I OSK 913/22

Dnia 5 maja 2023 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędziowie: sędzia NSA Piotr Przybysz (sprawozdawca) sędzia del. WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 788/21 w sprawie ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 24 lutego 2021 r. nr DO-II.7610.134.2021.MT w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi Polskich Kolei Państwowych S.A. z siedzibą w Warszawie na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 24 lutego 2021 r., nr DO-II.7610.134.2021.MT, w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego, wyrokiem z 3 września 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 788/21, oddalił skargę. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wojewoda Śląski, działając na podstawie art. 34 i art. 35 ustawy z 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. z 2020 r., poz. 292 ze zm., powoływanej dalej jako: "ustawa o komercjalizacji PKP"), decyzją z 26 listopada 2020 r., nr NW/IV/77200/250/1/10, odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 27 października 2000 r. przez skarżącą Spółkę prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w Gminie [...], obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,4080 ha. Odwołanie od tej decyzji, pismem z 10 grudnia 2020 r., złożyła Polskie Koleje Państwowe S.A. w W. wskazując na naruszenie przez organ typu podstawowego art. 7 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. - powoływanej dalej jako: "k.p.a."), poprzez brak dokonania wszelkich czynności koniecznych do wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, w tym zbadania spełnienia przesłanek uwłaszczenia. W ocenie odwołującej się Wojewoda naruszył również art. 34 ustawy poprzez stwierdzenie, że nieruchomość na 5 grudnia 1990 r. nie była własnością Skarbu Państwa, oraz brak ustalenia, czy Spółka była w posiadaniu nieruchomości według stanu na tę datę. Po rozpatrzeniu odwołania oraz zbadaniu sprawy Minister Rozwoju, Pracy i Technologii przywołał treść art. 34 ustawy o komercjalizacji PKP i wskazał, że nieruchomości będące własnością Skarbu Państwa, znajdujące się 5 grudnia 1990 r. w posiadaniu PKP, co do których Spółka nie legitymowała się dokumentami o przekazaniu tych gruntów w formie prawem przewidzianej i nie legitymuje się nimi do dnia wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw państwowych, stają się z dniem wejścia w życie ustawy o komercjalizacji PKP (tj. z 27 października 2000 r.), z mocy prawa, przedmiotem użytkowania wieczystego PKP. Natomiast budynki, inne urządzenia i lokale znajdujące się na tych gruntach stają się z mocy prawa, nieodpłatnie, własnością PKP. Minister podkreślił, że nabycie wyżej wskazanych praw nie może naruszać praw osób trzecich, którymi w rozumieniu tego przepisu są podmioty legitymujące się prawami rzeczowymi, roszczeniami, bądź określonymi przez prawo prawnymi formami władania, co do nieruchomości będącej przedmiotem postępowania zarówno na 5 grudnia 1990 r., jak i na 27 października 2000 r. Minister wskazał, że z treści księgi wieczystej nr [...], w której uregulowana była działka nr 1262, wynika, że na 5 grudnia 1990 r. właścicielem tej nieruchomości był, na podstawie orzeczenia o zrzeczeniu się nieruchomości z 27 lipca 1988 r., Rep. A Nr [...], Skarb Państwa. Organ odwoławczy zauważył jednak, że decyzją z 25 sierpnia 2020 r., nr NWXV.7510.1.150.1.2015, Wojewoda Śląski, na podstawie art. 13 ust. 2, 3 i 4 ustawy z 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz. U. z 2020 r., poz. 396 ze zm.), stwierdził nabycie przez Gminę [...] z mocy prawa z 1 lipca 2000 r. prawa własności nieruchomości państwowej położonej w jednostce ewidencyjnej [...] - obszar wiejski, obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...], o pow. 0,4080 ha. Stan taki potwierdza treść księgi wieczystej nr [...], do której działka nr [...] została przyłączona z księgi wieczystej nr [...]. Zgodnie z zapisem w dziale II ww. księgi wieczystej, właścicielem spornej nieruchomości nr [...] jest Gmina [...]. Podstawę wpisu stanowi zaś wyżej wskazana decyzja Wojewody z 25 sierpnia 2020 r. Z powyższych względów Minister stwierdził, że na 27 października 2000 r. przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła własności Skarbu Państwa, a tym samym nie została w stosunku do niej spełniona przesłanka własności państwowej, z którą przepisy uwłaszczeniowe wiążą skutek nabycia przez PKP praw wynikających z art. 34 ustawy o komercjalizacji PKP, gdyż działka nr [...]stanowiła w tej dacie własność Gminy [...]. Organ zaznaczył, że wobec braku spełnienia przesłanki własności Skarbu Państwa wobec przedmiotowego gruntu, badanie pozostałych przesłanek z art. 34 ustawy o komercjalizacji PKP stało się bezprzedmiotowe. Skargę na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 24 lutego 2021 r., nr DO-II.7610.134.2021.MT złożyła Polskie Koleje Państwowe S.A. w W.. Kwestionując akt Ministra w całości, zarzuciła mu: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 7 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a., poprzez brak podjęcia działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, b) art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 34 ustawy o komercjalizacji PKP, poprzez odmowę stwierdzenia nabycia na rzecz Spółki z 27 października 2000 r. z mocy prawa użytkowania wieczystego spornej nieruchomości. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją aktu Wojewody Śląskiego z 26 listopada 2020 r., nr NW/IV/77200/250/I/10, oraz o rozpatrzenie sprawy zgodnie z wnioskiem PKP, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. W motywach rozstrzygnięcia Sąd I instancji podał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji Ministra stanowił art. 34 ustawy o komercjalizacji PKP. Z przywołanego przepisu wynikają trzy przesłanki, których łączne spełnienie jest konieczne, aby PKP mogły zostać uwłaszczone: - grunt, który ma być przedmiotem uwłaszczenia stanowić musi własność Skarbu Państwa, - grunt ten na 5 grudnia 1990 r. znajdować się powinien w posiadaniu PKP, - do przedmiotowego gruntu Spółka nie legitymowała się dokumentami o przekazaniu tych gruntów w formie prawem przewidzianej oraz nie legitymowała się nimi do dnia wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw państwowych. Treść art. 34 ust. 1 ustawy o komercjalizacji PKP stanowi, że uwłaszczeniu z mocy prawa podlegają grunty będące własnością Skarbu Państwa, znajdujące się na 5 grudnia 1990 r. w posiadaniu Spółki, co oznacza, że oprócz posiadania przez PKP, (także 5 grudnia 1990 r.) grunt musiał być własnością Skarbu Państwa. Za niedopuszczalne należałoby bowiem uznać usankcjonowanie z mocą wsteczną posiadania PKP poprzez uwłaszczenie w dniu wejścia w życie ustawy, na gruntach innych niż będących własnością Skarbu Państwa, zwłaszcza, że uwłaszczenie odbywa się nieodpłatnie (ust. 2 i ust. 3) oraz nie może naruszać praw osób trzecich (ust. 4). Podkreślić przy tym trzeba, że wymienione w powyższym przepisie przesłanki muszą być spełnione kumulatywnie. Oznacza to, że niespełnienie którejkolwiek z nich, nawet przy spełnieniu pozostałych, uniemożliwia skorzystanie z możliwości uwłaszczenia na podstawie art. 34 ustawy o komercjalizacji PKP. W rozpatrywanej sprawie, zdaniem Sądu I instancji, nie została spełniona jedna z przesłanek wynikających z art. 34 powołanej ustawy, bowiem sporna nieruchomość, według stanu na 27 października 2000 r. (data wejścia w życie ustawy), nie stanowiła własności Skarbu Państwa. Jak wynika z akt sprawy, działka nr 1262, na podstawie ostatecznej decyzji Wojewody Śląskiego z 25 sierpnia 2020 r., z 1 lipca 2000 r. została z mocy prawa skomunalizowana na rzecz Gminy [...]. Akt ten jest ostateczny i pozostaje w obrocie prawnym, co znajduje odzwierciedlenie w zapisie działu II, prowadzonej przez Sąd Rejonowy w M. księgi wieczystej nr [...]. Podstawą powyższego wpisu jest ww. decyzja Wojewody, nr: NWXV.7510.1.150.1.2015. W tej sytuacji wyjaśnić należy, że decyzja komunalizacyjna, wydawana na podstawie na podstawie art. 13 ust. 2 i 4 w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, w trybie przepisów regulujących przejście z mocy samego prawa z 1 lipca 2000 r. własności nieruchomości Skarbu Państwa na rzecz właściwych gmin, o ile spełnione są przesłanki dotyczące nieruchomości określone przepisami tej ustawy, ma charakter deklaratoryjny. Zgodnie z tym przepisem nieruchomości rolne nieprzekazane do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa ostatecznymi decyzjami, o których mowa w art. 16 ust. 3 tej ustawy, w terminie określonym w ust. 1, tj. do 30 czerwca 2000 r., stają się z mocy prawa własnością gmin, na terenie których są położone. Nabycie nieruchomości w tym trybie stwierdza wojewoda w drodze decyzji. Sąd wojewódzki podkreślił, że decyzja komunalizacyjna Wojewody, wydana na podstawie wyżej wskazanych przepisów, ma charakter deklaratoryjny. Potwierdza mianowicie stan, jaki z 1 lipca 2000 r. zaistniał z mocy samego prawa. Z kolei określone w art. 34 ust. 1 ustawy z 8 września 2000 r. przesłanki uwłaszczenia dotyczyły gruntów, które na 5 grudnia 1990 r. oraz na 27 października 2000 r. były własnością Skarbu Państwa. W rozpatrywanej sprawie nie została zatem spełniona jedna z przesłanek wynikających z art. 34 powołanej ustawy. W tej sytuacji brak było prawnych możliwości pozytywnego rozpatrzenia wniosku skarżącej Spółki, niezależnie od ewentualnego spełnienia pozostałych przesłanek określonych w powołanym przepisie. Dopóki w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja Wojewody, stwierdzająca nabycie przez Gminę [...], z mocy prawa, z 1 lipca 2000 r., nieodpłatnie prawa własności przedmiotowej nieruchomości, dopóty brak jest możliwości skutecznego skorzystania przez skarżącą w stosunku do tej nieruchomości z przepisów art. 34 ustawy o komercjalizacji PKP, bowiem nieruchomość w dacie istotnej dla uwłaszczenia PKP nie stanowiła własności Skarbu Państwa. Sąd I instancji zauważył, że objęta kontrolowanym aktem Ministra nieruchomość, w wymaganej ustawą dacie (5 grudnia 1990 r.) stanowiła - na podstawie orzeczenia z [...] lipca 1988 r., Rep. A, Nr [...] (zapis księgi wieczystej nr [...]) - własność Skarbu Państwa, jednak - według stanu na 27 października 2000 r. - była własnością Gminy [...], co prawidłowo ustaliły organy obu instancji. Jednocześnie bez znaczenia pozostaje, czy na 5 grudnia 1990 r. PKP posiadała nieruchomość, gdyż jak wyżej zaznaczono, brak spełnienia choćby jednej z przesłanek, nawet przy spełnieniu pozostałych, nie pozwala na stwierdzenie nabycia prawa użytkowania wieczystego oraz własności budynków i urządzeń posadowionych na tym gruncie w trybie ustawy z 8 września 2000 r. Z wyżej wskazanych przyczyn Sąd I instancji uznał, że organy prawidłowo oceniły stan sprawy w odniesieniu do art. 34 ustawy, nie doszło zatem, wbrew zarzutom skargi, do naruszenia tego przepisu. Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności, Sąd wojewódzki z mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosły Polskie Koleje Państwowe Spółka Akcyjna z siedzibą w Warszawie, reprezentowane przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości oraz zarzucając mu naruszenie: 1. prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, w postaci art. 34 ust. 1 ustawy o komercjalizacji PKP poprzez bezzasadne przyjęcie, iż Polskie Koleje Państwowe S.A. nie nabyły z dniem 27 października 2000 r. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, pomimo że w niniejszej sprawie realizowały się wszystkie podstawy do jej uwłaszczenia, 2. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez niezastosowanie oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie i oddalenie skargi, mimo że zachodziły podstawy do jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie przez organ art. 75 § 1 ab initio k.p.a. oraz art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na ograniczeniu w postępowaniu administracyjnym zasady równej mocy środków dowodowych, mimo że takie ograniczenie jest nieuzasadnione, nie wynika wprost z przepisu ustawy, przerzuca na stronę odpowiedzialność za ewentualne błędy organu administracji państwowej, a przez wprowadzenie takiego wymogu ex post faktycznie pozbawia stronę rzeczywistej ochrony jej praw majątkowych, przy jednoczesnym przerzuceniu obowiązków dowodowych na stronę; gdyby Sąd I instancji dostrzegł powyższe uchybienie, zaskarżone rozstrzygnięcie mogłoby być inne, tj. skarga mogłaby zostać uwzględniona, z daleko posuniętej ostrożności procesowej skarżąca kasacyjnie wskazała nadto na naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez niezastosowanie oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i oddalenie skargi, pomimo że zachodziły podstawy do jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie przez organ art. 61 § 1-2 k.p.a. poprzez brak wszczęcia postępowania o wywłaszczenie nieruchomości i jej uwłaszczenie w oparciu o art. 37a ust. 1-2 ustawy z 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe", pomimo że organ ustalił w niniejszej sprawie okoliczności wypełniające ww. podstawę wywłaszczenia i uwłaszczenia gruntów, będących elementem infrastruktury kolejowej. Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym wg norm przepisanych oraz na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że ustalenia w niniejszej sprawie zostały dokonane na podstawie niewystarczającej dokumentacji. W toku postępowania administracyjnego nie doszło do podjęcia wszystkich koniecznych czynności, niezbędnych do załatwienia sprawy, jak również dokonania właściwej oceny, w zakresie braku spełnienia jednej z przesłanek zastosowania art. 34 ust. 1 ustawy o PKP. Sąd I instancji nie dostrzegł tych uchybień. Błędne rozstrzygnięcie Sądu I instancji wynika z przyjęcia, że Skarb Państwa nie był właścicielem nieruchomości zarówno 5 grudnia 1990 r., jak i 27 października 2000 r. Tymczasem, zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną, w sprawie zrealizowały się wszystkie przesłanki uwłaszczenia. Jak zaznaczyła wnosząca skargę kasacyjną, nawet gdyby przyjąć, że Skarbowi Państwa nie przysługiwała własność gruntu przedmiotowej działki, to realizują się podstawy do stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Skarb Państwa własności gruntu będącego elementem infrastruktury kolejowej z dniem 1 czerwca 2003 r., jak też stwierdzenia nabycia ex lege z tym dniem prawa użytkowania wieczystego i prawa własności budynków, lokali i innych urządzeń znajdujących się na tych gruntach przez PKP S.A., na podstawie art. 37a ust. 1-2 ustawy o PKP. Nie wniesiono odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy podać, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259), powoływanej dalej jako ".p.s.a.", ponieważ strona skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a druga strona, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a). Biorąc pod uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Skarżąca kasacyjnie zarzuciła wyrokowi Sądu I instancji naruszenie zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, jednakże przepisy postępowania co do zasady stanowią kontynuację zarzucanych naruszeń prawa materialnego, a ich uzasadnienie opiera się na tezie, że skoro organy i Sąd I instancji wadliwie zinterpretowały art. 34 ustawy z dnia 8 września 2000 r., to dopuściły się także naruszeń procedury. W tej sytuacji ocena zarzucanych naruszeń prawa materialnego determinuje wynik oceny zarzutów naruszenia przepisów p.p.s.a. w związku z przepisami procedury administracyjnej. W takiej zaś sytuacji konieczne było odniesienie się w pierwszej kolejności do postawionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego PKP S.A. spełnia przesłanki określone w art. 34 ustawy z dnia 8 września 2000r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego Polskie Koleje Państwowe. Zgodnie z art. 34 ust. 1 tej ustawy grunty będące własnością Skarbu Państwa, znajdujące się w dniu 5 grudnia 1990 r. w posiadaniu PKP, co do których PKP nie legitymowało się dokumentami o przekazaniu mu tych gruntów w formie prawem przewidzianej i nie legitymuje się nimi do dnia wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw państwowych, stają się z dniem wejścia w życie ustawy, z mocy prawa, przedmiotem użytkowania wieczystego PKP. Nabycie praw, o których mowa w ust. 1, nie może naruszać praw osób trzecich (art. 34 ust. 4). Jak słusznie wskazał Sąd I instancji, przedmiotem uwłaszczenia mogą być wyłącznie grunty będące własnością Skarbu Państwa. Objęta kontrolowanym aktem Ministra nieruchomość, w wymaganej ustawą dacie (5 grudnia 1990 r.) stanowiła - na podstawie orzeczenia z [...] lipca 1988 r., Rep. A, Nr [...] (zapis księgi wieczystej nr [...]) - własność Skarbu Państwa, jednak - według stanu na 27 października 2000 r. - była własnością Gminy [...]. Oznacza to, że wprawdzie w dniu 5 grudnia 1990 r. przedmiotowa działka stanowiła własność Skarbu Państwa, jednakże nie stanowiła jej w dniu 27 października 2000 r. Tym samym nie została spełniona podstawowa przesłanka zawarta w art. 34 ustawy z dnia 8 września 2000 r., tj. posiadanie przez Skarb Państwa tytułu własności do przedmiotowej nieruchomości w dacie 5 grudnia 1990 r. i w dacie 27 października 2000 r., co uniemożliwiało pozytywne rozpoznanie wniosku PKP S.A. Nie ulega bowiem wątpliwości, że warunki, o jakich mowa w powyższym przepisie, muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak któregoś z elementów powoduje niemożność nastąpienia skutku materialnoprawnego Aby zatem PKP mogła uzyskać prawo wieczystego użytkowania, grunt musi stanowić własność Skarbu Państwa, a przedmiotowa nieruchomość w dacie wejścia w życie ustawy o komercjalizacji własnością Skarbu Państwa nie była. Wbrew zarzutom skargi nie doszło zatem do naruszenia art. 34 ustawy z dnia 8 września 2000 r. Za nieusprawiedliwione należy uznać zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., jak również art. 151 p.p.s.a., w związku z art. 75 § 1 ab initio k.p.a. oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zakres prowadzonego przez organy postępowania dowodowego determinowany był treścią przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w tej sprawie. Skarżąca ogólnikowo jedynie stwierdza, że rozstrzygnięcia wydane w niniejszej sprawie oparto o ustalenia dokonane na podstawie niewystarczającej dokumentacji, nie wskazując jakichkolwiek dowodów przemawiających za prezentowanym przez nią stanowiskiem. W takiej sytuacji twierdzenia skarżącej są gołosłowne, niemające oparcia w aktach sprawy. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez niezastosowanie oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie, w związku z art. 61 §1-2 k.p.a. i art. 37a ust. 1-2 ustawy z dnia 8 września 2000 r. należy wskazać, że również i ten zarzut nie mógł być uwzględniony. Przede wszystkim sposób sformułowania zarzutu jest wadliwy. Nie można bowiem powoływać sprzecznych ze sobą przepisów, z których jeden stanowi o wyniku rozstrzygnięcia w postaci oddalenia skargi, drugi zaś uchylenia decyzji. Również nieskutecznie postawiono zarzut naruszenia art. 61 § 1 i 2 k.p.a. przez jego niezastosowanie. Żądanie stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego wnioskująca spółka oparła na art. 34 ustawy z 8 września 2000 r. i na tej też podstawie procedował Wojewoda Śląski. Nie miał natomiast podstaw do badania sprawy pod kątem przesłanek określonych w art. 37a ust. 1 i 2 powołanej ustawy, czy też inicjowania odrębnego postępowania z urzędu. Zatem całkowicie niezasadne jest żądanie skargi kasacyjnej uchylenia wyroku i wydanych w sprawie decyzji na innej podstawie prawnej, aniżeli ta, która była podstawą rozstrzygnięcia. Wobec powyższego należy uznać, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.