I OSK 967/25

Dnia 10 czerwca 2026 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Krzysztof Sobieralski Sędziowie sędzia NSA Mariola Kowalska sędzia del. WSA Anna Wesołowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 marca 2025 r. sygn. akt II SA/Łd 858/24 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia [...] września 2024 r. znak [...] w przedmiocie odmowy skierowania do środowiskowego domu samopomocy 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. odstępuje od zasądzenia od skarżącego J. P. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wyrokiem z 6 marca 2025 r. II SA/Łd 858/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie ze skargi J. P. (Skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu (Kolegium) z [...] września 2024 roku znak [...] w przedmiocie odmowy skierowania do środowiskowego domu samopomocy uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Poddębickiego (Starosta) z [...] sierpnia 2024 roku, znak: [...] (pkt 1) oraz przyznał i nakazał wypłacić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat H. S. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w [...] przy ulicy W. [...] lok. [...], kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych powiększoną o podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu (pkt 2). Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy: Wnioskiem z 14 maja 2024 r. Skarżący zwrócił się o przyjęcie do Powiatowego Środowiskowego Domu Samopomocy w [...] (PŚDS). Decyzją z [...] sierpnia 2024 r. Starosta Poddębicki odmówił skierowania Skarżącego do ww. Domu Samopomocy, argumentując, że Skarżący świadomie naruszał zasady i nie przestrzegał obowiązków Regulaminu Organizacyjnego Domu, łamał prawa innych uczestników, prezentował postawę nacechowaną brakiem poszanowania godności innych osób, przejawiał zachowania, które wpływały niekorzystnie na uczestników Domu, na funkcjonowanie Domu i zaburzały jego pracę. W wyniku rozpoznania odwołania wniesionego przez Skarżącego Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy ustalił, że J. P. po raz pierwszy został skierowany do PŚDS mocą decyzji Starosty Poddębickiego z [...] października 2012 r. Ostatnia decyzja kierująca wydana została przez Starostę Poddębickiego [...] stycznia 2022 r., mocą której skierowano skarżącego do PŚDS na okres 2 lat, tj. od 1 lutego 2022 r. do 31 stycznia 2024 r. Jednakże określona wyżej decyzja została uchylona [...] listopada 2023 r. decyzją Starosty Poddębickiego, wydaną na wniosek Dyrektora PŚDS i członków Zespołu Wspierająco- Aktywizującego. Organ podkreślił, że w jego ocenie w sposób nie budzący wątpliwości stwierdzono występowanie incydentów na tle uporczywego łamania Regulaminu PŚDS w [...] przez Skarżącego, czemu towarzyszyło niewłaściwe zachowanie w stosunku do pracowników Domu oraz innych uczestników. Skarżący przejawiał lekceważący stosunek do przestrzegania zasad współżycia społecznego i uporczywie nie wykazywał woli zmiany swojej postawy. Podejmowane wielokrotnie próby zmiany zachowania Skarżącego nie przynosiły zamierzonego skutku, co zdaniem Kolegium świadczy to o braku woli współpracy i marnotrawieniu przyznanych świadczeń. Skarżący na ww. decyzję wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnosząc o "uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...]-08-2024 r. i decyzji z dnia [...]-09-2024 r.", ewentualnie o "zmianę wydanej decyzji przez Kolegium i skierowanie Skarżącego do Powiatowego Środowiskowego Domu Samopomocy w [...].". W odpowiedzi na skargę Kolegium, nie podzielając zarzutów skargi, podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że nie sposób podzielić argumentacji organu, że niewłaściwe zachowanie Skarżącego w stosunku do innych uczestników Domu świadczy o marnotrawieniu przyznanych mu świadczeń i korzystaniu z nich w sposób niezgodny z przeznaczeniem. W ocenie Sądu Wojewódzkiego, Kolegium nieprawidłowo stwierdziło, iż zachowanie Skarżącego wskazuje na marnotrawienie przyznanych świadczeń w postaci pobytu w środowiskowym domu samopomocy, co stanowi naruszenie art. 11 ust. 1 u.p.s. Po uchyleniu przez organ I instancji decyzji o skierowaniu skarżącego do PŚDS, a więc po 17 listopada 2023 r., Skarżący nie był uczestnikiem PŚDS, nie korzystał ze związanych z pobytem w PŚDS świadczeń, a więc nie mógł ich marnotrawić. Nie można zarzucić także Skarżącemu, tak jak uczyniły to organy, brak współdziałania z pracownikami społecznymi, a tym samym naruszenie art. 11 ust. 2 u.p.s. W ocenie Sądu I instancji popełnienie przez Skarżącego naruszeń w przeszłości nie stanowi jednoznacznej przesłanki do stwierdzenia, że takie naruszenia będą występować także w przyszłości. Kolegium zaskarżyło powyższy wyrok Sądu pierwszej instancji skargą kasacyjną w całości i zarzuciło: 1) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2003 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity Dz.U. z 2024 r., poz. 1283, dalej jako "u.p.s."), poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że za osobę marnotrawiącą świadczenie z pomocy społecznej w postaci pobytu w środowiskowym domu samopomocy nie może zostać uznana osoba, która na dzień rozpatrywania jej sprawy dotyczącej skierowania do środowiskowego domu samopomocy nie korzysta z tego rodzaju świadczenia opiekuńczego, chociaż wcześniej przebywała w środowiskowym domu samopomocy, z którego została usunięta ze względu na marnotrawienie przyznanych jej świadczeń i brak współpracy z pracownikiem socjalnym, b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 11 ust. 2 u.p.s. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że za osobę niewspółpracującą z pracownikiem socjalnym nie może zostać uznana osoba, która na dzień rozpatrywania jej sprawy dotyczącej skierowania do środowiskowego domu samopomocy nie korzysta z tego rodzaju świadczenia opiekuńczego, chociaż wcześniej przebywała w środowiskowym domu samopomocy, z którego została usunięta ze względu na marnotrawienie przyznanych jej świadczeń i brak współpracy z pracownikiem socjalnym, 2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a. i w zw. z art. 11 ust. 1 i 2 u.p.s., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej, wskutek wadliwego przyjęcia, że organy administracji naruszyły wymienione przepisy prawa materialnego, b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. i w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U, z 2024 r., poz. 572, dalej jako "k.p.a."), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej, wskutek wadliwego przyjęcia, że decyzje organów obu instancji wydane zostały z zaniechaniem dokonania rzetelnej analizy i oceny zgromadzonej w sprawie dokumentacji, Powyższe zarzuty zostały szerzej umotywowane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Na podstawie wyżej wymienionych zarzutów organ wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości; rozpoznanie skargi Skarżącego na decyzję Kolegium z [...] sierpnia 2024 r., znak; [...], i jej oddalenie, jako bezzasadnej, ewentualnie 2) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi; 3) zasądzenie od Skarżącego na rzecz Kolegium zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. III. Jednocześnie Kolegium oświadczyło, że zrzeka się rozpoznania sprawy na rozprawie i wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Skarżący wniósł o: 1. oddalenie skargi kasacyjnej z 24 kwietnia 2025 r. wywiedzionej przez Kolegium od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 marca 2025 r., sygn. akt: II SA/Łd 858/24; 2. zasądzenie na rzecz adwokat H. S. zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej Skarżącemu w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, które to koszty nie zostały uiszczone ani w całości, ani w części. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. Na wstępie przypomnieć należy, że decyzja o skierowaniu do środowiskowego domu pomocy społecznej, wydawana na podstawie art. 51 u.p.s. ma charakter decyzji uznaniowej, o czym świadczy wskazanie w cytowanym przepisie, że osobom, które ze względu na wiek, chorobę lub niepełnosprawność wymagają częściowej opieki i pomocy w zaspokajaniu niezbędnych potrzeb życiowych, mogą być przyznane usługi opiekuńcze, specjalistyczne usługi opiekuńcze lub posiłek, świadczone w ośrodku wsparcia. Przyznanie zatem świadczenia, o którym mowa w cytowanym przepisie nie następuje automatycznie, w razie spełnienia wskazanych w nim przesłanek o charakterze materialnym. Sąd Wojewódzki uchylając decyzje organów obu instancji wskazał, że nie może stanowić wystarczającej odmowy skierowania do PŚDS postępowanie Skarżącego, którego konsekwencje już poniósł tracąc status uczestnika. W konsekwencji uznał, że organy nieprawidłowo odmówiły Skarżącemu skierowania do PŚDS powołując się na art. 11 u.p.s. Stanowisko to kwestionował organ w skardze kasacyjnej. Odnosząc się do tak zarysowanego sporu wskazać należy, że co do zasady rację ma Kolegium podkreślając, że zaistnienie okoliczności, o którym mowa w art. 11 ust. 1 i ust. 2 u.p.s. to jest marnotrawienie świadczeń lub odmowa współpracy z organami pomocy społecznej może stanowić podstawę do odmowy przyznania kolejnego świadczenia jak i do uchylenia decyzji już przyznającej takie świadczenia (por. wyroki NSA z 8 marca 2017 r., I OSK 2278/15 13 grudnia 2017 r. I OSK 1167/17, 6 października 2018 r. I OSK 2340/18). Również w doktrynie wskazuje się, że "[s]kutki negatywnych zachowań świadczeniobiorców wymienione w komentowanym artykule przekładają się na określone działania organu pomocy społecznej, którymi są: ograniczenie świadczeń, odmowa ich przyznania albo przyznanie pomocy w formie świadczenia niepieniężnego, uchylenie decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymanie świadczeń pieniężnych (I. Sierpowska [w:] Pomoc społeczna. Komentarz, wyd. VII, Warszawa 2025, art. 11). Z wyroków z 13 grudnia 2017 r. I OSK 1167/17 i 6 października 2018 r. I OSK 2340/18 wynika, że pojęcie marnotrawienia świadczenia obejmuje nieprzestrzeganie regulaminu placówki, w której przebywa dana osoba. Również w doktrynie wskazuje się, że "marnotrawienie może dotyczyć także świadczeń usługowych, np. w postaci świadomego łamania regulaminu domu pomocy społecznej, schroniska dla osób bezdomnych lub innej placówki udzielającej pomocy" (opr. cit.) W konsekwencji uznać należy, że co do zasady marnotrawienie świadczeń polegające na nieprzestrzeganiu regulaminu placówki, w której przebywała dana osoba, może stanowić podstawę dla odmowy przyznania kolejnego świadczenia w postaci kolejnego skierowania do tejże placówki. Wydając decyzję o odmowie odmawiająca przyznania kolejnego świadczenia z uwagi na marnotrawienie świadczeń organ winien jednak spełnić wymogi wynikające z art. 7 k.p.a., zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten znajduje zastosowanie zarówno z uwagi na brzmienie art. 51 ust. 1 u.p.s .jak i art. 11 ust. 1 i ust. 2 cytowanej ustawy. Innymi słowy, wydając decyzję o odmowie ponownego skierowania do określonej placówki organ zobligowany jest dokładnie wyjaśnić stan faktyczny sprawy a następnie załatwić ją, uwzględniając interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jak wynika z uzasadnienia wyroku Sądu Wojewódzkiego, w jego ocenie rozpoznające sprawę organy nie sprostały temu obowiązkowi bowiem ich decyzje wydane zostały z zaniechaniem dokonania rzetelnej analizy i oceny zgromadzonej w sprawie dokumentacji, czym naruszono przepisy art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. Naruszenia te w ocenie Sądu Wojewódzkiego co najmniej mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziły do błędnego uznania, że skarżący naruszył przepis art. 11 u.p.s. Powyższe stanowisko Sądu Wojewódzkiego jest nieprawidłowe. Jak już wyżej wskazano, fakt uprzedniego marnotrawienia świadczeń może stanowić podstawę do odmowy przyznania kolejnego świadczenia. W rozpoznawanej sprawie fakt uprzedniego marnotrawienia świadczeń, to jest nieprzestrzegania regulaminu PŚDS potwierdzony został ostateczną decyzją Starosty z [...] listopada 2023 r. uchylającą decyzję tegoż organu z [...] stycznia 2022 r. kierującą Skarżącego do PŚDS na okres dwóch lat to jest do 31 stycznia 2024 r. Sąd kasacyjny zwraca również uwagę, że organy obu instancji uwzględniły nie tylko wynikający z decyzji z [...] listopada 2023 r. fakt marnotrawienia świadczeń, ale również informacje wynikające z pisma Dyrektora PŚDS z [...] sierpnia 2024 r. W piśmie tym wskazane zostało, że przyjmując ponownie Skarżącego należy się liczyć z narażeniem spokoju i bezpieczeństwa pozostałych uczestników, mimo bowiem wieloletnich starań nie udało się wpłynąć na zachowanie i postępowanie Skarżącego nie osiągnięto z nim porozumienia odnośnie konieczności przestrzegania przez niego zasad i obowiązków zawartych w Regulaminie Organizacyjnym. Organy uwzględniły również fakt, że Skarżący został zapoznany z Regulaminem 18 listopada 2014 r. i 20 stycznia 2020 r., 14 stycznia 2020 r. odbyło się spotkania pomiędzy Dyrektorem PŚDS, Dyrektorem PSPR w [...] psychologiem PŚDS i Skarżącym, które związane było ze zgłaszanymi zastrzeżeniami co do zachowania Skarżącego jako naruszającego zasady współżycia oraz moralno-społeczne w PŚDS. Organ zwrócił uwagę, że Zespół Wspierająco-Aktywizujący wyjaśnił, iż nie znajduje sposobu, technik i metod na zmianę zachowania Skarżącego a także nie widzi dobrej woli po stronie Skarżącego. Organy obu instancji odmawiając skierowania Skarżącego do PŚDS nie kwestionowały spełnienia przez niego przesłanek materialnych uzasadniających przyznanie takiego świadczenia, powołały się jednak na stanowisko zawarte w piśmie Dyrektora PŚDS z 2 sierpnia 2024 r. wskazujące na opinię Członków Zespołu Wspierająco-Aktywizacyjnego, w świetle którego ponowne przyjęcie Skarżącej prowadzić będzie do świadomego naruszenia spokoju, zdrowia i bezpieczeństwa pozostałych uczestników. Kolegium zwróciło również uwagę, że w świetle powyższego trudno dać wiarę twierdzeniom Skarżącego, zawartym w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, że pomiędzy nim a pozostałymi uczestnikami nie było kłótni, nie naruszał godności żadnego z nich a także nie sprawiał problemów. Podkreśliło, że skutkiem zachowania Skarżącego była niechęć innych uczestników do przebywania ze Skarżącym na zajęciach, obawa jego komentarzy i uwag, uczestnicy czuli się zastraszeni, byli przelęknięciu, pozostawali w ciągłym napięciu. Organ drugiej instancji odniósł się również do przedstawionego przez Skarżącego zaświadczenia lekarskiego z 2 września 2024 r. i wyjaśnił, że wynika z niego jedynie, że Skarżący pozostaje pod opieką poradni zdrowia psychicznego, zgłasza się regularnie, a podczas wizyt w gabinecie jest spokojny, podporządkowany, nie obserwuje się u niego zachowań agresywnych. Wyjaśnił również, że na podstawie powyższego zaświadczenia nie można uznać, że nie dochodziło do niewłaściwego zachowania Skarżącego w PŚDS. Kolegium odnotowało również, że wbrew stanowisku Skarżącego doszło do ustalenia jego obecnej sytuacji, bowiem przeprowadzony został wywiad środowiskowy. W ocenie Sądu kasacyjnego oznacza to, że wbrew stanowisku Sądu Wojewódzkiego, organy obu instancji nie naruszyły wskazanych przezeń przepisów postępowania. Zwrócić należy uwagę, że Sąd Wojewódzki nie wyjaśnił, jakie jeszcze postępowanie dowodowe mogłoby zostać przeprowadzone przez organy. Co również istotne, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, odmawiając skierowania Skarżącego do PŚDS organ wziął pod uwagę nie tylko sytuację Skarżącego (nie kwestionował bowiem istnienia podstaw materialnych dla wydania decyzji o skierowaniu) ale również sytuację mieszkańców placówki, do której miał być skierowany Skarżący, podkreślając, że nie można dopuścić do sytuacji, w której jeden z mieszkańców swoim zachowaniem narusza spokój i prawo do godnego życia pozostałych mieszkańców. Kolegium zwróciło uwagę, że na kwestie te należy położyć szczególny nacisk w przypadku PŚDS przeznaczonego dla osób przewlekle psychicznie chorych, osób z niepełnosprawnością intelektualną oraz wykazujących inne przewlekłe zaburzenia czynności psychicznych, jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie. W ocenie Sądu kasacyjnego oznacza to, że organy obu instancji prawidłowo zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały jego oceny z uwzględnieniem zasad wynikających z art. 7 oraz 80 k.p.a. Zwrócić należy uwagę, że uznając, iż zachodzi obawa dalszego marnotrawienia świadczeń i braku współpracy odwołały się do stanowiska wyrażanego przez Skarżącego w odwołaniu, w którym w istocie negował on zaistnienie podstaw dla wydania decyzji z [...] listopada 2023 r. Argumentacja przedstawiona w odwołaniu prawidłowo została w oceniona jako dająca powody dla przyjęcia, że Skarżący nie widzi potrzeby zmiany swojego zachowania, a co za tym idzie, w razie skierowania do PŚDS może dojść do ponownego wystąpienia zachowań, które skutkowały koniecznością wydania decyzji z [...] listopada 2023 r. W tak ustalonym stanie faktycznym, wobec przywołanych przez organy okoliczności faktycznych oraz wobec zwrócenia w decyzji Kolegium uwagi na charakter placówki, do której miał być skierowany Skarżący oraz stanowiska Zespołu Aktywizującego nie można uznać, by decyzja o odmowie skierowania Skarżącego do PŚDS wydana została z naruszeniem art. 7 k.p.a. w zakresie dotyczącym wyważenia interesów strony oraz interesu społecznego. Została również należycie uzasadniona. W konsekwencji, zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej okazały się zasadne, co skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku. Ponieważ istota sprawy była dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. po rozpoznaniu skargi Skarżącego oddalił ją na podstawie art. 151 w związku z art. 193 p.p.s.a. Sąd kasacyjny podkreśla końcowo, że uchylenie wyroku Sądu Wojewódzkiego i oddalenie skargi nie pozbawia Skarżącego możliwości ponownego wystąpienia z wnioskiem o przyznanie wnioskowanego świadczenia. Zaskarżona decyzja wydana została bowiem w określonym stanie faktycznym, przy uwzględnieniu zarówno zachowania Skarżącego poprzedzającego wydanie decyzji z [...] listopada 2023 r. jak i stanowiska wyrażanego przez niego w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego do Skarżącego na rzecz Kolegium uznając, że zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 207 § 2 p.p.s.a. Sąd kasacyjny wyjaśnia również, że nie orzekł w wyroku o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Skarżącemu w toku postępowania kasacyjnego bowiem wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach w art. 254 § 1 i art. 258-261 p.p.s.a. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, stąd też rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.