I OSK 957/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Skarbu Państwa - Prezydenta m.st. Warszawy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2023 r. sygn. akt I SA/Wa 2065/23 w sprawie ze skargi Skarbu Państwa - Prezydenta m.st. Warszawy na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 1 września 2023 r. nr DO-II.7610.122.2023.AB w przedmiocie nabycia prawa użytkowania wieczystego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 19 grudnia 2023 r. sygn. akt I SA/Wa 2065/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarbu Państwa - Prezydenta m.st. Warszawy (dalej także jako "skarżący", "skarżący kasacyjnie") na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z 1 września 2023 r. nr DO-II.7610.122.2023.AB w przedmiocie nabycia prawa użytkowania wieczystego. Pismem z 26 lutego 2024 r. Skarb Państwa – Prezydent m.st. Warszawy wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Zaskarżając wyrok w całości skarżący kasacyjnie zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej także jako "k.p.a.''), polegające na oddaleniu skargi Skarbu Państwa - Prezydenta m.st Warszawy na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 1 września 2023 r., znak: 00-11.7610.122.2023.AB, utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego nr 2582/2023 z dnia 14 czerwca 2023 r., znak: SPN1V.752.136.2022.MR, która to decyzja zawiera wadliwe rozstrzygnięcie i do której załączony został załącznik nieopatrzony podpisami organu; 2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., polegające na oddaleniu skargi Skarbu Państwa - Prezydenta m.st Warszawy na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 1 września 2023 r., znak: DO-n.7610.122.2023.AB, utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego nr 2582/2023 z dnia 14 czerwca 2023 r., znak: SPN-IV.752.136.2022.MR, gdy ani Wojewoda Mazowiecki ani Minister Rozwoju i Technologii nie dokonali weryfikacji dostarczonego przez spółkę Polskie Koleje Państwowe S.A. wykazu, który stał się załącznikiem do decyzji Wojewody Mazowieckiego nr 2582/2023 z dnia 14 czerwca 2023 r., znak: SPN1V.752.136.2O22.MR; 3. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art 77 § 1, art. 80 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., polegające na oddaleniu skargi Skarbu Państwa - Prezydenta m.st Warszawy na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 1 września 2023 r., znak: DO-n.7610.122.2023.AB, utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego nr 2582/2023 z dnia 14 czerwca 2023 r., znak: SPN-1V.752.136.2O22.MR, w której stwierdzono nabycie przez przedsiębiorstwo państwowe "Polskie Koleje Państwowe" posadowionych na nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] , wybudowanych w [...] r. torów głównych zasadniczych linii nr [...] W.-G. oraz torów stacyjnych linii nr [...] W.-G., gdy w [...] r. na tej nieruchomości nie istniała jakakolwiek infrastruktura kolejowa; 4. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 34 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 2542, dalej także jako "u.k.r. PKP") przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorstwo państwowe Polskie Koleje Państwowe nabywa z mocy prawa własność urządzeń posadowionych na nieruchomościach nabytych z dniem 27 października 2000 r., wybudowanych po 27 października [...] r., gdy art. 34 ust. 3 u.k.r. PKP obejmuje zakresem swojego działania jedynie urządzenia istniejące na tych nieruchomościach w 27 października 2000 r., a nabycie urządzeń wybudowanych po tej dacie następuje na zasadzie art. 235 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 1610 ze zm., dalej także jako "k.c.''); 5. naruszenie przepisu postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., przez brak odniesienia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu skarżonego kasacyjnie wyroku do zarzutu naruszenia przez decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z 1 września 2023 r., znak: DO-II.7610.122.2023.AB, art. 34 ust. 1 i 3 u.k.r. PKP w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez stwierdzenie nabycia przez przedsiębiorstwo państwowe "Polskie Koleje Państwowe" z mocy prawa z dniem 27 października 2000 r. własności budowli i urządzeń posadowionych na nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] w obrębie [...], które wybudowane zostały w roku [...]; 6. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz w zw. z przepisami prawa materialnego, tj. art 34 ust 1 u.k.r. PKP i art 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 1990 r. Nr 32 poz. 1991 ze zm.) przez niewystarczające zbadanie kwestii, czy Skarbowi Państwa w dniu 5 grudnia 1990 r. przysługiwało prawo własności nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] w obrębie [...]. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołano argumentację mającą przemawiać za jej uwzględnieniem. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i uchylenie decyzji z 1 września 2023 r., oraz utrzymanej nią w mocy decyzji 14 czerwca 2023 r., ewentualnie - o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W przypadku uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, że istota sprawy nie jest dostatecznie wyjaśniona, na podstawie art 106 § 3 w zw. z art 193 p.p.s.a. o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu - wydruku fragmentu zdjęcia lotniczego z Serwisu Mapowego Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy z nałożoną siatką aktualnych działek ewidencyjnych, obejmującego działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] na okoliczność: zagospodarowania obszaru obecnej działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] w 1972 r., braku infrastruktury kolejowej na terenie obecnej działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] w 1972 r. Każdorazowo, wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności zarzutów kasacyjnych, przytoczonych w ww. skardze. Istota sporu sprowadza się do kwestionowania przez skarżącego kasacyjnie przysługiwania własności nieruchomości Skarbowi Państwa, stwierdzenia nabycia przez przedsiębiorstwo państwowe "Polskie Koleje Państwowe" z mocy prawa z dniem 27 października 2000 r. własności budowli i urządzeń posadowionych na nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] w obrębie [...], które wybudowane zostały w roku [...], nadto posadowionych na nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...]z obrębu [...], wybudowanych w [...]r. torów głównych zasadniczych linii nr [...] W.-G. oraz torów stacyjnych linii nr [...] W.-G., w sytuacji gdy w [...] roku na tej nieruchomości nie istniała jakakolwiek infrastruktura kolejowa. Równocześnie podnosi skarżący kasacyjnie okoliczności w odniesieniu do wadliwości samej decyzji do której dołączony załącznik nieopatrzony jest podpisami organu oraz niedokonania weryfikacji dostarczonego przez spółkę Polskie Koleje Państwowe S.A. wykazu, który stał się załącznikiem do decyzji Wojewody Mazowieckiego nr 2582/2023 z 14 czerwca 2023 r. Powyższe zarzuty oparto na obu podstawach kasacyjnych (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.), tj. naruszeniu przepisów prawa materialnego, które może przybierać dwie postaci błędną wykładnię przepisu prawa materialnego oraz niewłaściwe zastosowanie przepisu (normy prawnej zrekonstruowanej na podstawie obowiązującego przepisu) oraz prawa procesowego. Pierwsza z wymienionych postaci obrazy prawa materialnego, dla skuteczności tego rodzaju zarzutu, wymaga konkretyzacji nieprawidłowości wykładni przeprowadzonej przez sąd wojewódzki, jak i wyjaśnienie prawidłowej – zdaniem strony – rekonstrukcji normy prawnej z przepisu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 września 2025 r., sygn. akt I OSK 1861/22). W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej oparł zarzuty skargi kasacyjnej na konstrukcji błędnej wykładni przepisu prawa materialnego, podnosząc okoliczności stanowiące o niewłaściwym zastosowaniu przepisu, równocześnie nie przedstawiając prawidłowej jego zadaniem wykładni art. 34 ust 1 i 3 ust 1 i 3 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (dalej jako "ustawy o komercjalizacji"), co czyni ten zarzut wadliwym. Drugi rodzaj podniesionych zarzutów o obrazie przepisów prawa procesowego także w znacznej części został nieprawidłowo skonstruowany, bowiem skarżący kasacyjnie wymieniając naruszone – w jego ocenie – przepisy tej natury podnosi o obrazie polegającej na oddaleniu skargi, w drugiej dopiero ich części – także wadliwie – wskazując stan faktyczny, który jak można wywnioskować z intencji skarżącego kasacyjnie, winien być w ten sposób ustalony. Prawidłowo natomiast przedstawiony zarzut tej treści wymaga wykazania przez skarżącego kasacyjnie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok Sądu I instancji byłby inny. Winien on zatem wskazać przepisy, które jego zdaniem zostały naruszone oraz uzasadnić, na czym konkretnie to naruszenie polegało, a także wykazać, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 stycznia 2019 r., II GSK 3718/16). Nie można bowiem poprzestać na stwierdzeniu, że niewystarczające są ustalenia stanu faktycznego, niedokonaniu należytej weryfikacji dowodów w sprawie zgromadzonych, czy przedstawieniu że odmienny był stan faktyczny aniżeli w sprawie ustalony, podnosząc, że wszystkie te uchybienia prowadziły do naruszenia polegającego na wydaniu nieprawidłowego w sprawie rozstrzygnięcia. Obowiązkiem skarżącego kasacyjnie jest precyzyjne wskazanie, jak konkretne naruszenie (art. 7, 8, 77 k.p.a.) wpłynęło na treść rozstrzygnięcia, a nie tylko stwierdzenie samego faktu naruszenia (tak w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lutego 2020 r., I FSK 1414/17). Autor skargi kasacyjnej nie zdołał powyższym wymogom sprostać. Niemniej, mimo wymienionych wadliwości, Naczelny Sąd Administracyjny, wraz z uzasadnieniem podniesionych w petitum skargi zarzutów, dokonał ich właściwej rekonstrukcji i w takim kształcie ustosunkował się do wniesionego środka zaskarżenia. Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy o komercjalizacji, grunty będące własnością Skarbu Państwa, znajdujące się w dniu 5 grudnia 1990 r. w posiadaniu PKP, co do których PKP nie legitymowało się dokumentami o przekazaniu mu tych gruntów w formie prawem przewidzianej i nie legitymuje się nimi do dnia wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw państwowych, stają się z dniem wejścia w życie ustawy (tj. z dniem 27 października 2000 r ), z mocy prawa, przedmiotem użytkowania wieczystego PKP. W myśl ust. 3 przywołanego przepisu budynki, inne urządzenia i lokale znajdujące się na gruntach, o których mowa w ust. 1, stają się z mocy prawa, nieodpłatnie, własnością PKP. Jak słusznie zatem zwrócił na to uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny, z art. 34 ust. 1 ustawy o komercjalizacji wynikają trzy przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby PKP mogły zostać uwłaszczone: po pierwsze, grunt, który ma być przedmiotem uwłaszczenia stanowi własność Skarbu Państwa, po drugie, grunt ten w dniu 5 grudnia 1990 r. znajdował się w posiadaniu PKP i po trzecie, PKP nie legitymowało się dokumentami o przekazaniu mu tego gruntu w formie prawem przewidzianej i nie legitymowało się nimi do dnia wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw państwowych. Wymienione przesłanki muszą być przy tym spełnione kumulatywnie. Brak zatem spełnienia którejkolwiek z tych przesłanek wyklucza możliwość zastosowania omawianego przepisu. W orzecznictwie sądów administracyjnych nadto wyjaśniono, że przepisy art. 34 i 34a ustawy o komercjalizacji nie dotyczą gruntów, których komunalizacja nastąpiła z mocy prawa - art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 1990 r. nr 32 poz. 1991 ze zm., dalej także jako "ustawa o komunalizacji"), lecz gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 3 i 4 tej ustawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 stycznia 2013 r., I OSK 1417/11). Przepis art. 5 ust. 1 ustawy o komunalizacji stanowi, że nabycie mienia ogólnonarodowego następuje z mocy prawa z dniem wejścia w życie tej ustawy, tj. z dniem 27 maja 1990 r. Jednakże, stwierdzenie nabycia mienia z mocy prawa dokonuje się w drodze deklaratoryjnej decyzji wydawanej przez wojewodę (art. 18 ust. 1 ustawy o komunalizacji). Decyzja komunalizacyjna stanowi więc element konieczny, bez którego istnienia gmina nie może powoływać się na prawo własności, a Skarb Państwa nie może powoływać się na zaistnienie komunalizacji z mocy prawa. Powyższe potwierdza stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z 6 lutego 2004 r. (sygn. akt II CK 404/02), w myśl którego mimo że nabycie własności na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o komunalizacji następuje z mocy prawa z chwilą wejścia ustawy w życie, to stwierdzenie owego przejścia prawa należy, stosownie do art. 18 ust. 1, do kompetencji organu administracji państwowej - wymaga więc decyzji wojewody. Wyjaśniono tam, że decyzja komunalizacyjna stanowi akt deklaratoryjny, ale konieczny i zawierający sui generis element konstytutywny, dopiero od chwili jej wydania gmina może skutecznie powoływać się w obrocie na swoje prawo, i prawem tym rozporządzać. Sytuacja ta powoduje w istocie czasowe wyłączenie uprawnień właścicielskich, a nabycie mienia komunalnego stanowi uwłaszczenie gminy częścią mienia ogólnonarodowego i ma charakter pochodny, bowiem gmina staje się następcą Skarbu Państwa (tak w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 1085/10 i z 20 listopada 2008 r. sygn. akt I OSK 1575/07). Jak wynika ze zgromadzonego materiału, Wydział Skarbu Państwa i Nieruchomości Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w Warszawie w piśmie z 23 sierpnia 2023 r. poinformował organ, że w rejestrach dotyczących postępowań komunalizacyjnych prowadzonych w Mazowieckim Urzędzie Wojewódzkim (dotyczących wydanych decyzji oraz spraw w toku) nie odnaleziono przedmiotowej działki. W konsekwencji minister nie naruszył prawa stwierdzając, że według danych z daty wydawania decyzji sporne działki były 5 grudnia 1990 r. własnością Skarbu Państwa. Mimo, że ustawa o komunalizacji ma pierwszeństwo przed stanem ujawnionym w księdze wieczystej i w przypadku kolizji, stan prawny na dzień uwłaszczenia obala domniemanie wynikające z wpisu Skarbu Państwa w księgach wieczystych, jeśli tylko do wydania decyzji deklaratoryjnej doszło. Dlatego też, zarówno organ, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie uznali, że skarżący kasacyjnie nie wykazał prawno - rzeczowego tytułu do przedmiotowej nieruchomości, w sprawie nie przeprowadzono postępowania komunalizacyjnego, dlatego to wpis w księdze wieczystej Skarbu Państwa jako właściciela spornej nieruchomości w dacie wejścia w życie ustawy o komunalizacji ma decydujące znaczenie. Obalenie domniemania określonego w art. 3 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece może nastąpić wyłącznie przed sądem powszechnym, zaś organy administracji nie są uprawnione do dokonywania własnych ocen, czy w danym przypadku działa, czy też nie działa rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych. Takich działań w sprawie tej nie poczyniono, a zarzuty skargi kasacyjnej zaniechania czynienia kolejnych ustaleń w tej materii, prawidłowych ustaleń stanu faktycznego i prawnego spornej nieruchomości nie zmienią. Odnośnie do zawartej w art. 34 ustawy o komercjalizacji przesłanki posiadania w dniu 5 grudnia 1990 r. przez PKP gruntu, zasadnie w rozpoznawanej sprawie przyjęto, że jej stwierdzenie następuje na podstawie co najmniej jednego z dokumentów wymienionych enumeratywnie w § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 stycznia 2001 r. w sprawie sposobu potwierdzania posiadania przez przedsiębiorstwo państwowe "Polskie Koleje Państwowe" gruntów będących własnością Skarbu Państwa. Rozporządzenie to określa bowiem szczegółowe zasady ustalania m.in. faktu, że dany grunt znajdował się w dniu 5 grudnia 1990 r. w posiadaniu PKP, w oparciu o wymienione w przywołanym paragrafie rodzaje dokumentów stanowiących dowody w sprawach uwłaszczeniowych. Sposób zatem ustalania jednej z przesłanek, która prowadzi do wydania decyzji uwłaszczeniowej na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy o komercjalizacji nie odbiega w istotny sposób od zasad regulujących uwłaszczenie w oparciu o inne akty prawne. Przepisy przywołanego rozporządzenia przewidują konkretnego rodzaju środki wykazania prawa własności PKP podlegającego uwłaszczeniu, nie wyłączając przy tym równocześnie ogólnych zasad dowodzenia określonych w kodeksie postepowania administracyjnego (m.in. art. 75 k.p.a.), mając za myśl przewodnią, że zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek działania na podstawie prawa. Tym samym, w oparciu o wskazane normy zaoferowano dokumenty o posiadaniu gruntu przez PKP świadczące, nie przedstawiono jednakże w ramach ogólnych norm dowodzenia dowodów przeciwstawnych, nie ujawniono ich także w toku postępowania administracyjnego. Dlatego, na potwierdzenie wykazania posiadania gruntu przedłożono do akt sprawy m.in. zaświadczenie Prezydenta m.st. Warszawy nr 101/2023 z 23 marca 2023 r., w którym wskazano, iż działka ewidencyjna nr [...] pozostawała we władaniu Dyrekcji Rejonowej Kolei Państwowych i stanowiła część dawnej działki nr [...], także wypis z ewidencji gruntów. Wbrew ustaleniom własnym skarżącego kasacyjnie, w wypisie tym oznaczono sporną działkę symbolem Tk – tereny kolejowe, a w załącznikach do wniosku o stwierdzenie nabycia prawa użytkowania wieczystego udokumentowano na tym terenie infrastrukturę kolejową obejmującą tory zasadnicze linii nr [...] i [...] wybudowane w [...] r. czy sieć trakcyjną wybudowaną w [...] roku. Dokumenty te są wystarczające do potwierdzenia posiadania przez PKP gruntu w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 34 ustawy o komercjalizacji. Skoro posiadanie w dniu 5 grudnia 1990 r. przez Polskie Koleje Państwowe gruntu Skarbu Państwa obejmującego działkę nr [...] zostało potwierdzone na podstawie dokumentów wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia, to organy wydające zaskarżone decyzje nie naruszyły prawa. W świetle powyższego, nieopatrzony podpisami organu załącznik do decyzji administracyjnej czy inne jego wadliwości natury formalnej stanowić mogą uchybienia formalne, nieświadczące w tym przypadku automatycznie o wadliwości całej decyzji. Załącznik ten wyraźnie powiązany jest z decyzją uwłaszczeniową, ale nie ma wątpliwości, co do jego autentyczności skoro nawet skarżący kasacyjnie w drugiej części skargi odnosi się do jego zapisów, formułując dalej idące zarzuty mając jego treść za podstawę. Minister Rozwoju i Technologii, utrzymując w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego, jako przesłankę uwłaszczenia wskazał, że w dniu 5 grudnia 1990 r. nieruchomość znajdowała się w posiadaniu PKP, bowiem zgromadzona w sprawie dokumentacja potwierdziła w niniejszej sprawie spełnienia przesłanki posiadania przez przedsiębiorstwo państwowe "Polskie Koleje Państwowe" przedmiotowego gruntu w stanie na dzień 5 grudnia 1990 r., dlatego oddalenie w tym przypadku skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszało art. 151 p.p.s.a. Odnośnie do sformułowanego w skardze kasacyjnej zarzutu, że w załącznik do ww. decyzji z 14 czerwca 2023 r. stanowiący wykaz inwentarzowym budowli i urządzeń PKP zostały ujęte obiekty wybudowane po 27 października 2000 r., które nie powinny być przedmiotem uwłaszczenia, wyjaśnienia wymaga, że treść art. 34 ust. 3 ustawy o komercjalizacji nie uzależnia nabycia prawa własności budynków i innych urządzeń znajdujących się na uwłaszczanym gruncie od okoliczności wybudowania ich przed 27 października 2000 r. W świetle regulacji dotyczących użytkowania wieczystego nie jest możliwe potwierdzenie nabycia tego prawa bez potwierdzenia nabycia prawa własności znajdujących się na tym gruncie zabudowań. Przede wszystkim podkreślić należy, że owe budynki wybudowane według wykazu po 2000 r. stanowią elementy infrastruktury kolejowej i uwzględniając, że użytkowanie wieczyste zostało przez spółkę PKP nabyte z mocy prawa na podstawie art. 34 ustawy komercjalizacyjnej, wszelkie urządzenia wzniesione przez użytkownika wieczystego na gruncie Skarbu Państwa czy jednostki samorządu terytorialnego, zgodnie z treścią art. 235 k.c., stanowią własność użytkownika wieczystego i są immanentnie prawem z nim związanym. Urządzenia wybudowane po tej dacie na gruncie Skarbu Państwa (będącym już wtedy w użytkowaniu wieczystym PKP) podlegają ogólnym zasadom Kodeksu cywilnego. PKP staje się ich właścicielem jako użytkownik wieczysty, ale nie w drodze uwłaszczenia ustawowego, lecz na drodze nakładów inwestycyjnych, co czyni zarzuty w tej materii bezpodstawnymi. Wbrew zarzutowi obrazy art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazania wymaga, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie był zobowiązany do ustosunkowania się do każdego z podniesionych zarzutów, jeśli nie zmieniają podstaw dokonanej przez Sąd oceny w jej całokształcie. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przewidziano w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., stanowiącym o związaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi podstawami w niej wskazanymi. Niemniej, w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sąd I instancji odniósł się do stwierdzenia przez organy nabycia przez "Polskie Koleje Państwowe" z mocy prawa z dniem 27 października 2000 r. własności budowli i urządzeń posadowionych na nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] w obrębie [...], które wybudowane zostały w roku [...], co zostało w ramach pozostałych zarzutów na tej materii się skupiających wyżej omówione. Ustosunkowując się do zaś do obrazy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. stwierdzić należy, że skoro pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej zostały uznane za niezasadne, to brak było podstaw do uwzględnienia przywołanego zarzutu. W rezultacie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie była usprawiedliwiona i, na mocy art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.