I OSK 958/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marian Wolanin Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 986/22 w sprawie ze skargi H. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 15 lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego 1) uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2) odstępuje od zasądzenia od H. J. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 986/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, po rozpoznaniu skargi H. J., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 15 lipca 2022 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: W dniu 16 maja 2022 r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku koniecznością opieką nad legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności mężem T. J. Wójt Gminy Wojaszówka decyzją z dnia 2 czerwca 2022 r. odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła skarżąca. Decyzją z dnia 15 lipca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy zauważył, skarżąca jest emerytką, ma 70 lat, jest osobą w wieku poprodukcyjnym, nie pozostaje w zatrudnieniu i jako taka nie może zrezygnować z zatrudnienia. O rezygnacji z zatrudnienia czy też świadomym jego niepodejmowaniu można mówić w sytuacji, gdy osoba sprawująca opiekę jest obiektywnie zdolna do podjęcia zatrudnienia lub rezygnacji z ewentualnie zaproponowanego zatrudnienia, na którą to zdolność wpływa także wiek takiej osoby. Takiej okoliczności, w ocenie organu, w sprawie zabrakło. Kolegium podkreśliło, że świadczenie pielęgnacyjne ma stanowić substytut wynagrodzenia za pracę, którego nie może uzyskiwać osoba sprawująca opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny czy też zastępczego świadczenia emerytalno-rentowego. Wiek wnioskodawcy winien mieć znaczenie dla oceny spełnienia przesłanki w postaci nie podejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Nie sposób przyjąć by każdy niezależnie od wieku mógł być osobą aktywną zawodowo. Stanowiska tego nie może zmienić nawet obiektywna zdolność danej osoby do realnego niesienia pomocy choremu członkowi rodziny. Zdaniem organu w okolicznościach niniejszej sprawy nie spełniona została przesłanka rezygnacji z zatrudnienia lub jego niepodejmowania. Kolegium wskazało, że sama wnioskodawczyni w oświadczeniu z dnia 27 czerwca 2022 r. stwierdziła, że zarówno przed przejściem na emeryturę, jak i po nie podejmowała zatrudnienia. Z aktywności zawodowej w postaci pracy w gospodarstwie zrezygnowała celem otrzymania emerytury KRUS. Dodatkowo akta sprawy nie wskazują by istniał bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy rezygnacją z aktywności zawodowej a aktualną opieką nad mężem. Odwołująca skończyła swą aktywność zawodową celem przejścia na emeryturę w 2008 r., w wieku 56 lat, tj. 14 lat temu, co nie miało żadnego związku z chorobą i koniecznością pomocy mężowi. Sama strona wyraźnie wskazała, że po przejściu na emeryturę nie podejmowała zatrudnienia. Na powyższą decyzję skargę złożyła skarżąca, zarzucając naruszenie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 615 ze zm.), dalej powoływanej jako "u.ś.r.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylając zaskarżoną decyzję wskazał m.in., że analiza brzmienia art. 17 ust. 1 u.ś.r. prowadzi do wniosku, że ustawodawca w przepisie tym nie wskazał granicy wieku osób ubiegających się o świadczenie pielęgnacyjne, które rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z uwagi na konieczność sprawowania stałej i długotrwałej opieki nad osoba legitymująca się orzeczeniem o niepełnosprawności. Ustawodawca w celu ustalenia zdolności bądź niezdolności do pracy zarobkowej przy sprawowaniu opieki nad osobą niepełnosprawną nie posłużył się kryterium wieku. Zdolność do zatrudnienia lub podjęcia pracy zarobkowej nie została zatem ograniczona przesłanką wieku. Odnośnie drugiego elementu, tj. braku związku przyczynowego pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia a sprawowaniem przez nią opieki nad mężem z uwagi na fakt, iż pracowała w gospodarstwie rolnym i przeszła kilkanaście lat temu na emeryturę, Sąd nie podzielił stanowiska organu odwoławczego. Zdaniem Sądu, ocena Kolegium jest dowolna i została wyrażona w oparciu o niepełny materiał dowodowy. SKO nie prowadziło szczegółowego postępowania wyjaśniającego w tym zakresie, co doprowadziło je do wadliwych wniosków. Skarżąca w skardze wyjaśniła, że prawdziwym jest fakt, że od 14 lat jest na emeryturze i w tym czasie nie podejmowała pracy zarobkowej. Przyczyną takiego stanu rzeczy, była jej sytuacja rodzinna, a mianowicie konieczność sprawowania opieki nad rodzicami, którzy wymagali stałej opieki przez ostatnie lata swojego życia. Ojciec zmarł w wieku 94 lat w 2014 r., natomiast matka w 2017 r., również w wieku 94 lat. Po śmierci rodziców nie podejmowała ona zatrudnienia, ponieważ nie miała takiej potrzeby. Jej mąż pomimo przejścia na emeryturę w wieku 65 lat w roku 2018, nadal dodatkowo prowadził działalność gospodarczą z uwagi na niskie świadczenia emerytalne małżonków, które nie pozwalały im na normalny byt. Sytuacja jednak zmieniła się diametralnie w grudniu 2021 r. kiedy po przyjęciu 3 dawki szczepionki przeciw COVID-19, mąż skarżącej całkowicie podupadł na zdrowiu, a choroby i schorzenia męża spowodowały, że nie mógł poruszać się o własnych siłach, a towarzyszący mu przy tym ból, nie pozwalał mu nawet na sen. Od tego czasu życie skarżącej zostało podporządkowane ratowaniu zdrowia męża. Wyjaśniła, że mąż z uwagi na stan swojego zdrowia, wymaga stałej opieki, którą ona sprawuje. Ponadto dotychczas typowe obowiązki domowe dzielili z mężem wspólnie, obecnie została nimi obciążona w całości. Zdaniem Sądu niewątpliwie duże znaczenie w niniejszej sprawie ma zmiana sytuacji materialnej skarżącej. Z uwagi na brak możliwości dorobienia przez męża do emerytury, dodatkowo sytuację ekonomiczno - gospodarczą w kraju (wysoki wskaźnik inflacji, wzrost cen podstawowych produktów żywności, ceny opału i mediów), jak również wciąż wzrastające koszty leczenia męża, sytuacja materialna rodziny znacznie się pogorszyła. To wszystko powoduje realną konieczność podjęcia przez skarżącą dodatkowej aktywności zawodowej, która niosłaby ze sobą dodatkowe dochody. Jednak jest to niemożliwe, z uwagi na konieczność sprawowania przez nią opieki nad mężem. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie, zarzucając naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 u.ś.r. i uznanie, że w sprawie zachodzi związek przyczynowy między rezygnacją z zatrudnienia lub jego niepodejmowaniem, a podjęciem opieki nad niepełnosprawnym mężem przez skarżącą, podczas gdy stan ten w sprawie nie zachodzi. Strona nie zrezygnowała bowiem z pracy na roli w związku z koniecznością opieki nad mężem, ale wobec nabycia praw emerytalnych i celem sprawowania opieki nad rodzicami. Zatem wobec faktu, że skarżąca już od 2008 r., tj. niemal od 15 lat, nie jest aktywna zawodowo, jak też po śmierci swoich rodziców (rok 2014 i 2017), żadnej aktywności zawodowej nie przejawiała, co sama oświadczyła, w sprawie nie wykazano, że rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej bądź jej niepodejmowanie miało miejsce w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym małżonkiem; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 § 1 K.p.a. poprzez nieuprawnione przyjęcie, że w sprawie wystąpiła konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego we wskazanym przez Sąd zakresie, podczas gdy organy rozpoznały sprawę poprawnie, po podjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w wystarczającym zakresie do wydania orzeczenia merytorycznego. Uchybienie to należy uznać za istotne, gdyż odmienna ocena dokonana przez Sąd w tym zakresie skutkowałaby oddaleniem skargi. Wskazując na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w całości i oddalenie skargi, względnie o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd; 2) zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych; Jednocześnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie oświadczyło, że zrzeka się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 202 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna jest zasadna. W skardze kasacyjnej sformułowane zostały zarzuty oparte o obie podstawy wskazane w art. 174 P.p.s.a., a więc dotyczące zarówno naruszenia prawa materialnego jak i przepisów postępowania. Ze względu na istotę sporu, w pierwszej kolejności należało jednakże odnieść się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, mając na uwadze, że zasadniczą kwestią, wymagającą rozstrzygnięcia jest ocena, czy w okolicznościach niniejszej sprawy H. J. spełnia przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, wskazane w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, tj. czy istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia lub jego niepodejmowaniem a koniecznością sprawowania osobistej opieki nad mężem, legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Powołany przepis określa zatem przesłanki podmiotowe i przedmiotowe, które muszą zaistnieć, aby danej osobie mogło być przyznane świadczenie pielęgnacyjne. Przysługuje ono bowiem osobom w nim wymienionym, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniem konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r. przysługuje zatem wymienionym w tym przepisie podmiotom z tytułu niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, natomiast wykładnia art. 17 ust. 1 u.ś.r. prowadzi do wniosku, że zaprzestanie (niepodejmowanie) aktywności zawodowej przez opiekuna musi być spowodowane koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie zaś innymi przyczynami, głównie leżącymi po stronie osoby ubiegającej się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Osoby te decydując się na sprawowanie opieki pozbawiają się możliwości uzyskiwania jakichkolwiek dochodów związanych z zatrudnieniem lub inną pracą zarobkową, stąd w takiej sytuacji mogą liczyć na wsparcie ze strony Państwa. Świadczenie pielęgnacyjne przynajmniej częściowo ma na celu zrekompensowanie utraty dochodów wskutek zaprzestania lub niepodejmowania aktywności zawodowej (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 2950/15, z dnia 14 września 2017 r. sygn. akt I OSK 695/17, z dnia 18 maja 2021 r. sygn. akt I OSK 275/21 oraz z dnia 18 października 2023 r. sygn. akt I OSK 1875/22). Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że niepodejmowanie lub rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, o której mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r. to sytuacja, w której wnioskodawca z własnej woli zaprzestaje wykonywania czynności zarobkowych wymienionych w art. 3 pkt 22 powołanej ustawy. Nie można przy tym pominąć, że fakt rezygnacji z zatrudnienia lub jego niepodejmowania powinien być oceniany na moment rozpoznawania wniosku o przyznanie świadczenia. Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. nie zakreśla bowiem żadnych ram czasowych, co do wykazania rezygnacji z zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania opieki, warunkiem jest jednak, by stan ten w odniesieniu do tego samego niepełnosprawnego i jego opiekuna trwał. Dlatego istotne jest, czy w dniu złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego strona spełnia ustawowe przesłanki do jego przyznania. Nie oznacza to jednak, że konkretne zależności czasowe, następstwo zdarzeń czy osadzenie okoliczności w konkretnym miejscu i czasie nie mają znaczenia dla oceny zachodzenia wymaganego, bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy niepodejmowaniem lub rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej a koniecznością opieki nad osobą niepełnosprawną. W okolicznościach badanej sprawy poza sporem pozostaje, że mąż skarżącej, w związku z opieką nad którym skarżąca wystąpiła o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, legitymuje się od dnia 26 kwietnia 2022 r. orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 25 lutego 2022 r.), H. J. natomiast, występując z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego miała 70 lat i od 15 lutego 2008 r., tj. ponad 14 lat przed wydaniem zaskarżonej decyzji miała ustalone prawo do emerytury rolniczej. Ponadto, co wynika jednoznacznie z oświadczenia strony z dnia 27 czerwca 2022 r., zarówno przed przejściem na emeryturę jak i po nie podejmowała zatrudnienia. Skarżąca zrezygnowała zatem z aktywności zawodowej przed wystąpieniem konieczności podjęcia się opieki nad mężem w związku z ustaleniem w stosunku do niego znaczonego stopnia niepełnosprawności. To niepodejmowanie zatrudnienia, ani innej pracy zarobkowej przez uczestniczkę postępowania ma charakter stały i długotrwały gdyż trwa ponad piętnaście lat, a więc powstało znacznie wcześniej niż pojawiła potrzeba sprawowania opieki nad mężem. Nawet w sytuacji gdyby przyjąć, że rezygnacja z aktywności zawodowej strony powstała na skutek konieczności opieki nad rodzicami to cel tego działania nie był ściśle związany z osobą współmałżonka. Również po śmierci rodziców (ojca w 2014 r., a matki w 2017 r.) skarżąca nie przejawiała żadnej aktywności zawodowej. W konsekwencji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie trafnie wskazało, że przedstawione okoliczności faktyczne nie mogą pozostać obojętne przy ocenie, czy wnioskodawczyni ubiegając się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego spełnia ustawową przesłankę "rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej". Niewątpliwe rezygnacja skarżącej z zatrudnienia i pobieranie emerytury nie miały związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym mężem. Z uwagi na czas jaki upłynął między tymi dwoma wydarzeniami brak jest związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z pracy (i przejściem na emeryturę), a podjęciem opieki nad niepełnosprawnym T. J. Z tych względów należało uznać, że w sprawie nie została spełniona podstawowa przesłanka przyznania świadczenia pielęgnacyjnego określona w art. 17 ust. 1 u.ś.r. Istotnie, art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. nie dotyczy wyłącznie sytuacji, w której wnioskodawca zrezygnował z pracy zarobkowej w związku z wykonywaniem opieki nad osobą niepełnosprawną. Jego zakresem objęte są również takie stany faktyczne, w których opiekun nie podejmuje pracy z uwagi na sprawowanie takiej opieki. Należy zatem wyjaśnić, że "rezygnując z zatrudnienia" wnioskodawca musi celowo, intencjonalnie – tj. bezpośrednio w związku podjęciem się opieki – zaprzestać wykonywania pracy w formach prawem przewidzianych, z tytułu której otrzymuje wynagrodzenie. Z kolei "niepodejmowanie zatrudnienia" związane jest ze świadomą decyzją o nieubieganiu się o pracę (a zatem z powstrzymaniem się od zarobkowania), przy jednoczesnej, realnej możliwości jej wykonywania. Jak wskazano we wcześniejszych rozważaniach z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wystąpiła H. J. ur. w 1952 r., która od 2008 r. ma ustalone prawo do emerytury, natomiast ustalony stopień niepełnosprawności T. J. datuje się od 25 lutego 2022 r. W takiej sytuacji ustalenie, czy osoba uprawniona do emerytury spełnia przesłankę niepodejmowania zatrudnienia lub innej działalność zarobkowej wymaga odniesień się do stanu faktycznego konkretnej sprawy, w tym m.in. do okoliczności w jakich osoba ta uzyskała prawo do emerytury, okoliczności w jakich zaczęła sprawować opiekę nad osobą niepełnosprawną, charakteru tej opieki, czy też aktywności zarobkowej podejmowanej na emeryturze, przed rozpoczęciem sprawowania opieki itp. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca nie wykazała, że pozostając na emeryturze podejmowała zajęcia mające stanowić jej dodatkowe źródło utrzymania, z których to zajęć musiała zrezygnować z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad mężem. Naczelny Sąd Administracyjny nie kwestionuje przy tym, że skarżąca jako emerytka, potencjalnie może podjąć zatrudnienie lecz decydujące w sprawie pozostaje czy strona rzeczywiście podejmowała pracę albo inne zarobkowe zajęcia lub podejmowała realne działania w celu rozpoczęcia takiej aktywności do czasu rozpoczęcia opieki nad niepełnosprawnym mężem. Z okoliczności rozpoznanej sprawy nie wynika, aby skarżąca po przejściu na emeryturę podejmowała pracę lub inną aktywność zarobkową lub uzewnętrzniała wolę rozpoczęcia takiej aktywności, natomiast sam fakt ewentualnego pogorszenia się sytuacji finansowej rodziny skarżącej na skutek braku możliwości zarobkowania jej męża z uwagi na stan zdrowia nie może stanowić argumentu przemawiającego za przyznaniem żądanego świadczenia. Wobec powyższego zasadne są zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 § 1 K.p.a., przy pomocy których Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie kwestionowało dokonaną przez Sąd I instancji ocenę sposobu przeprowadzenia ustaleń faktycznych w kontekście badania przesłanki istnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia i jego niepodejmowaniem przez stronę a sprawowaniem opieki. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok, a uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona rozpoznał skargę orzekając, na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 P.p.s.a. i art. 193 P.p.s.a., o jej oddaleniu. Na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a. odstąpiono od zasądzenia od H. J. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości uznając, że w sprawie zachodzi przypadek szczególnie uzasadniony, o którym mowa w tym przepisie. Podstawą do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym był przepis art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a.