Urz. Woj. Wielk. z 2012 r. poz. 3556), co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 2) prawa procesowego, tj. art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku na podstawie niepełnego i nieprawidłowo zebranego materiału dowodowego w postępowaniu sądowo-administracyjnym; 3) prawa materialnego, tj. § 2 pkt 32 lit. j ww. rozporządzenia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu z dnia 9 sierpnia 2012 r. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że brak jest możliwości przeznaczenia gruntów leśnych pod nowoprojektowane drogi. W oparciu o powołane zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Ministra Klimatu i Środowiska, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Ponadto skarżący kasacyjnie oświadczył, że nie wnosi o przeprowadzenie rozprawy w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Klimatu i Środowiska wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej kasacyjnie - na podstawie art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." - zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie wniosła o jej przeprowadzenie. W tej sytuacji rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej w której podniesiono naruszenie prawa procesowego, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie należytej wykładni § 2 pkt 30 w zw. z § 2 pkt 32 rozporządzenia z dnia 9 sierpnia 2012 r., a także art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku na podstawie nieprawidłowo zebranego materiału dowodowego, a także naruszenie prawa materialnego, tj. § 2 pkt 32 lit. j rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie, zauważyć należy, że istota zarzutów w niniejszej sprawie dotyczyła kwestii materialnoprawnych powstałych na tle wykładni § 2 pkt 30 i pkt 32 lit. j powołanego rozporządzenia. Skarga kasacyjna nie zawiera innych zarzutów. Tymczasem należy zwrócić uwagę, że będąca przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu decyzja Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 22 października 2021 r., którą utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 26 lipca 2021 r. przedmiotem której było stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Środowiska z dnia 22 czerwca 2020 r. wydana została w postępowaniu nadzwyczajnym jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji. W postępowaniu nadzorczym przedmiotem tego postępowania jest zbadanie czy decyzja, co do której zostało wszczęte postępowanie nadzorcze nie została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 1 do pkt 7 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie Minister Klimatu i Środowiska stwierdzając w zaskarżonej decyzji nieważność decyzji Ministra Środowiska z dnia 22 czerwca 2020 r. wskazał naruszenie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., czyli przesłankę zgodnie z którą organ stwierdza nieważność decyzji, która była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontrolując zaskarżoną decyzję stwierdził, że niewykonalność decyzji jako przesłanka wskazana w art. 156 §1 pkt 5 k.p.a. wystąpiła w niniejszej sprawie. Jednak skarga kasacyjna nie zawiera zarzutów dotyczących postępowania nadzorczego, w tym zarzutu dotyczącego naruszenia art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Na wstępie wskazać należy, że przedmiotowe rozporządzenie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu z dnia 9 sierpnia 2012 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody w rejonie Mosina-Krajkowo dla zaopatrzenia Poznańskiego Systemu Wodociągowego, wydane zostało na podstawie art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne i ma charakter aktu prawa miejscowego. Z dniem 1 stycznia 2018 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, która w art. 135 ust. 1 pkt 2 zawiera podstawę prawną do ustanowienia przez wojewodę w drodze aktu prawa miejscowego strefy ochronnej obejmującej teren ochrony bezpośredniej i teren ochrony pośredniej. Natomiast zgodnie z art. 565 ustawy, dotychczasowe akty prawa miejscowego wydane między innymi na podstawie art. 58 ust. 1 uchylonej ustawy zachowują moc do dnia wejścia w życie aktów prawa miejscowego wydanych między innymi na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy i mogą być zmieniane. W rozpoznawanej sprawie nadal obowiązuje rozporządzenie z dnia 9 sierpnia 2012 r., które również nie było zmieniane. Przechodząc do wykładni powołanych przepisów rozporządzenia należy jeszcze zwrócić uwagę, że przedmiotem sprawy jest stwierdzenie nieważności decyzji, która została wydana z naruszeniem przepisów rozporządzenia, a więc skarga związana jest z aktem stosowania prawa, a nie jest to skarga na akt prawa miejscowego jakim jest przedmiotowe rozporządzenie. W przedmiotowym rozporządzeniu w § 1 ust. 1 ustanowiono strefę ochronną ujęcia wód podziemnych Mosina-Krajkowo dla zaopatrzenia Poznańskiego Systemu Wodociągowego. Zgodnie z ust. 2 strefę ochronna dzieli się na teren ochrony: 1) bezpośredniej, składający się z 10 części, przedstawionych na mapie stanowiącej złącznik nr 1 do rozporządzenia, obejmujący działki wyszczególnione w załączniku nr 2 do rozporządzenia; 2) pośredniej, o powierzchni 58,52km2, przedstawionej na mapie stanowiącej załącznik nr 1 do rozporządzenia oraz opisany w załączniku nr 3 do rozporządzenia. Natomiast w § 2 określono co jest zabronione na terenie ochrony pośredniej wody, z tym, że określone w pkt od 1 do pkt 30 zakazy mają charakter bezwzględny, nie przewidziano bowiem żadnych wyjątków, natomiast zakazy określone w pkt 31 i w pkt 32 przewidują wskazane w nich wyjątki. Zaznaczyć jeszcze należy, że zakazy określone w pkt 1 do pkt 30 mają bardzo zróżnicowany i różnorodny charakter. I tak zgodnie z § 2 pkt 30 rozporządzenia na terenie ochrony pośredniej ujęcia wody zabronione "dokonywanie zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych położonych w obrębach ewidencyjnych Krajkowo, Baranowo, Baranówko, Sowinki i Sowiniec na cele nierolnicze i nieleśne". Problematyka dotycząca zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne w tym tryb, zasady uregulowane zostały w art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Z powołanego art. 7 wynika również istotna różnica między ochroną gruntów rolnych i gruntów leśnych. Regulacja prawna wyraźnie uprzywilejowuje grunty leśne, ponieważ prawna możliwość ich przeznaczenie na cele nieleśne poddana jest większym ograniczeniom niż gruntów rolnych. Natomiast § 2 pkt 30 rozporządzenia wprowadza, na wskazanym obszarze, tj. obejmującym wymienione obręby ewidencyjne, tj. Krajkowo, Baranowo, Baranówko, Sowinki i Sowiniec, bezwzględny zakaz dokonywania zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Ten bezwzględny charakter tego zakazu wynika ze sformułowania przepisu, tj. zabronione jest dokonywanie zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych, przepis ten nie zawiera i nie dopuszcza jakichkolwiek wyjątków od tego zakazu. Podkreślić również należy, że na terenie strefy ochrony pośredniej, która obejmuje obszar o pow. 58,52km2 położonych jest wiele obrębów ewidencyjnych (załącznik nr 1 oraz załącznik nr 3 do rozporządzenia), natomiast wynikający z pkt 30 zakaz dokonywania zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i leśne dotyczy nie całej strefy ochronny pośredniej, ale tej części strefy, obejmującej obszar objęty wymienionymi obrębami ewidencyjnymi. Należy również zwrócić uwagę, że zakaz dokonywania zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na tym obszarze, obowiązuje w każdym przypadku, a więc niezależnie od motywów i celów na które przeznaczone miałyby być dotychczasowe grunty rolne i leśne. W świetle powyższych uwag zasadne jest stanowisko o bezwzględnym charakterze wynikającego z § 2 pkt 30 zakazu dokonywania zmiany przeznaczenia gruntu rolnego i leśnego. Natomiast wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie niezasadny jest zarzut dotyczący naruszenia § 2 pkt 32 rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie, regulacja ta nie wyłącza zakazu wynikającego z § pkt 30. Zgodnie § 2 pkt 32 rozporządzenia na terenie ochrony pośredniej ujęcia wody zabrania się "realizowania nowych – przy dopuszczeniu przebudowy, rozbudowy, odbudowy i montażu istniejących (z zastrzeżeniem pkt 15 i pkt 16) – przedsięwzięć należących do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu odrębnych przepisów z wyjątkiem: (wyjątki zostały określone w ppkt lit. a do lit. p) lit. j dróg gminnych i dróg niepublicznych o nawierzchni twardej oraz obiektów mostowych w ciągu tych dróg. Wynikający z § 2 pkt 32 lit. j wyjątek pozwalający na terenie ochrony pośredniej ujęcia wody zrealizowanie takiego przedsięwzięcia jak droga gminna i droga niepubliczna będzie możliwy do zrealizowania wówczas, gdy jego realizacja nie nastąpi na terenie gruntów rolnych lub gruntów leśnych położonych w obrębach ewidencyjnych Krajkowo, Baranowo, Baranówko, Sowinki i Sowiniec. Wyjątek o którym mowa w lit. j dotyczący dróg gminnych i dróg niepublicznych jest wyjątkiem od zakazu wynikającej z pkt 32, tj. realizowania nowych przedsięwzięć należących do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu odrębnych przepisów, a nie od zakazu wynikającego z pkt 30. Inaczej ujmując wynikająca z § 2 pkt 32 lit. j. możliwość realizowania dróg gminnych i dróg niepublicznych na terenie ochrony pośredniej ujęcia wody, w sytuacji gdy drogi te miałyby być realizowane na gruntach rolnych i leśnych jest możliwa, ale tylko wówczas grunty rolne i leśne położone są w innych obrębach ewidencyjnych niż Krajkowo, Baranowo, Baranówko, Sowinki i Sowiniec. W przypadku gdy grunty rolne i leśne położone są na terenie wymienionych obrębów ewidencyjnych obowiązuje wynikający z pkt 30 zakaz zmiany przeznaczenia gruntu rolnego i leśnego. W rozpoznawanej sprawie grunt rolny i leśny położony jest na terenie obrębu ewidencyjnego [...], a zatem zgodnie z § 2 pkt 30 rozporządzenia obowiązuje zakaz zmiany przeznaczenia. Tym samym zarzut dotyczący naruszenia § 2 pkt 32 lit. j rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie jest nieuzasadniony. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący odwołał się do fragmentu uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 599/17, w którym wskazano, że w przypadku, gdy treść przepisu nie jest w pełni precyzyjna, to celowym jest dokonanie wykładni funkcjonalnej omawianej regulacji. Pamiętać bowiem należy, że zasada zgodnie z którą "clara non sunt interpretanda" (to co zrozumiałe i jasne nie wymaga interpretacji) nie jest już aktualnie powszechnie akceptowana ani w doktrynie, ani też w orzecznictwie sądów administracyjnych. Odnosząc się do powyższej uwagi, to po pierwsze należy zwrócić uwagę, że powołany wyrok WSA sygn. akt II SA/Wa 599/17 dotyczył problematyki zasiłku dla bezrobotnych, nadto Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 czerwca 2018 r. sygn. akt I OSK 2944/17 uchylił przedmiotowy wyrok WSA sygn. akt II SA/Wa 599/17 i oddalił skargę. A po drugie Naczelny Sąd Administracyjny co do zasady nie kwestionuje funkcjonujących zasad dotyczących wykładni, w tym korzystania z wykładni funkcjonalnej, natomiast odrębnym zagadaniem jest prawidłowe zastosowanie zasad wykładni w konkretnej sprawie do mających w niej zastosowanie przepisów. W niniejszej sprawie zarówno organ jak i Sąd I instancji dokonali prawidłowej wykładni przepisów § 2 pkt 30 i pkt 32 lit. j rozporządzenia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu z dnia 9 sierpnia 2012 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody w rejonie Mosina-Krajkowo dla zaopatrzenia Poznańskiego Systemu Wodociągowego. Mając na uwadze, że zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące kwestii materialnoprawnych, tj. wykładni § 2 pkt 30 i pkt 32 lit. j przepisów powołanego rozporządzenia okazały się niezasadne, niezasadne są również zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 133 § 1 p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku spełnia kryteria określone w art. 141 § 4 p.p.s.a., a okoliczność iż skarżący kasacyjnie nie podziela stanowiska Sądu I instancji co do wykładni stosowanych przepisów nie oznacza wadliwości uzasadniania. W sprawie niedoszło również do naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. W takich okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.