I OSK 855/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski Sędziowie Małgorzata Pocztarek NSA Tadeusz Geremek (spr.) Protokolant Barbara Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 marca 2008 r. sygn. akt IV SA/Wr 20/08 w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w formie zasiłku pielęgnacyjnego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 26 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 20/08 ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia [...] listopada 2007 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w formie zasiłku pielęgnacyjnego uchylił decyzję I i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł w oparciu o następujący stan faktyczny: Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze decyzją z dnia [...] listopada 2007 r., powołując się na przepisy art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 16 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 w związku z art. 24 ust. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 z późn. zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. Nr 105, poz. 881 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję działającej z upoważnienia Prezydenta Miasta w Jeleniej Górze, Kierownik Działu Świadczeń Rodzinnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Jeleniej Górze z dnia [...] września 2007 r., orzekającą o przyznaniu K. B. świadczenia w formie zasiłku pielęgnacyjnego w kwocie 153,00 zł miesięcznie na okres od 1 września 2007 r. – bezterminowo. Jak to wynika z akt postępowania administracyjnego K. B. w dniu 21 września 2007 r. złożył w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w Jeleniej Górze wniosek o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego, do którego dołączył orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Jeleniej Górze z dnia 30 sierpnia 2007 r., zaliczające go do znacznego stopnia niepełnosprawności oraz złożył kserokopię dowodu osobistego. Decyzją z dnia [...] września 2007 r. Kierownik Działu Świadczeń Rodzinnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Jeleniej Górze przyznała K. B. świadczenie w formie zasiłku pielęgnacyjnego w kwocie 153,00 zł miesięczne na okres od 1 września 2007 r. – bezterminowo. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wskazał na brzmienie przepisu art. 16 ustawy o świadczeniach rodzinnych, regulującego zasady przyznawania zasiłku pielęgnacyjnego, wyjaśniając również z jakich przyczyn zasiłek ten został stronie przyznany od dnia 1 września 2007 r. W odwołaniu od tej decyzji K. B. podniósł, że wniosek o orzeczenie stopnia niepełnosprawności złożył w odpowiedniej instytucji już w dniu 5 lipca 2007 r., jednakże z uwagi na trwający okres urlopowy, decyzja zapadła dopiero we wrześniu 2007 r. Skarżący wyjaśnił, że jest osobą niepełnosprawną od dziecka. Z tego względu nie przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego od miesiąca sierpnia 2007 r. jest dla niego bardzo krzywdzące. Rozpoznając odwołanie strony SKO w Jeleniej Górze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że zasiłek pielęgnacyjny jest jednym ze świadczeń opiekuńczych jako forma wsparcia, o którą mogą ubiegać się osoby bez względu na wysokość osiąganego dochodu. Zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 powołanej ustawy, zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia osobie niepełnosprawnej opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Ust. 2 cyt. przepisu wskazuje z kolei katalog osób uprawnionych do tego świadczenia. Zasiłek pielęgnacyjny przysługuje zatem następującym osobom: 1) niepełnosprawnemu dziecku, 2) osobie niepełnoletniej w wieku powyżej szesnastego roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz 3) osobie, które ukończyła 75 lat życia. Z powołanych regulacji wynika zatem, że osoba powyżej szesnastego roku życia nabędzie prawo do zasiłku pielęgnacyjnego wówczas, gdy legitymować się będzie orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Stosownie do § 6 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne, postępowanie zmierzające do przyznania zasiłku pielęgnacyjnego, wszczyna się na podstawie wniosku o ustalenie prawa do tego zasiłku. Zgodnie z treścią art. 24 ust. 2 ustawy, prawo do zasiłku pielęgnacyjnego ustala się począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. Stosownie natomiast do treści ust. 4 tego przepisu, prawo do zasiłku pielęgnacyjnego ustala się na czas nieokreślony, chyba że orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony. Zdaniem organu odwoławczego regulacja zawarta w art. 24 ust. 2 ustawy ma zastosowanie do tych osób, które po raz pierwszy składają wniosek o uzyskanie zasiłku pielęgnacyjnego. Stąd też wniosek jest tym czynnikiem, który uruchamia postępowanie w sprawie zasiłku pielęgnacyjnego a uprawnienie do zasiłku wiąże się z terminem złożenia wniosku, a zatem jeżeli ustawa o świadczeniach rodzinnych pozwala na przyznanie zasiłku wyłącznie od dnia złożenia wniosku, to nie istnieje możliwość nabycia tego uprawnienia od innej, właściwej w odczuciu wnioskodawcy daty. SKO w Jeleniej Górze wskazało, iż bezspornym jest fakt, że K. B. wniosek o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego złożył w dniu 21 września 2007 r. dołączając do tego wniosku orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, wydane w dniu 30 sierpnia 2007 r. przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Jeleniej Górze, zaliczające go do znacznego stopnia niepełnosprawności bezterminowo. Orzeczenie to określało jednocześnie, że niepełnosprawność istnieje od urodzenia, jednakże ustalony stopień niepełnosprawności datuję się 14 maja 2002 r. W przeprowadzonym przez SKO dodatkowym postępowaniu wyjaśniającym, ustalono, że K. B. legitymuje się również wcześniejszym orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności wydanym w dniu 29 maja 2002 r., zaliczającym go do znacznego stopnia niepełnosprawności do czasu ukończenia osiemnastego roku życia (wiek ten osiągnął w dniu 2 kwietnia 2004 r.) oraz orzeczeniem wydanym w dniu 21 lipca 2004 r. wydanym przez ten sam Zespół, wobec wniosku złożonego w dniu 11 czerwca 2004 r., zaliczającym K. B. do znacznego stopnia niepełnosprawności do 31 lipca 2007 r. Jak ustalono, zasiłek pielęgnacyjny, o którym skarżący wspominał w odwołaniu, dotyczył świadczenia wypłacanego przez MOPS w Jeleniej Górze matce skarżącego, ale przyznanego w związku z posiadaną przez nią niepełnosprawnością. Wniosek strony z dnia 21 września 2007 r. był zatem pierwszym wystąpieniem strony o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego. W świetle powyższego SKO podziela stanowisko organu I instancji, ponieważ jest ono zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu K. B. podniósł że spełnia wszystkie niezbędne wymogi do nabycia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego już od urodzenia a przez 21 lat świadczenie to pobierała jego matka jako jego opiekunka. Zdaniem skarżącego oznacza to, że złożony obecnie wniosek o zasiłek pielęgnacyjny nie był pierwszym wnioskiem. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie,podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Uznając zasadność skargi Sąd I instancji wskazał że w przedmiotowej s[prawie istota sporu dotyczy terminu,od którego przyznany być powinien zasiłek pielęgnacyjny. Kwestia ta unormowana w art.24 ust.2 cyt. ustawy o świadczeniach rodzinnych stanowiącym, że prawo do świadczeń rodzinnych ustala się począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami.Regulacja tego przepisu znajduje zastosowanie w przypadku wszystkich świadczeń rodzinnych w tym i zasiłku pielęgnacyjnego.Zgodnie z art.23 ust.1 ustawy, ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych oraz ich wypłata następuje na wniosek złożony w urzędzie gminy lub miasta. Składając przedmiotowy wniosek,sporządzony wg ustalonego wzoru,należy do niego dołączyć m.in. orzeczenie o niepełnosprawności.Złożenie wniosku bez orzeczenia o niepełnosprawności skutkuje tym, że organ administracji wyznacza termin nie krótszy niż 14 dni i nie dłuższy niż 30 dni na uzupełnienie brakującego dokumentu. Orzeczenia o niepełnosprawności wydają na wniosek osoby zainteresowanej lub jej przedstawiciela ustawowego albo za ich zgodą,na wniosek ośrodka pomocy społecznej w pierwszej instancji powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności a w drugiej instancji wojewódzkie zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności. Sąd I instancji stwierdził że decyzja organu odwoławczego jak i decyzja utrzymana nią w mocy podlegają usunięciu z obrotu prawnego,jako naruszające prawo,ze względu na to, że oparto je na przepisie art.24 ust.2 ustawy o świadczeniach rodzinnych,którego domniemanie konstytucyjności w zakresie w jakim określa on termin,od którego przyznaje się świadczenie rodzinne zostało wzruszone wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 października 2007 r. sygn.akt 28/07 . Trybunał Konstytucyjny, odpowiadając na pytanie prawne,stwierdził,że art.24 ust.2 ustawy o świadczeniach rodzinnych,w zakresie, w jakim stanowi, że w wypadku wniosku o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 lat,legitymującej się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności,uzyskanym w wyniku rozpoznania przez wojewódzki zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności jej odwołania od orzeczenia powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności,prawo do świadczeń rodzinnych ustala się począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek,jest niezgodny z art.2 w związku z art.69 Konstytucji RP. Zdaniem Sądu I instancji, powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego bezpośrednio dotyczy zagadnienia prawnego istotnego dla oceny prawidłowości decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego będącego przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie. W ocenie Sądu I instancji zasadniczy składnik sentencji tego wyroku należy odczytywać w ten sposób że art.24 ust.2 ustawy w zakresie w jakim stanowi że w wypadku wniosku o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego osobie niepełnosprawnej prawo do świadczeń rodzinnych ustala się począwszy od miesiąca w którym wpłynął wniosek,jest niezgodny z art.2 w zw. z art.69 Konstytucji RP.Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego dotyczy bowiem zgodności z ustawa zasadniczą art.24 ust.2 ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie w jakim wiąże on termin,od którego przyznaje się świadczenie rodzinne w tym i zasiłku pielęgnacyjnego z datą złożenia wniosku o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego wraz z wszystkimi wymaganymi dokumentami przy orzekaniu w tym przedmiocie wniosku. Z tych też względów Sąd I instancji uznał że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23.10.2007 r. /syg.akt P 28/07 ma bezpośrednie zastosowanie do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i decyzji utrzymanej nią w mocy. Zdaniem Sądu,podobieństwo sprawy w ramach niniejszej kontroli,oznacza bezpośrednie przeniesienie zasadniczej tezy sentencji wyroku TK na sytuację przyznania identycznego zasiłku przy wystąpieniu w tożsamej sytuacji pierwszego wniosku o przyznanie tego zasiłku. Sąd I instancji podkreślił zatem że wydanie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji w oparciu o przepis prawa niezgodny z Konstytucją oznacza wydanie aktu administracyjnego z naruszeniem przepisów wyższej rangi. W postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji z naruszeniem prawa rozumie się także sytuacje, w których organowi administracji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa w rozumieniu art.145 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.Nie można bowiem naruszenia prawa ograniczać tylko do sytuacji,gdy zachodzi prosta sprzeczność między treścią przepisu a sposobem jego zastosowania przez organ administracji.Dotyczy to zarówno podstaw wznowienia unormowanych w art.145§1 pkt5 i 8 kpa jak i sytuacji mającej miejsce w sprawie niniejszej. Stosownie zatem do wyroku Trybunału Konstytucyjnego art.24 ust.2 cyt. ustawy o świadczeniach rodzinnych nie może być uznany za prawidłową podstawę prawną wydanych w toku postępowania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnych. Sąd I instancji wskazał także że organy administracji rozpoznając ponownie sprawę będą zobowiązane zastosować przepis art.24 ust.2 ustawy o świadczeniach rodzinnych z uwzględnieniem zmiany stanu prawnego wynikającej z powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego,co oznacza powinność dokonania takiej interpretacji art.24 ust.2 ustawy,rezultatem ,której będzie wyeliminowanie z zakresu normowania powyższego przepisu jako wzorca normatywnego,nakazującego przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego począwszy od miesiąca w którym wpłynął wniosek o jego przyznanie wraz kompletem wymaganych dokumentów. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze zarzuciło temu wyrokowi naruszenie przepisów prawa procesowego/art.174 pkt.2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym/ a w szczególności: 1. art.145 § 1 pkt.1 lit.b ppsa,mające wpływ na treść wydanego orzeczenia,poprzez zastosowanie normy tego przepisu,kiedy z treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23.10.2007 r. w sprawie o sygn.akt P.28/07 nie wynika przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego 2.przepisu art.145 § 1 pkt.1 lit b.ppsa mające wpływ na treść wydanego orzeczenia,poprzez zastosowanie normy tego przepisu,podczas gdy sąd nie stwierdził naruszenia prawa przez organy administracji 3.przepisu art.,141 § 4 ppsa,mające wpływ na treść wydanego orzeczenia,poprzez brak wskazań,co do dalszego postępowania 4.przepisu art.145 § 1 pkt1 lit.b ,poprzez zastosowanie normy tego przepisu,kiedy to skarga jako niezasadna na mocy art.151 ustawy winna być oddalona. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in.że w niniejszej sprawie nie zaszła przesłanka wznowienia postępowania o której mowa w art.145a § 1 kpa. Organ odwoławczy wskazał również, że Sąd uprawniony jest do uchylania decyzji w trybie art.145§ 1 pkt1 lit.b gdy stwierdzi naruszenie prawa.Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu pominął całkowicie rozważania w jaki sposób organy administracji publicznej naruszyły prawa i to w stopniu dającym podstawę do wznowienia postępowania a tego wymaga przepis art.145 § 1 pkt.1 lit.b ppsa. W ocenie organu odwoławczego zalecenie sądu, aby przy ponownym rozpatrywaniu sprawy były zobowiązane zastosować przepis art.24 ust.2 ustawy o świadczeniach rodzinnych z uwzględnieniem zmiany stanu prawnego wynikającej z powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego .Powinność dokonania takiej interpretacji oznacza c będzie wyeliminowanie z zakresu normowania powyższego przepisu jako wzorca normatywnego nakazującego przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego począwszy od miesiąca w którym wpłynął wniosek o jego przyznanie wraz z kompletem wymaganych dokumentów.W ocenie organu stanowi to rozszerzenie zakresu orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego a dodatkowo powoduje dalsze wątpliwości interpretacyjne. Ponadto Sąd I instancji uchylił się od przynajmniej częściowego wskazania czy za właściwą datę należy uznać datę złożenia wniosku do powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności,datę orzeczenia o niepełnosprawności,jedną z dat wskazanych w orzeczeniu.Sąd nie podjął też próby porównania zakresu wyroku Trybunału z treścią stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W szczególności jak trafnie zauważył Sąd I instancji,w niniejszej sprawie istota sporu dotyczy terminu od którego powinien być przyznany zasiłek pielęgnacyjny. Kwestia ta ma szczególne znaczenie w świetle powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23.10.2007 r. stwierdzającego niekonstytucyjność przepisu art.24 ust.2 ustawy z dnia 28 listopada 2007 r. o świadczeniach rodzinnych w zakresie w jakim stanowi że prawo do świadczeń ustala się,począwszy od miesiąca w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami,do końca okresu zasiłkowego. Przepis ten znajdował powszechne zastosowanie w postępowaniu dotyczącym przyznawania świadczeń w formie zasiłku pielęgnacyjnego.Podobnie i w sprawie niniejszej organy administracyjne obu instancji przyznały zasiłek pielęgnacyjny K. B. począwszy od 1 września 2007 r. bowiem złożył on wniosek o przyznanie przedmiotowego zasiłku w dniu 21 września 2007 r. a zatem zastosowały się do normy wynikającej z art.24 ust.2 ustawy o świadczeniach rodzinnych. W sprawie z wniosku K.B. na przyznanie mu tego świadczenia żadnego znaczenia nie miał fakt że orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Jeleniej Górze z dnia 30 sierpnia 2007 r. został on zaliczony do znacznego stopnia niepełnosprawności. Jak trafnie stwierdził Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyroku,mechanizm przyznawania świadczeń rodzinnych ,w tym zasiłku pielęgnacyjnego obejmuje dwa etapy tj. urzędowe potwierdzenie istnienia stanu faktycznego uzasadniającego prawo do zasiłku oraz przyznanie zasiłku.Zasiłek –kontynuuje Trybunał –jest związany z istnieniem określonego stopnia niepełnosprawności i jest przeznaczony na zniwelowanie skutków tego upośledzenia.Tymczasem przepis art.24 ust.2 cyt. ustawy odnosi się jedynie do terminu w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami a zatem również już z orzeczeniem o niepełnosprawności.Postępowanie w sprawie tego orzeczenia może również być przewlekłe,co godzi w interes osoby ubiegającej się o zasiłek pielęgnacyjny,ponieważ data ustalenia stopnia niepełnosprawności nie ma wpływu na przyznanie tego świadczenia. Z tych względów ,Sąd I instancji słusznie przyjął że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23.10. 2007 r. ma bezpośrednie zastosowanie do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji jak i decyzji utrzymanej nią w mocy. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje że wykładnia art.24 ust.2 cyt. ustawy dokonywana przez organy administracji winna być dokonywana zgodnie z wiążącymi wskazaniami Trybunału Konstytucyjnego zawartymi w powołanym wyroku. Nie ulega wątpliwości że w niniejszej sprawie organ II instancji pominął te wskazania podtrzymując argumenty uzasadniające stosowanie art.24 ust.2 ustawy w odniesieniu do przyznania K. B. zasiłku pielęgnacyjnego. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Samorządowe Kolegium Odwoławcze zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art.145 § 1 pkt1 lit.b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez zastosowanie normy tego przepisu,kiedy z treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23.10.2007 r. nie wynika przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego a także naruszenie tego przepisu poprzez zastosowanie jego normy podczas gdy Sąd nie stwierdził naruszenia prawa przez organy administracji publicznej. W ocenie składu Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w niniejszej sprawie,uchylając decyzję obu instancji Sąd I instancji powinien wskazać jako podstawę swojego rozstrzygnięcia art.145 § 1 pkt.1 lit.a powołanej ustawy,jednak naruszenie to /bądź oczywista omyłka/nie mogło wpłynąć na prawdłowowość rozstrzygnięcia tego Sądu odpowiadającego prawu. Przemawia za tą oceną argumentacja wynikająca z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji,którą Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela. Skarżące SKO w Jeleniej Górze zarzuciło także Sądowi I instancji naruszenie art.141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mające wpływ na treść wydanego orzeczenia poprzez brak wskazań co do dalszego postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tego zarzutu.W końcowej części uzasadnienia wyrok,Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał że rozpoznając ponownie sprawę,organy administracji publicznej będą zobowiązane zastosować przepis art.24 ust.2 ustawy o świadczeniach rodzinnych z uwzględnieniem zmiany stanu prawnego wynikającej z wyroku Trybunału Konstytucyjnego,co oznacza powinność takiej interpretacji tego przepisu,której rezultatem będzie wyeliminowanie z zakresu normowania wskazanego przepisu jako wzorca normatywnego nakazującego przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego począwszy od miesiąca w którym upłynął wniosek o jego przyznanie wraz z kompletem dokumentów. Wskazania te wprawdzie dość ogólne jednakże odwołują się bezpośrednio do wyroku Trybunału Konstytucyjnego którego uzasadnienie zawiera kompletny wywód prawny wraz z wnioskami odnoszącymi się do wykładni cyt. przepisu art.24 ust.2 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Trybunał stwierdził m.in. że skoro celem ustawowym zasiłku pielęgnacyjnego jest częściowe pokrycie wydatków wynikających z konieczności zapewnienia osobie niepełnosprawne opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji to cel ten p[powinien być realizowany od daty wystąpienia niepełnosprawności zawartej w orzeczeniu o niepełnosprawności .Zasiłek pielęgnacyjny spełnia swój cel ustawowy od daty wskazanej w orzeczeniu o niepełnosprawności. Jak to wynika z powyższego Trybunał zawarł w uzasadnieniu swojego wyroku jasne wskazówki odnoszące się do daty przyznania zasiłku pielęgnacyjnego. Uznając zatem że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art.184 ustawy o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.