I OSK 905/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie sędzia NSA Maciej Dybowski sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 listopada 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 650/18 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 14 czerwca 2018 r. nr SKO Gd/1558/18 w przedmiocie odmowy wpisu do ewidencji lekarzy uprawnionych do przeprowadzania badań lekarskich osób kierujących pojazdami oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 22 listopada 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 650/18 oddalił skargę A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 14 czerwca 2018 r. nr SKO Gd/1558/18 w przedmiocie odmowy wpisu do ewidencji lekarzy uprawnionych do przeprowadzania badań lekarskich osób kierujących pojazdami. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. S. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając Sądowi I instancji, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", naruszenie prawa materialnego, to jest art. 130 ust. 9 w związku z art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.k.p.", przez wadliwe przyjęcie, że skarżący nie spełnia wymogu przewidzianego w art. 77 ust. 1 pkt 3 lit. b u.k.p., pomimo że był wpisany w dniu wejścia w życie cytowanej ustawy do rejestru uprawnionych lekarzy, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 123 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.r.d." Z uwagi na powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku i poprzedzającej ją decyzji Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy. Ewentualnie, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto, wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że w dniu wejścia w życie u.k.p. A. S. był wpisany do rejestru uprawnionych lekarzy, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 123 P.r.d. Z tego względu został wpisany do ewidencji lekarzy uprawnionych do przeprowadzania badań lekarskich osób kierujących pojazdami, prowadzonej na podstawie u.k.p. Decyzją z 10 czerwca 2013 r. A. S. został wykreślony z ewidencji w związku z zaprzestaniem spełniania warunku określonego w art. 77 ust. 1 pkt 4 u.k.p. Ta przeszkoda wygasła na skutek zatarcia skazania orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z [...] r. sygn. akt [...]. Dlatego też, wnoszący skargę kasacyjną złożył wniosek o ponowne wpisanie go na listę lekarzy uprawnionych do przeprowadzania badań lekarskich osób kierujących pojazdami. Jak zaznaczył wnoszący skargę kasacyjną, był wpisany w dniu wejścia w życie u.k.p. do rejestru uprawnionych lekarzy, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 123 P.r.d., co oznacza, zgodnie z art. 130 ust. 9 u.k.p., że uznaje się go za spełniającego wymagania, o których mowa w art. 77 ust. 1 pkt 2 i 3 u.k.p., w tym w szczególności wymóg przewidziany w art. 77 ust. 1 pkt 3 lit. b cyt. ustawy. Tym samym Sąd I instancji błędnie przyjął, że art. 130 ust. 9 u.k.p. nie znajduje zastosowania w sytuacji wnoszącego skargę kasacyjną. Wobec lekarzy uprawnionych do przeprowadzania badań lekarskich, obecnie obowiązująca ustawa o kierujących pojazdami wprowadziła w art. 77 ust. 1 pkt 2 i 3 zupełnie nowe wymogi dotyczące legitymowania się dodatkowymi szkoleniami określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 81 ust. 1 u.k.p. Przed wejściem w życie ustawy obowiązywał rejestr uprawnionych lekarzy, o którym mowa w art. 123 P.r.d. Podstawą wpisu do tego rejestru było w szczególności uzyskanie uprawnień regulowanych przez wcześniejsze przepisy. Wprowadzając nową ustawę, ustawodawca uznał, że wiedza lekarza zdobyta i zweryfikowana przed jej wejściem w życie jest równoważna wiedzy zdobytej w wykonaniu wymogów przewidzianych w art. 77 ust. 1 pkt 2 i 3 u.k.p., czego wyrazem jest treść art. 130 ust. 9 tej ustawy. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, Sąd I instancji błędnie przyjał, że przepis ten umożliwia uznanie wymagań, o których mowa w art. 77 ust. 1 pkt 2 i 3 przez osobę wpisaną do rejestru uprawnionych lekarzy, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 123 P.r.d., jedynie w dniu wejścia w życie u.k.p. Takie ograniczenie nie wynika z treści art. 130 ust. 9 u.k.p., a wykładnia Sądu I instancji została dokonana wbrew jego literalnemu brzmieniu. Skarżący kasacyjnie wskazał, że Sąd posługuje się w tym celu wykładnią systemową, to jest umieszczeniem omawianego przepisu w Rozdziale 20 u.k.p. zatytułowanym "Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe". Potwierdzenie dopuszczalności przełamania jednoznacznego brzmienia opisywanego przepisu przez zastosowanie wykładni funkcjonalnej powinno być poprzedzone ustaleniem, że wyniki wykładni językowej prowadzą do absurdalnych wniosków. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonał takich ustaleń. Ponadto, ratio legis rozwiązania przewidzianego w art. 130 ust. 9 u.k.p. polega na zrównaniu znaczenia uprawnień uzyskanych przez lekarzy przed i po wejściu w życie u.k.p. Oznacza to, że ani literalna, ani celowościowa wykładnia art. 130 ust. 9 u.k.p., nie prowadzi do wniosku, że przepis ten nie znajduje zastosowania wobec wnoszącego skargę kasacyjną. Każdy lekarz, który w dniu wejścia w życie u.k.p. był wpisany do ewidencji lekarzy uprawnionych, zawsze (to jest bezterminowo) będzie spełniał wymogi przewidziane w art. 77 ust. 1 pkt 2 i 3 u.k.p. Celowościowa wykładnia stoi natomiast na przeszkodzie, aby w sposób różny traktować lekarzy znajdujących się w analogicznej sytuacji. Różne traktowanie przejawiać się będzie w odmowie wpisu lekarza, który składa stosowny wniosek później niż w chwili wejścia w życie ustawy, mimo że dysponuje on takimi samymi kwalifikacjami, jak lekarze, którzy trafili do ewidencji w chwili wejścia w życie ustawy. Celem wprowadzenia wymogu określonego w art. 77 ust. 1 pkt 3 lit. b jest dopuszczenie do wpisu do ewidencji lekarzy posiadających odpowiednią wiedzę, udokumentowaną odpowiednimi zaświadczeniem. Ustawodawca przyjął, że kwalifikacje wymagane w art. 77 ust. 1 pkt 3 lit. b spełniają także lekarze wpisani do rejestru w dniu wejścia w życie ustawy (art 130 ust. 9 u.k.p.). W toku obowiązywania u.k.p. nie musieli oni w szczególności ukończyć dodatkowych szkoleń określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 81 ust. 1 u.k.p. Podobnie wnoszący skargę kasacyjną nigdy nie przestał – na mocy art. 130 ust. 9 u.k.p. – spełniać wymogu określonego w art. 77 ust. 1 pkt 3 lit. b u.k.p. Organ zarzucił wnoszącemu skargę kasacyjną brak spełnienia tylko i wyłącznie wymogów przewidzianych w art. 77 ust. 1 pkt 3 lit. b u.k.p., a więc wymogów legitymowania się określonym poziomem wiedzy specjalistycznej (potwierdzonej ukończeniem odpowiednich szkoleń). Tymczasem wnoszący skargę kasacyjną, co Sąd I instancji wprost przyznaje, taką wiedzą dysponuje. Zawężająca wykładnia przepisu art. 130 ust. 9 u.k.p. pozbawia wnoszącego skargę kasacyjną możliwości skorzystania z uprawnień już nabytych, różnicując jego sytuację w zestawieniu z lekarzami, którzy zostali uwzględnieni w rejestrze, a dysponują taką samą wiedzą i potwierdzającymi ją szkoleniami. Nie wniesiono odpowiedzi na skargę kasacyjną. Przewodniczący Wydziału I Izby Ogólnoadministracyjnej zarządzeniem z 23 lutego 2022 r. sygn. akt I OSK 905/19 poinformował strony, że Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadza rozprawę wyłącznie zdalnie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość, jeżeli wszystkie strony wyrażą na to zgodę. Jeżeli którakolwiek z wezwanych stron oświadczy, że nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej, sprawa zostanie skierowana na posiedzenie niejawne. Wobec powyższego, strony zostały wezwane do zajęcia stanowiska w przedmiocie rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym. Nie wszystkie strony postępowania zajęły stanowisko w sprawie. Przewodniczący Wydziału I Izby Ogólnoadministracyjnej zarządzeniem z 4 kwietnia 2022 r. sygn. akt I OSK 905/19 skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). W sprawie nie jest sporne, że A. S. zwrócił się do Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Gdańsku o wpis do ewidencji lekarzy uprawnionych do przeprowadzania badań lekarskich osób kierujących pojazdami we wniosku z 3 stycznia 2018 r. Decyzją z 5 marca 2018 r. nr 1/ODL/2018, wydaną na podstawie art. 77 ust. 2 pkt 4 lit. a u.k.p., działający z upoważnienia Marszałka Województwa Pomorskiego, Dyrektor Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy odmówił wpisania wnioskodawcy do wskazanej ewidencji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku, po rozpoznaniu odwołania A. S., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku podzielił zasadność ustaleń organów wskazujących, że A. S. w następstwie prawomocnego skazania został wykreślony z ewidencji lekarzy uprawnionych do przeprowadzania badań lekarskich osób kierujących pojazdami (decyzją Marszałka Województwa Pomorskiego z 10 czerwca 2013 r. nr 1/Dz/2013), a zatem wniosek z 3 stycznia 2018 r. jest ponownym wnioskiem o wpis do ewidencji. Oznacza to, że wnioskodawca powinien spełnić wszystkie przesłanki określone w art. 77 ust. 1 u.k.p. W sytuacji, gdy wnioskodawca nie posiada specjalizacji w zakresie medycyny transportu lub medycyny pracy, powinien legitymować się dodatkowym szkoleniem określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 81 ust. 1 u.k.p. Wobec tego Sąd I instancji oddalił skargę A. S. uznając, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, są zgodne z przepisami prawa. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie wyłącznie prawa materialnego, to jest art. 130 ust. 9 w związku z art. 77 ust. 1 u.k.p., przez wadliwe przyjęcie, że skarżący nie spełnia wymogu przewidzianego w art. 77 ust. 1 pkt 3 lit. b tej ustawy, pomimo że był wpisany w dniu wejścia w życie cytowanej ustawy do rejestru uprawnionych lekarzy, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 123 P.r.d. Pomimo tego, że autor skargi kasacyjnej w petitum skargi nie sprecyzował formy naruszenia prawa materialnego, to znaczy nie wskazał, czy naruszenie normy prawnej nastąpiło przez błędną wykładnię, czy też przez niewłaściwe jej zastosowanie, to jednak z uzasadnienia skargi kasacyjnej można wywieść, że skarżący kasacyjnie kwestionuje zaaprobowanie przez Sąd I instancji przyjętego przez organy administracyjne sposobu rozumienia art. 130 ust. 9 w związku z art. 77 ust. 1 u.k.p. Skarżący kasacyjnie twierdzi bowiem, że literalna wykładnia wskazanej normy prawnej prowadzi do wniosku, że każdy lekarz, który w dniu wejścia w życie u.k.p. był wpisany do ewidencji lekarzy uprawnionych, zawsze (to jest bezterminowo) będzie spełniał wymogi przewidziane w art. 77 ust. 1 pkt 2 i 3 u.k.p., a zatem niezależnie od późniejszego wykreślenia z ewidencji. Z niezakwestionowanych w sprawie ustaleń faktycznych, w następstwie czego Naczelny Sąd Administracyjny przyjął je jako własne, wynika, że wnioskodawca nie posiada specjalizacji w zakresie transportu lub medycyny pracy, powinien zatem legitymować się dodatkowym szkoleniem określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 81 ust. 1 u.k.p., to jest w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. z 2017 r. poz. 250 ze zm.). Przy czym z woli ustawodawcy osobę wpisaną w dniu wejścia w życie u.k.p. do rejestru uprawnionych lekarzy, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 123 P.r.d., uznaje się za spełniającą wymagania, o których mowa w art. 77 ust. 1 pkt 2 i 3. Sąd I instancji uznał, że istota wskazanej regulacji, wobec określenia w art. 77 ust. 1 u.k.p. wymagań warunkujących uzyskanie wpisu do ewidencji lekarzy uprawnionych, sprowadza się wyłącznie do przejściowego określenia sytuacji prawnej osób, które w momencie wejścia w życie ustawy o kierujących pojazdami (to jest 19 stycznia 2013 r.) były wpisane do rejestru uprawnionych lekarzy, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 123 P.r.d. Regulacja ta wskazuje, czy osoby wpisane do powyższego rejestru przed dniem 19 stycznia 2013 r. mogą nadal wykonywać swoje uprawnienia w realiach określonych wymogami wynikającymi z nowej regulacji prawnej. Powyższe stanowisko Sądu I instancji należy podzielić. Prawidłowo Sąd Wojewódzki w procesie wykładni normy prawnej, posiłkując się wykładnią systemową, zwrócił uwagę, że przepis art. 130 ust. 9 u.k.p. znajduje się w rozdziale 20 tej ustawy, który zawiera przepisy zmieniające przepisy obowiązujące, przepisy przejściowe i końcowe. Zgodnie z § 30 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r. poz. 283) w przepisach przejściowych reguluje się wpływ nowej albo znowelizowanej ustawy na stosunki powstałe pod działaniem ustawy albo ustaw dotychczasowych bez względu na to, czy do tych stosunków zamierza się stosować przepisy dotychczasowe, przepisy nowe czy przepisy regulujące ten wpływ w sposób odmienny od przepisów dotychczasowych i przepisów nowych (ust. 1). W przepisach przejściowych rozstrzyga się w szczególności czy zachowuje się uprawnienia i obowiązki oraz kompetencje powstałe w czasie obowiązywania uchylanych albo wcześniej uchylonych przepisów oraz czy skuteczne są czynności dokonane w czasie obowiązywania tych przepisów; sprawy te reguluje się tylko w przypadku, gdy nie chce się zachować powstałych uprawnień, obowiązków lub kompetencji albo chce się je zmienić (ust. 2 pkt 3). Rolą przepisów przejściowych jest zatem uregulowanie sytuacji prawnych podmiotów, które powstały ze względu na obowiązywanie określonych norm i w czasie, gdy sytuacje te trwają, następuje zmiana prawa. Dotyczą one tylko sytuacji intertemporalnych: określone sytuacje prawne pewnych podmiotów, powstałe "za rządów dawnego prawa" trwają po wejściu w życie "nowego prawa", względnie sytuacje prawne powstałe "pod rządami dawnego prawa" ustają z powodu wejścia w życie "nowego prawa" (S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Wydawnictwo Sejmowe, Warszawa, 2004, s. 80). Z taką sytuacją intertemporalną mamy do czynienia w związku z wejściem w życie, z dniem 19 stycznia 2013 r., ustawy o kierujących pojazdami. Przewidywała ona w art. 130 ust. 1 przekształcenie rejestru uprawnionych lekarzy, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 123 P.r.d., w ewidencję, o której mowa w art. 77 ust. 1 pkt 5. Przepis art. 130 ust. 9 jest zaś konsekwencją zmiany prawa w tym zakresie. Zgodnie z art. 130 ust. 9 u.k.p. osobę wpisaną w dniu wejścia w życie ustawy do rejestru uprawnionych lekarzy, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 123 P.r.d., uznaje się za spełniającą wymagania, o których mowa w art. 77 ust. 1 pkt 2 i 3. W myśl zaś tych ostatnich przepisów, lekarzem uprawnionym do przeprowadzania badań lekarskich, zwanym dalej "uprawnionym lekarzem", jest osoba łącznie spełniająca następujące wymagania: posiadająca co najmniej 5-letni staż w zawodzie lekarza (pkt 2) i posiadająca specjalizację w zakresie medycyny transportu lub medycyny pracy (pkt 3 lit. a) albo inną specjalizację i dodatkowe szkolenie określone w przepisach wydanych na podstawie art. 81 ust. 1 (pkt 3 lit. b). Normę prawną rekonstruuje się zawsze z całokształtu obowiązujących przepisów prawnych. Należy zatem sięgnąć do zasad wykładni prawa, zgodnie z którymi znaczenie przepisu zależy nie tylko od jego językowego sformułowania (kontekst językowy), ale także od treści innych przepisów (kontekst systemowy) oraz całego szeregu wyznaczników pozajęzykowych, takich jak cele czy funkcje regulacji prawnej. Wymóg uwzględniania wszystkich metod wykładni nie oznacza jednak pominięcia dyrektyw preferencji, spośród których na czoło wysuwa się powszechnie akceptowana w orzecznictwie i w piśmiennictwie zasada pierwszeństwa wykładni językowej i subsydiarności wykładni systemowej i funkcjonalnej. Zasada pierwszeństwa wykładni językowej, choć nie ustala absolutnego porządku preferencji, to jednak dopuszcza odstępstwa od wyniku jej zastosowania tylko wówczas, gdy wynik ten prowadzi albo do absurdu, albo do rażąco niesprawiedliwych lub irracjonalnych konsekwencji. Nie zawsze więc zachodzi konieczność posłużenia się kolejno wszystkimi rodzajami wykładni; nie ma w szczególności potrzeby sięgania po dyrektywy celowościowe wówczas, gdy już po zastosowaniu dyrektyw językowych albo językowych i systemowych uda się uzyskać właściwy wynik wykładni, tj. ustalić pozbawione cech absurdalności znaczenie interpretowanej normy (wyrok Sądu Najwyższego z 8 maja 1998 r., I CKN 664/97, OSNC 1999 nr 1, poz. 7). Biorąc pod uwagę powyższe, przyjęty przez Sąd I instancji sens językowy, znajduje potwierdzenie także w sensie będącym efektem zastosowania dyrektyw systemowych. Nie sposób zatem odmówić racji Sądowi I instancji, że norma wynikająca z art. 130 ust. 9 u.k.p. nie ma zastosowania do sytuacji skarżącego kasacyjnie z uwagi na uprzednie prawomocne skazanie i wykreślenie wnioskodawcy z ewidencji lekarzy uprawnionych do przeprowadzania badań lekarskich osób kierujących pojazdami. Wydanie rozstrzygnięcia o skreśleniu rzutuje na obecne uprawnienia skarżącego. Skarżący znajduje się w odmiennej sytuacji od osób, które wcześniej zostały wpisane do rejestru uprawnionych lekarzy i zachowując wpis do ewidencji, z uwagi na art. 130 ust. 9 u.k.p., nie musiały (w dniu wejścia w życie u.k.p. i później) legitymować się spełnieniem wymagań określonych w art. 77 ust. 1 pkt 3 lit. b u.k.p. Można stwierdzić, że wobec skarżącego przepis przejściowy, o którym mowa w art. 130 ust. 9 u.k.p., z dniem 19 stycznia 2013 r., tj. wejścia w życie ustawy o kierujących pojazdami, "skonsumował się". W tym dniu skarżący był bowiem wpisany do rejestru uprawnionych lekarzy i dlatego, pomimo zmiany wymagań wobec lekarzy uprawnionych do przeprowadzania badań lekarskich, zachował uprawnienia nabyte pod rządami "starego prawa", bez konieczności uzupełniania kwalifikacji, a wpis skarżącego w rejestrze uprawnionych lekarzy zachował ważność (art. 130 ust. 3 u.k.p.) w sytuacji przekształcenia tego rejestru w ewidencję (art. 130 ust. 2 u.k.p.). Późniejsze wykreślenie z ewidencji i ponowne ubieganie się o wpis skutkowało koniecznością spełnienia wymagań przewidzianych już przez "nowe prawo". Dodać trzeba, że nie można traktować przepisu art. 130 ust. 9 u.k.p. jako regulacji o równoważności uprawnień do przeprowadzania badań lekarskich nabytych zgodnie z ustawą P.r.d. i uprawnień przewidzianych w art. 77 ust. 1 u.k.p. Gdyby zamiarem ustawodawcy było wprowadzenie takiej normy prawnej, to zawarłby w u.k.p. przepis pozytywny wprost stanowiący, że kwalifikacje zawodowe do przeprowadzania badań lekarskich zdobyte pod rządami "starego prawa" są równoważne z kwalifikacjami zawodowymi wynikającymi z wymogów "nowego prawa". Dopiero w takiej sytuacji można byłoby uznać, że uprawnienia lekarskie poprzednio nabyte zachowują ważność niezależnie od zachowania ciągłości wpisu do ewidencji od dnia wejścia w życie u.k.p. W tej sytuacji zasadnie Sąd I instancji wskazał, że sytuacja skarżącego nie wynika z braku posiadania dostatecznej wiedzy lekarskiej, aby być wpisanym do istniejącej ewidencji, lecz jest konsekwencją wcześniejszego skreślenia z ewidencji lekarzy uprawnionych do przeprowadzania badań lekarskich w wyniku prawomocnego skazania. Tym samym ponowny wpis do ewidencji skarżący może uzyskać jedynie po kumulatywnym spełnieniu wszystkich przesłanek "nowego prawa", tj. określonych w art. 77 ust. 1 u.k.p. Zgromadzona w aktach administracyjnych dokumentacja potwierdza, że wnioskodawca posiada specjalizację w zakresie [...]. Dokumentacja ta jednocześnie nie potwierdza odbycia przez wnioskodawcę szkolenia wymaganego przez art. 77 ust. 1 pkt 3 lit. b tej u.k.p. Stanowisko skarżącego kasacyjnie nie znajduje wsparcia w przepisie art. 76 Kodeksu karnego dotyczącego zatarcia skazania z mocy prawa. Skarżącego skazano na karę [...] oraz [...]. Wyrok uprawomocnił się 13 maja 2013 r., natomiast decyzją Marszałka Województwa Pomorskiego z 10 czerwca 2013 r. nr 1/Dz/2013 wykreślono skarżącego z ewidencji lekarzy uprawnionych do przeprowadzania badań lekarskich osób kierujących pojazdami. Wniosek złożony 3 stycznia 2018 r. jest zatem wnioskiem ponownym, co oznacza, że prawidłowo organy administracyjne wywiodły i zaaprobował to Sąd I instancji, że wnioskodawca powinien spełnić wszystkie przesłanki warunkujące wpis do ewidencji określone w art. 77 ust. 1 u.k.p. Należy więc uznać, że interpretacja Sądu I instancji, wskazująca, że określenie "osoba wpisana w dniu wejścia w życie ustawy do rejestru uprawnionych lekarzy, którą można uznać za spełniającą wymagania, o których mowa w art. 77 ust. 1 pkt 2 i 3 u.k.p.", nie obejmuje osób, które z tej ewidencji zostały skreślone, świadczy o poprawnie przeprowadzonej wykładni językowej i systemowej. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a. w związku z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Uzasadnienie wyroku sporządzono zgodnie z art. 193 zdanie 2 P.p.s.a. z uwagi na oddalenie skargi kasacyjnej. W takiej sytuacji przepis ten wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie 1 P.p.s.a., zawężając je do oceny zarzutów skargi kasacyjnej.