I OSK 860/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Przybysz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Koła Łowieckiego "O." w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Sz 996/22 w sprawie ze skargi Koła Łowieckiego "O." w K. na uchwałę Komisji powołanej przez Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego w K. z dnia 30 sierpnia 2022 r., nr 1/2022 w przedmiocie oceny wniosków o dzierżawę obwodu łowieckiego 1) oddala skargę kasacyjną; 2) oddala wniosek Polskiego Związku Łowieckiego w W., o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z 20 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Sz 996/22, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), odrzucił skargę Koła Łowieckiego "O." w K. na uchwałę Komisji powołanej przez Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego w K. z 30 sierpnia 2022 r., nr 1/2022. W ocenie Sądu I instancji będąca przedmiotem skargi uchwała Komisji "w sprawie oceny wniosku o dzierżawę obwodu łowieckiego i wnioskodawcy wraz ze wskazaniem wnioskodawcy, którego należy wskazać we wniosku Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w K. o dzierżawę obwodu łowieckiego nr [...], przekazywanym wydzierżawiającym", jest jedynie jednym z elementów procesu zmierzającego do wyłonienia podmiotu, z którym zostanie podpisana umowa dzierżawy obwodu łowieckiego, a kończącego się podpisaniem wspomnianej umowy z właściwym miejscowo starostą. Oznacza to, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie dotyczy sprawy administracyjnej w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, nie mieści również w katalogu aktów i czynności z zakresu administracji publicznej, podlegających kontroli sądu administracyjnego, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Na powyższe rozstrzygnięcie Koło Łowieckie "O." w K. wniosło skargę kasacyjną. Zaskarżając postanowienie w całości, zarzuciło mu na podstawie art 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów: 1. prawa materialnego, tj. § 3 ust. 9 rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 18 stycznia 2021 r. w sprawie trybu składania i rozpatrywania wniosków o dzierżawę obwodów łowieckich oraz kryteriów oceny tych wniosków i wnioskodawców (Dz. U. z 2021 r., poz. 139 – zwanego dalej "Rozporządzeniem"), poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że uchwała Komisji ds. oceny wniosków o dzierżawę obwodów łowieckich stanowi jeden z elementów procedury wydzierżawiana obwodów łowieckich, podczas gdy jest to akt odrębny i kreujący uprawnienie strony do zawarcia umowy dzierżawy obwodu łowieckiego; 2. postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj: - art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że skarżona uchwała Komisji przy Zarządzie Okręgowym PZŁ w K.do oceny wniosków o dzierżawę obwodów łowieckich z dnia 30 sierpnia 2022r. nie ma charakteru aktu z zakresu administracji publicznej i nie dotyczy uprawnień wynikających z przepisów prawa, podczas gdy skarżona uchwała taki charakter posiada i nadaje uprawnienie do zawarcia umowy dzierżawy obwodu łowieckiego; - art. 3 § 2, § 2a i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji nieprawidłowe przyjęcie, iż skarżona uchwała nie mieści się w katalogu aktów lub czynności, które podlegają kontroli sądowoadministracyjnej; - art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. zastosowanie i odrzucenie skargi, co nastąpiło na skutek nieprawidłowego przyjęcia, iż niedopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego na uchwałę Komisji przy Zarządzie Okręgowym PZŁ w K. do oceny wniosków o dzierżawę obwodów łowieckich z dnia 30 sierpnia 2022 r. - art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 45 i art. 2 Konstytucji RP poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. zastosowanie i odrzucenie skargi, co nie jest do pogodzenia w ramach zasady prawa do sądu i demokratycznego państwa prawnego; - art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. zastosowanie i orzeczenie o zwrocie skarżącemu uiszczonego wpisu od skargi, w sytuacji gdy skarga była w całości dopuszczalna. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. kasator wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący kasacyjnie wskazał, że zaskarżona uchwała kreuje uprawnienie po stronie wybranego koła łowieckiego, które na tej podstawie nabywa uprawnienie do zawarcia umowy dzierżawy obwodu łowieckiego z reprezentantem Skarbu Państwa w trybie art. 29 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1173), zaś po stronie właściwego przedstawiciela Skarbu Państwa - po przesłaniu mu wniosku przez Polski Związek Łowiecki - obowiązek zawarcia ze wskazanym kołem umowy dzierżawnej. W tej sytuacji, uchwała ww. Komisji mieści się w katalogu aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2, § 2a i § 3 p.p.s.a. Na uchwałę tę przysługuje skarga do sądu administracyjnego, która jest dopuszczalna. Przyjęcie odmiennej koncepcji - a w konsekwencji wyłączenie działań Komisji spod jakiekolwiek kontroli, a przede wszystkim sądowoadministracyjnej - godziłoby natomiast w zasadę prawa do sądu i demokratycznego prawa prawnego (art. 45 i 2 Konstytucji RP). W odpowiedzi na skargę kasacyjną Polski Związek Łowiecki wniósł o jej oddalenie, wnosząc jednocześnie o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W dniu 12 maja 2023 r. kasator przesłał do NSA "zanonimizowaną" kopię wyroku Sądu Rejonowego w D. I Wydziału Cywilnego z dnia 13 kwietnia 2023r., sygn. akt [...], z powództwa "Koła Łowieckiego [...]", przeciwko Skarbowi Państwa – Staroście D. o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli. Z sentencji powyższego wyroku wynika, że Sąd zobowiązał w nim Skarb Państwa – Starostę D. do zawarcia z powodem [...] umowy dzierżawy obwodu łowieckiego nr [...] położonego [...] utworzonego uchwałą nr XXXVI/479/21, z dnia 10 marca 2021 r. Sejmiku Województwa Małopolskiego – na czas nie krótszy niż 10 lat. W piśmie przewodnim do powyższego wyroku skarżący kasacyjne wskazał, że: "Sąd Rejonowy w D. stanął na stanowisku, iż na tle obecnej procedury wniosek Polskiego Związku Łowieckiego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 ustawy Prawo łowieckie, w którym wskazano konkretne koło łowieckie jako przyszłego dzierżawcę obwodu jest wiążący dla wydzierżawiającego. Tym samym nie można zgodzić się z poglądem odmiennym przedstawionym w zaskarżonym postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, jakoby samo złożenie wniosku przez Polski Związek Łowiecki nie przesądzało jeszcze o kwestii zawarcia umowy ze wskazanym w nim kołem łowieckim". Zdaniem skarżącego kasacyjnie zaskarżona uchwała kreuje określone uprawnienie po stronie wybranego koła łowieckiego, który na jej podstawie nabywa uprawnienie do zawarcia umowy dzierżawy obwodu łowieckiego z reprezentantem Skarbu Państwa w trybie art. 29 ust. 1 prawa łowieckiego, zaś po stronie właściwego przedstawiciela Skarbu Państwa - po przesłaniu mu wniosku przez Polski Związek Łowiecki - obowiązek zawarcia ze wskazanym kołem umowy dzierżawnej. Uchwała Komisji mieści się zatem w katalogu aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2, § 2a i § 3 p.p.s.a. Na uchwałę tę przysługuje skarga do sądu administracyjnego, która jest dopuszczalna. Przyjęcie odmiennej koncepcji - a w konsekwencji wyłączenie działań Komisji spod jakiekolwiek kontroli, a przede wszystkim sądowoadministracyjnej - godziłoby natomiast w zasadę prawa do sądu i demokratycznego państwa prawnego (art. 45 i 2 Konstytucji RP). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W ocenianej sprawie, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., nie występują. Powyższe oznacza, że wskazane w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego postanowienia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd drugiej instancji, który nie bada całokształtu sprawy, a ogranicza się do weryfikacji zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Przeprowadzona zaś w tych granicach kontrola nie daje podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej. W pierwszej kolejności odnieść się należy do wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Zauważyć tu trzeba, że w myśl art. 182 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Do tej kategorii należy zaskarżone postanowienie Sądu I instancji, wydane na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wprawdzie, w świetle art. 90 § 2 p.p.s.a., sąd może skierować sprawę na posiedzenie jawne i wyznaczyć rozprawę także wówczas, gdy sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, jednak Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę nie stwierdził zasadności zastosowania powyższego rozwiązania. Sąd odwoławczy wziął tu pod rozwagę, że rozprawa nie przyczyniłaby się do pełniejszego wyjaśnienia sprawy, w zakresie wykraczającym poza analizę dokumentów już w niej zgromadzonych. Podkreślenia wymaga, że art. 90 § 2 p.p.s.a. wskazuje jedynie na kompetencję sądu administracyjnego, a decyzja o ewentualnym skierowaniu sprawy na rozprawę zależy zawsze od uznania sądu i ewentualne wnioski stron postępowania nie mają dla sądu charakteru wiążącego (por.: B. Dauter [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer 2016, s. 451, uw. 6). W oparciu o powyższe brak było przeszkód do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie, wbrew przyjętej w skardze kasacyjnej konstrukcji podstaw kasacyjnych, w istocie mamy do czynienia wyłącznie z zarzutami dotyczącymi naruszenia przepisów postępowania. Autor skargi kasacyjnej nie powołał bowiem przepisów prawa materialnego, których błędnej wykładni lub niewłaściwe zastosowanie miałby w jego ocenie dopuścić się Sąd pierwszej instancji. Przepis § 3 ust. 9 Rozporządzenia przywołany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jako przepis prawa materialnego, jest przepisem prawa procesowego. Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych NSA ocenia, że skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny co do zasady dokonał bowiem właściwej i prawidłowej wykładni przepisów prawa powołanych w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia oraz nie naruszył powołanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania. Głównym zarzutem podniesionym w skardze kasacyjnej jest zarzut uznania przez Sąd I instancji, że zaskarżona uchwała nie jest aktem podlegającym kognicji sądu administracyjnego. Kasator stanął bowiem na stanowisku, że uchwałę Komisji powołanej przez Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego do oceny wniosków kół łowieckich o dzierżawę obwodu łowieckiego, wydaną w oparciu o § 3 ust. 9 Rozporządzenia za akt, o którym mowa w art. 3 § 2, w szczególności za ten określony w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zdaniem NSA pogląd Kasatora co do tego zagadnienia nie jest zasadny. W pierwszej kolejności należy wskazać, że kontrola działalności administracji publicznej podejmowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.) oraz inne niż określone w punktach 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Ponadto, jak stanowi art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Przytoczone powyżej przepisy wyznaczają zatem zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego oraz zakres rzeczowy postępowania sądowoadministracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny w trakcie wykonywania kontroli administracji publicznej zobowiązany jest ustalić, czy zaskarżony akt podjęty przez organ administracji mieści się w zakresie właściwości sądu administracyjnego. W ocenie NSA zasadne jest stanowisko WSA w Szczecinie, że zaskarżona uchwała nie jest aktem (decyzją, postanowieniem) lub czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Nie jest ona również aktem lub czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z ww. przepisem kontroli sądu administracyjnego podlegają inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, ze zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Powołane w tym przepisie akty lub czynności cechują się tym, że mimo, że nie stanowią decyzji lub postanowienia, mają charakter publicznoprawny i są podejmowane w sprawach indywidualnych. Muszą one więc dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa i mieć charakter władczy. Kontrola sądu administracyjnego dotyczy tylko konkretnej formy działalności organu administracji publicznej lub jego bezczynności w konkretnej zindywidualizowanej sprawie, a nie całokształtu jego działalności, czy bezczynności. To zaś oznacza, że musi istnieć związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, które dotyczą tak określonego uprawnienia lub obowiązku. Naczelny Sąd Administracyjny, odnosząc przedstawione rozważania do rozpoznawanej sprawy i oceniając charakter prawny działania Komisji w zakresie oceny wniosków o dzierżawę obwodu łowieckiego uznał, że nie stanowi ona aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Uchwała wydana przez wewnętrznie powołaną Komisję nie stanowi bowiem władczej formy rozstrzygnięcia organu administracji o wiążących dla jej adresata konsekwencjach. Należy dodać, że chodzi o konsekwencje w sferze prawa administracyjnego. Ponadto brak jest regulacji szczególnej chociażby w Prawie łowieckim, która dopuszczałaby możliwość zaskarżania tego typu orzeczeń do sądów administracyjnych. Odnosząc się do podstawy prawnej wydanej uchwały należy wskazać, że stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawo łowieckie, obwody łowieckie leśne wydzierżawia dyrektor regionalnej dyrekcji Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, na wniosek Polskiego Związku Łowieckiego, po zasięgnięciu opinii wójta (burmistrza, prezydenta miasta) oraz właściwej izby rolniczej. Zgodnie z § 3 ust. 1 Rozporządzenia, zarząd okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego dokonuje analizy formalnej złożonego wniosku o dzierżawę obwodu łowieckiego pod względem jego kompletności. Natomiast oceny wnioskodawcy dokonuje co najmniej trzyosobowa komisja powoływana przez zarząd okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego, w skład której wchodzi łowczy okręgowy, członek Naczelnej Rady Łowieckiej z danego okręgu albo jego zastępca, albo delegat na Krajowy Zjazd Delegatów Polskiego Związku Łowieckiego, który otrzymał największą liczbę głosów, oraz członek Polskiego Związku Łowieckiego wyznaczony przez łowczego okręgowego (§ 3 ust. 5 rozporządzenia). Po dokonaniu oceny wnioskodawcy lub wnioskodawców komisja podejmuje uchwałę w sprawie oceny wniosku o dzierżawę obwodu łowieckiego i wnioskodawcy oraz wskazuje wnioskodawcę, którego należy wskazać we wniosku zarządu okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego o dzierżawę obwodu łowieckiego, przekazywanym wydzierżawiającemu (§ 3 ust. 9 rozporządzenia). Komisja jest organem tworzonym w oparciu o Rozporządzenie, ma własne kompetencje przepisane prawem, nie jest organem Polskiego Związku Łowieckiego, gdyż organy PZŁ zostały wymienione w art. 32a ust. 1 Prawa łowieckiego zastrzegający numerus clausus organów PZŁ. Powiązanie PZŁ z Komisją ograniczone jest do powołania jej przez właściwy miejscowo zarząd okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego, działający z upoważnienia ustawowego, przy czym skład osobowy tej komisji wynika z przepisu § 3 ust. 5 przywołanego Rozporządzenia – w skład Komisji wchodzą też osoby całkowicie niezwiązane z PZŁ (przedstawiciel izby rolniczej, przedstawiciele wydzierżawiających). W aktualnym stanie prawnym, statut PZŁ nie określa procedury wyłaniania dzierżawców obwodów łowieckich (art. 29b Prawa łowieckiego). Rozporządzenie nie określa żadnej drogi odwoławczej od uchwały komisji, nie daje również podstaw do weryfikacji złożonych wniosków poprzez dodatkowe informacje nadesłane po pierwotnym wniosku. Wskazać również należy, że żaden przepis prawa nie przyznaje organom PZŁ uprawnienia do weryfikacji uchwał Komisji, ani nie określa procedury, w jakiej ta weryfikacja miałaby nastąpić. Należy również zauważyć, że Statut PZŁ, mimo że stanowi ustawowo wskazany akt będący podstawą działania PZŁ oraz Kół łowieckich (art. 32 ust. 3 ustawy Prawo łowieckie), nie stanowi źródła powszechnie obowiązującego prawa i ma charakter regulacji "wewnętrznej". Organy Polskiego Związku Łowieckiego nie są zatem organami administracji publicznej, co oznacza, że przymiotu takiego nie posiada również Komisja powołana przez zarząd okręgowy PZŁ. Ponadto akty lub czynności Związku podlegają kontroli przez sądy administracyjne jedynie w sprawach przekazanych do właściwości tych sądów w ustawach szczególnych (np. art. 42da ust. 2 Prawa łowieckiego). W tym stanie sprawy należy uznać, że kwestia objęta zaskarżoną uchwałą, dotyczącą oceny wniosków, a następnie wyłonienia koła łowieckiego, z którym starosta podpisze umowę dzierżawy, nie jest sprawą z zakresu działalności administracji publicznej, nad którą sądy administracyjne sprawują kontrolę (art. 3 § 1 p.p.s.a). Wbrew stanowisku skarżącego nie można również uznać, że Komisja jest organem administracji publicznej. Komisja powołana do oceny wniosków o dzierżawę obwodów łowieckich powołana przez Zarząd Okręgowy PZŁ w K. będący podstawowym ogniwem organizacyjnym PZŁ, nie jest organem administracji publicznej ani w znaczeniu ustrojowym, ani w znaczeniu funkcjonalnym. Jak słusznie wskazał to Sąd I instancji, Komisja nie jest bowiem podmiotem prawa wyodrębnionym organizacyjnie, prawnie umocowanym do działania, wyposażonym we władztwo i określone kompetencje rangi ustawowej. Komisja działa w oparciu o przepisy Rozporządzenia, z których wynika, że jest to podmiot działający przy zarządzie okręgowym PZŁ, którego jedynym zadaniem jest ocena wniosków o dzierżawę obwodów łowieckich. Ponadto w wypadku dzierżawy obwodów łowieckich, o której mowa w art. 28 i art. 29 ustawy Prawo łowieckie, zastosowanie znajdują przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące dzierżawy (art. 29a pkt 3 Prawa łowieckiego). Nie ma powodów, dla których należałoby przyjąć, że ten etap czynności poprzedzających zawarcie umowy dzierżawy, na którym komisja dokonuje oceny wniosków o dzierżawę obwodów łowieckich, jest poddany regulacji prawa administracyjnego. Wobec powyższego, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia powołanych w petitum skargi kasacyjnej, należało uznać za niezasadne. Wyjaśnić ponadto należy, że Sąd I instancji przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zasadności skargi, zobowiązany był ustalić jej dopuszczalność. W myśl bowiem art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skarga podlega odrzuceniu, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z tych wszystkich powodów należało uznać zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione. Oceny tego nie zmienia nadesłany przez kasatora wyrok Sądu Rejonowego w D. z 13 kwietnia 2023 r., sygn. akt [...]. Po pierwsze "dowód" ten jest zanonimizowaną sentencją wyroku niedotyczącego bezpośrednio skarżącego kasacyjnie. Po drugie, z uwagi na brak uzasadnienia wyroku z jego zapisów "o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli" można jedynie domniemywać, że został on wydany w oparciu o art. 64 Kodeksu cywilnego stanowiącego, że prawomocne orzeczenie sądu stwierdzające obowiązek danej osoby do złożenia oznaczonego oświadczenia woli, zastępuje to oświadczenie. Wyrok ten w nie ma zatem związku z rozpoznawaną sprawą i zapadłym w niej rozstrzygnięciem. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Odnosząc się do zawartego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosku o zasądzenie od skarżącego na rzecz Polskiego Związku Łowieckiego kosztów postępowania stwierdzić należy, iż brak było podstaw prawnych do uwzględnienia tego wniosku. W myśl uchwały NSA z 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07, przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie. Zgodnie z art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Żaden z tych przepisów nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego kończące postępowanie w sprawie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek Polskiego Związku Łowieckiego w Warszawie o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.