I OSK 869/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Karol Kiczka Sędziowie sędzia NSA Piotr Przybysz sędzia del. WSA Anna Wesołowska (sprawozdawca) Protokolant asystent sędziego Anna Ziółkowska po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zespołu [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 2289/24 w sprawie ze skargi Zespołu [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 20 lutego 2025 r. IV SA/Wa 2289/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Zespołu [...] [...] [...] i [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. (Skarżąca) na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii (Minister) z [...] sierpnia 2024 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości. Skarżąca zaskarżyła wyrok Sądu pierwszej instancji skargą kasacyjną w całości i w oparciu o treść art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzuciła: a) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 151 p.p.s.a, w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a, poprzez bezpodstawne oddalenie skargi na decyzję Ministra, a w konsekwencji odmowę dokonania kontroli działalności administracji publicznej wynikającą z zaniechania merytorycznego rozpoznania zarzutów skargi odnoszących się do braku pełnego ustalenia istotnych dla sprawy jej okoliczności, takich jak stan władania nieruchomością w dniu 31 grudnia 1998 r. i określenie przeznaczenia nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego; 2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 p.p.s.a. w zw. art. 138 §1 pkt 1, art. 6, art. 7, art. 15, art, 77 § 1, art. 78 §1, art. 80, art. 107 § 3 w zw. z art. 140 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez bezpodstawne oddalenie skargi na decyzję Ministra pomimo wydania jej z rażącym naruszeniem prawa poprzez wydanie decyzji przez organ odwoławczy bez pełnego rozpatrzenia stanu sprawy, zaniechania zgromadzenia pełnego materiału dowodowego sprawy oraz jego analizy znajdującej wyraz w uzasadnieniu decyzji, a w konsekwencji naruszenie zasady praworządności, dwuinstancyjności, zaniechanie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, niezebranie i nierozpatrzenie pełnego materiału dowodowego, naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, oraz niewłaściwie sporządzenie uzasadnienia decyzji; 3) art. 151 w zw. z art. 133 §1 p.p.s.a. przez bezpodstawne oddalenie skargi na podstawie wadliwego i nie wynikającego z akt postępowania administracyjnego uznania przez sąd administracyjny, iż droga oznaczona jako działka nr [...] o pow. 0,1012 ha, działka nr [...] o pow. 0,0054 ha, działka nr [...] o pow. 0,0070 ha i działka nr [...] o pow. 0,0030 ha obręb [...] (dalej również jako "Nieruchomość") nie jest drogą publiczną; b) naruszenie prawa materialnego, tj. 1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu wbrew jego treści, że przepis ten dla wywołania skutku wywłaszczeniowego w stosunku do nieruchomości pozostających w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, niestanowiących ich własności, a zajętych pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r., wymaga objęcia drogi, przy której położona jest taka nieruchomość, uchwałą wojewódzkiej rady narodowej - o której mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 1998 r. - w sprawie zaliczenia tej drogi do odpowiedniej kategorii dróg publicznych; 2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez bezpodstawne oddalenie skargi będące wynikiem błędnego niezastosowania art. 2 ust. 2 wyżej wymienionej ustawy i nieuchylenie zaskarżonej decyzji odmawiającej stwierdzenia nabycia nieruchomości stanowiącej leżącą w ciągu dróg publicznych ulicę G., której publicznej charakter wynikał już z samego statusu ulicy leżącej w ciągu dróg publicznych; Na podstawie wyżej wymienionych zarzutów Skarżąca wniosła o: 1) uchylenie w/w wyroku całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, 3) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz Skarżącej. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Przed przystąpieniem do ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej przypomnieć należy istotę sprawy poddanej pod rozstrzygnięcie sądu kasacyjnego. Na podstawie decyzji Burmistrza Miasta W. z [...] grudnia 1993 r. nr [...], wydanej w trybie art. 10 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (t.j. z 1991 r. Dz. U. Nr 30 poz. 127), zatwierdzony został projekt podziału nieruchomości uregulowanej w księdze wieczystej [...] oznaczonej jako działka nr [...] z obrębu [...], między innymi na działkę nr [...], której użytek wykazano jako dr. Decyzją Burmistrza Miasta Wesoła z [...] grudnia 2000 r. nr [...] zatwierdzony został podział ww. działki ewidencyjnej [...] na, między innymi, działki o nr: [...], [...], [...] i [...], co do których w wykazie zmian gruntowych wskazano, że są działkami pod drogą. Nowopowstałe działki zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego w dniu 28 listopada 1994 r. przez Radę Miasta W. (uchwała Nr 26/VII/94) przeznaczone były pod budownictwo mieszkaniowe wielorodzinne wraz z infrastrukturą techniczną, socjalną i usługową niezbędną dla funkcjonowania osiedla. Wnioskiem z [...] grudnia 2005 r. Skarżąca wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa przez gminę-miasto W. z dniem 1 stycznia 1999 r. w trybie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm., dalej "ustawa z 13 października 1998 r.") prawa własności nieruchomości zajętej, według wnioskującego, pod drogę publiczną w W., oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] w obrębie [...]. Decyzją z [...] maja 2023 r. nr [...] Wojewoda Mazowiecki (Wojewoda), działając na podstawie art. 73 ustawy z 13 października 1998 r., odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez gminę - miasto Wesoła prawa własności nieruchomości położonej w obrębie [...], oznaczonej jako działki nr [...] o pow. 0,1012 ha, nr [...] o pow. 0,0054 ha, nr [...] o pow. 0,0070 ha i nr [...] o pow. 0,0030 ha. Uzasadniając to rozstrzygnięcie Wojewoda podał, że nie została spełniona przesłanka zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną, gdyż przedmiotowa nieruchomość nie posiadała w dniu 31 grudnia 1998 r. statusu drogi publicznej w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Nieruchomość, której dotyczy wniosek, jak wyjaśnił Wojewoda, była ulicą bez nazwy w W. i nie została zaliczona do żadnej kategorii dróg publicznych. W szczególności, droga ta nie była objęta uchwałą Rady Narodowej m.st. Warszawy z dnia 26 maja 1988 r. nr 245 w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie m.st. Warszawy i województwa stołecznego warszawskiego do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych (Dz. U. Województwa Stołecznego Warszawskiego z 1988 r. Nr 17, poz. 186). W wyniku rozpatrzenia odwołania Skarżącej, decyzją z [...] sierpnia 2024 r. Minister utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że w sprawie nie jest sporne, że działki nr ew.: [...], [...], [...] oraz [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. nie stanowiły własności Skarbu Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego. Badając zaś przesłankę zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną wyjaśnił, że nie każda droga spełniająca funkcję ciągu komunikacyjnego może być uznana za drogę publiczną, gdyż uzyskanie statusu drogi publicznej wymaga zaliczenia drogi w trybie przewidzianym ustawą o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku podzielił argumentację organów, podkreślając, że prawidłowo przyjęły one, iż w niniejszej sprawie nie została spełniona jedna z trzech przesłanek z art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r., tj. zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną, a tylko kumulatywne spełnienie przesłanek przewidzianych w tymże przepisie pozwala przyjąć, że doszło do nabycia własności nieruchomości przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego w trybie art. 73 cytowanej ustawy. Przystępując do rozpoznania skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że istota sformułowanych w niej zarzutów sprowadza się do twierdzenia, że z art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. nie wynika, by warunkiem koniecznym dla wywołania skutku wywłaszczeniowego w stosunku do nieruchomości pozostających w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, niestanowiących ich własności, a zajętych pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r., było objęcie drogi, przy której położona jest taka nieruchomość, uchwałą wojewódzkiej rady narodowej, o której mowa w art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60 z późn. zm., dalej "u.d.p.") w brzmieniu obowiązującym na 31 grudnia 1998 r., w sprawie zaliczenia tej drogi do odpowiedniej kategorii dróg publicznych. W konsekwencji strona skarżąca kasacyjnie uważa, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ organ zaniechał wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania mają charakter wtórny, bowiem ich zasadność uzależniona jest od oceny naruszenia prawa materialnego, to jest art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. Sposób interpretacji prawa materialnego wyznacza bowiem kierunek prowadzonego postępowania dowodowego i w konsekwencji dokonywanych ustaleń. Jeżeli źródłem wadliwego dokonania ustaleń w wyniku źle przeprowadzonego postępowania jest błędna wykładnia prawa materialnego, to Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności powinien ocenić zarzut dokonania błędnej wykładni prawa materialnego. Mając na uwadze, że dla rozpatrzenia wniosku złożonego na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. decydujący był stan faktyczny i prawny istniejący w dniu 31 grudnia 1998 r., rozważania dotyczące omawianej kwestii należy rozpocząć od analizy obowiązującego w tej dacie stanu prawnego, który zawierał regulacje dotyczące dróg publicznych. Artykuł 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. stanowi podstawę wywłaszczenia nieruchomości objętej jego działaniem i jako taki w związku z ochroną prawa własności wynikającą z art. 21 i art. 64 Konstytucji RP, musi podlegać wykładni ścisłej. Przepis ten stanowi, że nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Przepis ten określa przesłanki nabycia prawa własności nieruchomości z mocy prawa. Przy czym do skutecznego nabycia niezbędne jest łączne spełnienie tych przesłanek. Zatem dla zastosowania tego przepisu konieczne jest, aby określona nieruchomość lub jej część pozostawała we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiąc jednak ich własności. Ponadto, na nieruchomości lub na jej części musi być urządzona droga publiczna. Przy czym o tym, jaka część nieruchomości zajęta była pod drogę publiczną, rozstrzyga stan urządzenia tej drogi na dzień 31 grudnia 1998 r. bądź sposób korzystania z niej. Pojęcie władania nieruchomością nie zostało ustawowo zdefiniowane, stąd też w razie wątpliwości zasadne jest odwołanie się do orzecznictwa. Należy wskazać, że w wielu orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny wskazywał wprost, że pojęcie władania nieruchomością oznacza pozostawienie jej w faktycznym władztwie Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego. Ustawodawca konstruując tę przesłankę nabycia prawa własności przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego odwołał się do stanów faktycznych, a nie prawnych. Dla spełnienia się przesłanki władztwa nie jest konieczne udowodnienie przez podmiot publicznoprawny posiadania nieruchomości (w rozumieniu kodeksu cywilnego), a jedynie wykazanie faktycznego władania nią. Ustawodawca nie związał bowiem skutków nabycia własności nieruchomości z mocy prawa z jej posiadaniem opartym wyłącznie na jakiejkolwiek umowie, lecz odniósł się do każdego stanu władania cudzą nieruchomością, nawet wbrew woli jej właściciela, byleby nieruchomość nie stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. własności publicznej. Na takie rozumienie art. 73 wskazał także Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z 14 marca 2000 r., sygn. akt P. 5/99 (OTK ZU 2000, nr 2, poz. 60). Z kolei zgodnie z ugruntowanym już orzecznictwem sądowoadministracyjnym zawarte w art. 73 ust. 1 ustawy wprowadzającej sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r. (zob. wyrok NSA z 8 kwietnia 2026 r., I OSK 965/23). Należy przy tym wyjaśnić, że ustawa wprowadzająca nie zawiera definicji drogi publicznej. Regulacje dotyczące dróg publicznych zawarte są natomiast w ustawie o drogach publicznych. W świetle tych regulacji - według stanu prawnego obowiązującego w dniu 31 grudnia 1998 r. – zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub w innych przepisach szczególnych. Jednocześnie ustawodawca podzielił drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej na cztery kategorie dróg: krajowe, wojewódzkie, gminne oraz lokalne miejskie i zakładowe (art. 2 ust. 1 pkt 1-4 ww. ustawy). Ponadto powyższa ustawa w precyzyjny sposób określa także tryb zaliczenia drogi do określonej kategorii. Zaliczenie do kategorii drogi krajowej następowało w drodze uchwały Rady Ministrów na wniosek Ministra Komunikacji, przedłożony w porozumieniu z Ministrami Administracji i Gospodarki Przestrzennej oraz Obrony Narodowej i po zasięgnięciu opinii właściwych wojewódzkich rad narodowych (art. 5 ust. 2). Z kolei zaliczenie drogi do kategorii dróg wojewódzkich - z zastrzeżeniem art. 10 ust. 3 - następowało w drodze rozporządzenia Ministrów Komunikacji oraz Administracji i Gospodarki Przestrzennej po zasięgnięciu opinii właściwych rad narodowych. Zaliczenie do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich następowało w drodze uchwały wojewódzkiej rady narodowej po zasięgnięciu opinii właściwych rad narodowych stopnia podstawowego (art. 7 ust. 2). Z kolei zaliczenie drogi do kategorii dróg zakładowych następowało w drodze uchwały właściwej rady narodowej stopnia podstawowego, podjętej na wniosek lub po zasięgnięciu opinii jednostek gospodarki uspołecznionej i innych jednostek organizacyjnych korzystających z tych dróg (art. 8 ust. 2). Wymaga także podkreślenia, że uchwały rad narodowych w sprawie zaliczenia dróg do poszczególnych kategorii podlegały ogłoszeniu w wojewódzkich dziennikach urzędowych (art. 9). Jak zatem wynika z przedstawionych regulacji, w stanie prawnym obowiązującym 31 grudnia 1998 r. dla uzyskania statusu drogi publicznej niezbędne było zaliczenie jej do określonej kategorii w sposób określony w ustawie o drogach publicznych, co mogło nastąpić jedynie po tym, gdy droga została faktycznie urządzona. Jeżeli nawet doszło do faktycznego urządzenia drogi, ale nie do zaliczenia jej do jednej z kategorii dróg publicznych, to nie można przyjmować, że nieruchomość została zajęta pod drogę publiczną. Wyjaśnić również należy, że przewidziany w art. 2a u.d.p. wymóg, aby drogi zaliczone do określonej kategorii dróg publicznych znajdowały się wyłącznie na nieruchomościach stanowiących własność właściwych jednostek samorządu terytorialnego, odnosi się do dróg nowopowstających (od 1999 r.), kiedy to właściwą uchwałę o zaliczeniu drogi do danej kategorii dróg publicznych winno poprzedzać nabycie przez jednostkę samorządu terytorialnego własności nieruchomości przeznaczonej pod drogę (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 29 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2441/10; 10 marca 2023 r., sygn. akt I OSK 363/22). Konkludując należy wskazać, że jeżeli przed 1 stycznia 1999 r. nie doszło do zaliczenia drogi do określonej kategorii dróg publicznych w sposób określony w ustawie o drogach publicznych, to nie została spełniona przesłanka zastosowania art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r., jaką jest zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną. Należy podkreślić, że przesłanka ta nie jest spełniona także wówczas, gdy na nieruchomości została urządzona ogólnodostępna droga, ale droga taka nie uzyskała statusu drogi publicznej przed 1 stycznia 1999 r. Niewątpliwie urządzenie ogólnodostępnej drogi na nieruchomości niestanowiącej własności Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego może zostać uznane za ingerencję w prawo własności poprzez to, że służy ona celom publicznym, a nie celom właściciela nieruchomości. Jakkolwiek stosownie do wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu z 6 listopada 2007 r. nr 22531/05 w sprawie Bugajny i inni przeciwko Polsce, kwalifikacji drogi publicznej należy dokonywać przy uwzględnieniu jej funkcji i ogólnej dostępności a nie poprzez formalistyczne kryterium zakwalifikowania do jednej z kategorii dróg publicznych, to nie oznacza to jednak, że tryb określony w art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. może być wykorzystywany także w sprawie, w której doszło do faktycznego urządzenia drogi ogólnodostępnej na nieruchomości niestanowiącej własności Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy wskazać na ustalenia organów, zgodnie z którymi sporne działki nr [...], [...]. [...] wprawdzie stanowią działki drogowe ale nie wchodzą w skład ulicy G. i zgodnie z pismami Zastępcy Burmistrza Dzielnicy W. [...] z [...] marca 2023 r. nie były zajęte pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r.. Oznacza to, że działki te nie wchodziły 31 grudnia 1998 r. w skład pasa drogowego ul. G. Sąd Wojewódzki słusznie zwrócił uwagę, że jak wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, przedmiotowe działki położone są prostopadle do ulicy G. Nie można zatem podzielić stanowiska Skarżącej, że sporne działki położone są w ciągu ulicy G. Podzielić należy również stanowisko organu pierwszej instancji, w świetle którego działki te stanowią w istocie dojazd do szeregu garaży (wydruk z systemu warszawa.e-mapa.net z 7 marca 2023 r., mapa załączona do decyzji podziałowej z [...] grudnia 2000 r.). Skarżąca kwestionując powyższe ustalenia faktyczne nie przywołała żadnych dowodów pozwalających na ich podważenie, nie przedstawiła również żadnej argumentacji pozwalającej na uznanie, że ustalenia te dokonane zostały niezgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Co również istotne, Skarżąca nie przedstawiła żadnych argumentów pozwalających na zakwestionowanie dokonanej przez Sąd Wojewódzki wykładni art. 2 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, w świetle której użyte w tym przepisie sformułowanie "w ciągu" rozumieć należy liniowo, co oznacza, że – aby dana ulica mogła być uznana z drogę określonej kategorii musi leżeć w biegu, a więc być przedłużeniem drogi już zaliczonej do jednej z kategorii dróg publicznych. Sąd kasacyjny rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko wyrażone w wyroku NSA z 9 lipca 2025 r. I OSK 1400/22 w odniesieniu do analogicznego stanu faktycznego, to jest w odniesieniu do działek położonych prostopadle w stosunku do drogi publicznej. W wyroku tym wyjaśniono, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że art. 2 ust. 2 ustawy o drogach publicznych nie może stanowić podstawy do uznawania drogi nie będącej drogą publiczną za należącą do jednej z kategorii dróg publicznych (zob. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2010 r. II FSK 822/09; a także: P. Zaborniak (w:) W. Maciejko, P. Zaborniak, Ustawa o drogach publicznych. Komentarz, LexisNexis, 2010). Nawet przy odczytaniu normy art. 2 ust. 2 ustawy o drogach publicznych w ten sposób, że chodzi o ulicę, która wraz z drogą publiczną tworzy pewien ciąg komunikacyjny, dla uzyskania statusu drogi publicznej określonej kategorii musi być zachowana procedura zaliczenia drogi (por NSA w wyroku z dnia 18 września 2015 r., sygn. akt II FSK 1790/15). Powyższe daje podstawy do twierdzenia, że do uznania za drogę publiczną nie jest wystarczające, aby nieruchomość pełniła funkcję ciągu komunikacyjnego, nawet ogólnodostępnego, gdyż status drogi publicznej zdeterminowany jest formalnym zaliczeniem, w trybie przewidzianym ustawą o drogach publicznych, do jednej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy (por.: NSA w wyroku z 26 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 1104/14). Podsumowując, Sąd I instancji nie naruszył art. 73 ust. 1 ustawy wprowadzającej poprzez jego błędną wykładnię uznając, że przepis ten wymaga objęcia drogi, przy której położona jest przedmiotowa działka, uchwałą wojewódzkiej rady narodowej – o której mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym na 31 grudnia 1998 r. – w sprawie zaliczenia tej drogi do odpowiedniej kategorii dróg publicznych. Tym samym zarzut naruszenia art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez jego niezastosowanie nie jest zasadny. Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej zostały oparte na tezie, że Sąd I instancji naruszył art. 73 ust. 1 ustawy wprowadzającej poprzez jego błędną wykładnię. Skoro teza ta okazała się niezasadna, to w konsekwencji należy uznać, że Sąd I instancji przeprowadzając kontrolę legalności zaskarżonej decyzji i nie dopatrując się w zaskarżonej decyzji, ani w poprzedzającym ją postępowaniu administracyjnym naruszeń prawa, które uzasadniałyby jej wyeliminowanie z obrotu, nie naruszył wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania sądowoadministracyjnego i postępowania administracyjnego. Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało sporządzone z uwzględnieniem przepisu art. 193 in fine p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.